Αποστολή ΕΟΣ Αθηνών 1997 Huascaran 6.768 μ.

image_pdfimage_print

Print PDF
HUASCARAN 6.768 Μ.

SANTA CRUZ 6.259 Μ.

ΠΕΡΟΥ

του Κουνιάκη Χριστόφορου

ΤΑ ΒΟΥΝΑ

Το Huascaran και το Santa Cruz με ύψος 6.768 μ. και 6.269 μ. αντίστοιχα, βρίσκονται στη Cordillera Blanca των Περουβιανών Άνδεων, 400 χιλιόμετρα Βορειο-Ανατολικά της πρωτεύουσας του Περού, τη Λίμα. Η περιοχή της Cordillera Blanca θεωρείται η πιο όμορφη των Άνδεων και είναι γνωστή σ’ όλο τον κόσμο από το εξαιρετικό ορειβατικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει. Πάνω από 300 κορυφές βρίσκονται στην Cordillera Blanca εκ των οποίων οι 27 υπερβαίνουν τα 6.000 μ.

Η ανάβαση στο Huascaran είναι χωρίς αμφιβολία η πιο ενδιαφέρουσα και πιο σημαντική των αναβάσεων στο Περού. Η κορυφή του, με ύψος 6.768 μ., είναι η ψηλότερη στις Περουβιανές Άνδεις και θεωρείται το ψηλότερο σημείο του Ισημερινού. Η κλασσική διαδρομή που ακολουθείται για την ανάβαση στο Huascaran δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες αλλά απαιτούνται δύο ενδιάμεσες κατασκηνώσεις.

Η ανάβαση στο Santa Cruz θεωρείται από τις πιο τεχνικές αναβάσεις της Cordillera Blanca. Εκτός από τη δυσκολία του υψομέτρου, το Santa Cruz παρουσιάζει και αξιόλογες τεχνικές δυσκολίες σε αναρριχητικά πεδία βράχου και ιδιαίτερα πάγου. Τα τελευταία 1000 μέτρα η ανάβαση γίνεται σε ένα αναρριχητικό πεδίο πάγου του οποίου η κλίση δεν πέφτει κάτω από 650 ενώ σε πολλά σημεία φθάνει στις 900.

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

Τα κριτήρια για την επιλογή των μελών της αποστολής ήταν οι τεχνικές ικανότητες, η σωματική και η ψυχική αντοχή και η ομοιογένεια της ομάδας. Παράλληλα, επιδιώχτηκε η φιλική σχέση μεταξύ των μελών της ομάδας. Έτσι, τον κορμό της ομάδας τον αποτελούν ορειβάτες που συνεργάζονται χρόνια.

Τα μέλη της αποστολής ανήκουν στον Ε.Ο.Σ. Αθήνας και είναι:

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΥΝΙΑΚΗΣ
ΜΩΡΑΙΤΙΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ
ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΓΑΠΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΙΔΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

14-7-97
Αναχώρηση από το Ανατολικό Αεροδρόμιο, στις 8 το βράδυ για Βαρκελώνη και Μαδρίτη.
15-7-97
Αναχώρηση από Μαδρίτη στις 3:30 π.μ. για Santa Dominiko. Ύστερα από πτήση οκτώ ωρών φθάσαμε στο διεθνές αεροδρόμιο του Santa Dominiko. Τέλος, με καθυστέρηση δυο ωρών, αναχωρήσαμε για τη Λίμα την πρωτεύουσα του Περού.
Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Λίμα στις 10:30 π.μ. τοπική ώρα. (Η διαφορά ώρας με την Ελλάδα είναι οκτώ ώρες). Μετά από τις τυπικές διαδικασίες στην έξοδο του αεροδρομίου (έλεγχος διαβατηρίων κ.λ.π.) μεταβήκαμε στο σταθμό λεωφορείων της εταιρείας Τransported Rondrigez και εκδώσαμε εισιτήρια για την πόλη Huaraz. Το Huaraz βρίσκεται σε υψόμετρο 3.000 μ. και είναι η κοντινότερη μεγάλη πόλη στο ορεινό συγκρότημα του Huascaran. Στις 10 μ.μ. αναχωρήσαμε για το Huaraz το οποίο απέχει περίπου οκτώ ώρες από τη Λίμα.
16-7-97
Άφιξη στο Huaraz στις 6 π.μ. Η πρώτη μας ενέργεια ήταν να βρούμε ένα ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε από το συνεχές ταξίδι δύο ημερών. Μετά από μια μικρή αναζήτηση καταλήξαμε σ’ ένα καλό και φθηνό ξενοδοχείο το Hostal Samuel’s.
17-7-97
Αποφασίσαμε να παραμείνουμε και σήμερα στο Huaraz για λόγους εγκλιματισμού. Το πρωί πραγματοποιήσαμε μία πορεία σε μία κορυφή 3.500 μ. που βρίσκεται κοντά στην πόλη ώστε να εγκλιματιστούμε καλύτερα. Το απόγευμα επήγαμε στο γραφείο Montrek για να κανονίσουμε μαζί του την μεταφορά μας στη βάση του Huascaran και την οργάνωση της βασικής κατασκήνωσης (αντίσκηνο κουζίνα, μάγειρας, κ.λ.π.). Κατόπιν επήγαμε στην αγορά της πόλης για να κάνουμε τις τελευταίες αγορές τροφίμων και κουζινικών σκευών για την βάση.
18-9-97
Το πρωί στις 10 π.μ. ξεκινήσαμε για το χωριό Musho το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 3.050 μ. στους πρόποδες του Huascarn. Μετά από δύο ώρες ταξίδι φθάσαμε στο Musho και αρχίσαμε να φορτώνουμε τον εξοπλισμό μας σε δέκα γαϊδουριά και μουλάρια για τον μεταφέρουμε στη Βασική Κατασκήνωση. Ξεκινήσαμε το μεσημέρι να ανεβαίνουμε και μετά από πορεία τεσσάρων ωρών φθάσαμε στη βασική κατασκήνωση σε υψόμετρο 4.200 μ. Αμέσως, λίγο πριν σκοτεινιάσει, εγκαταστήσαμε τα αντίσκηνα βάσης και το αντίσκηνο κουζίνα.
19-9-97
Ο καιρός είναι καλός. Βρισκόμαστε σε καλή κατάσταση όλοι εκτός από τον Αγαπητίδη ο οποίος έχει πυρετό. Αποφασίζουμε να ανέβουμε μέχρι το Camp Moraine σε υψόμετρο 4.800 μ. και να αφήσουμε ένα αντίσκηνο με υλικά των κατασκηνώσεων 1 και 2. Η πορεία μέχρι το Camp Moraine είναι σε ξέχιονο πεδίο και διαρκεί δυόμισι με τρεις ώρες. Η ανάβαση αυτή εκτός από την προώθηση των υλικών θα βοηθήσει και τον εγκλιματισμό της ομάδας.
20-7-97
Ο Αγαπητίδης συνεχίζει να έχει υψηλό πυρετό και αποφασίζεται να πάει στο νοσοκομείο του Huaraz. Μαζί του θα πάει και ο Παπαγιάννης για να του προσφέρει τυχόν βοήθεια αν χρειαστεί. Οι υπόλοιποι τέσσερις της ομάδας ξεκινάμε να εγκαταστήσουμε την κατασκήνωση-1. Σε δυόμισι ώρες βρισκόμαστε στο Camp Moraine και από εκεί μετά από μία πορεία δύο ωρών πάνω σε παγετώνα φθάνουμε στην κατασκήνωση-1. Στήνουμε ένα αντίσκηνο, αφήνουμε τον εξοπλισμό της κατασκήνωσης-2 και επιστρέφομαι στη βασική κατασκήνωση.
21-7-97
Η σημερινή μέρα είναι μέρα ξεκούρασης και ανάληψης δυνάμεων. Έτσι όλη η ομάδα, εκτός από τον Αγαπητίδη και τον Παπαγιάννη που βρίσκονται στο Huaraz, ξεκουράζεται στη Βασική Κατασκήνωση.
22-7-97
Εγώ, ο Μωραιτίνης και ο Κανελλόπουλος ξεκινάμε για την κατασκήνωση-1. Σκοπός μας είναι να παραμείνουμε εκεί το βράδυ. Ο Τζαβέλας θα παραμείνει στη Βασική Κατασκήνωση για να περιμένει τον Αγαπητίδη και τον Παπαγιάννη.
23-7-97
Ο καιρός είναι σταθερά καλός. Εγώ, ο Μωραιτίνης και ο Κανελλόπουλος ξεκινάμε στις 8:30 π.μ. από την κατασκήνωση-1 για να εγκαταστήσουμε την κατασκήνωση-2 στον αυχένα μεταξύ του Βόρειου και Νότιου Huascaran στα 6.000 μ. Η διαδρομή ακολουθεί μία δαιδαλώδη πορεία ανάμεσα από Seracs και κρεβάς με κλίσεις 45°, σε κάποια σημεία, και είναι αρκετά επικίνδυνη λόγω χιονοστιβάδων ιδιαίτερα λίγο πριν την κατασκήνωση-2.

Huascaran1

Ο αυχένας μεταξύ του Βόρειου και Νότιου Huascaran στα 6.000 μ.

Μετά από δύο ώρες πορεία ο Κανελλόπουλος είναι αδύνατο να συνεχίσει λόγω εξάντλησης. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή μια χιονοστιβάδα πέφτει 300 μέτρα αριστερά μας. Τότε, παίρνω την απόφαση να κατέβουμε στην κατασκήνωση-1. Ασφαλίζω τα υλικά της κατασκήνωση-2 σε μία αλουμινογωνιά και σε μιάμιση ώρα βρισκόμαστε πίσω στην κατασκήνωση-1. Ο Κανελλόπουλος είναι αρκετά εξαντλημένος αλλά και ο Μωραιτίνης δεν αισθάνεται και αυτός καλά.
Το απόγευμα και ενώ βρισκόμαστε ξαπλωμένοι στα δύο αντίσκηνα, βλέπουμε τον Τζαβέλλα και τον Παπαγιάννη να έρχονται από κάτω. Λίγο αργότερα, ο Παπαγιάννης μας πληροφορεί ότι ο Αγαπητίδης έφυγε για την Ελλάδα γιατί στο Νοσοκομείο του Huaraz του είπανε ότι έχει κολλήσει ένα μικρόβιο που υπάρχει στο γάλα και στο γιαούρτι.
24-7-97
Η ώρα είναι 6:00 π.μ. Ο Κανελλόπουλος και ο Μωραιτίνης βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, λόγω εξάντλησης. Εγώ δεν αισθάνομαι καλά εξ’ αιτίας ενός πυρετού. Χθες στην προσπάθεια μας να ανέβουμε στην κατασκήνωση-2 δε φόρεσα το fleece μου και κρύωσα. Έτσι απομένουν ο Τζαβέλας και ο Παπαγιάννης να πάνε να στήσουνε την κατασκήνωση-2 οι οποίοι είναι και ξεκούραστοι. Στις 8:00 π.μ. αναχωρούν για επάνω. Σε μιάμιση ώρα φθάνουν στο σημείο που είχα αφήσει τα υλικά της κατασκήνωσης-2. Αφού τα φορτώνονται, συνεχίζουν την πορεία τους προς τα επάνω. Παρατηρώντας τον Μωραιτίνη και τον Κανελλόπουλο να μη δείχνουν σημεία καλυτέρευσης τους λέω να κατέβουν στη βασική κατασκήνωση. Λίγο αργότερα φορτωμένοι με τα προσωπικά τους πράγματα αρχίζουν να κατεβαίνουν προς κάτω. Εγώ θα παραμείνω στην κατασκήνωση-1 για να έχω επικοινωνία μέσω ασυρμάτου με τους Τζαβέλα και Παπαγιάννη που πάνε προς τον αυχένα Garganta, όπως τον ονομάζουν εδώ στο Περού, για να εγκαταστήσουν την κατασκήνωση-2. Δυστυχώς από τη βασική κατασκήνωση είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις μέσω ασυρμάτου με τον αυχένα γιατί δεν υπάρχει οπτική επαφή. Η ώρα είναι 3:00 μ.μ. όταν λαμβάνω σήμα στον ασύρματο από τον Τζαβέλα να με πληροφορεί ότι έχουν εγκαταστήσει την κατασκήνωση-2, ότι αισθάνονται καλά και ότι αύριο θα επιχειρήσουν να ανέβουν στην κορυφή όπως καθορίζει το πλάνο ανάβασης. Τους εύχομαι να έχουν καλή τύχη και κανονίζουμε την επόμενή μας επικοινωνία στις 12:00 το μεσημέρι της αυριανής ημέρας.
25-7-97
Έχω ξυπνήσει από τις 6:00 π.μ. και αισθάνομαι αρκετά καλά. Ο πυρετός έχει υποχωρήσει μετά από ένα ponstan που πήρα συνοδευόμενο με ένα καυτό τσάι. Κατά τις 8:00 π.μ. αισθάνομαι το αντίσκηνο να σείεται. ανοίγω το φερμουάρ και βλέπω δύο Περουβιανούς βαστάζους να μου λένε ότι ήρθανε να πάρουνε τα υλικά της κατασκήνωσης-1. είχα συνεννοηθεί με τον Μωραιτίνη από εχθές να στείλει δύο βαστάζους για να κατεβάσουμε την κατασκήνωση-1. Σε μισή ώρα έχουμε ξεστήσει τα δύο αντίσκηνα και πακετάρει όλα τα υλικά και ξεκινάμε για τη βασική κατασκήνωση. Εγώ όμως, θα παραμείνω λίγο πιο κάτω στο Camp Moraine μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι όπου θα έχω επικοινωνία με τους Τζαβέλλα και Παπαγιάννη. Έτσι, οι αχθοφόροι συνεχίζουν μόνοι τους προς τη βασική κατασκήνωση.
Είναι ακριβώς 12:00 το μεσημέρι όταν ακούω τη φωνή του Τζαβέλλα από τον ασύρματο να με πληροφορεί ότι ανεβήκανε στην κορυφή και τώρα βρίσκονται πάλι στην κατασκήνωση-2. Ξεκινήσανε 3:00 π.μ. και η πορεία προς την κορυφή ήταν αρκετά κοπιαστική και επίπονη. Φθάσανε στο ψηλότερο σημείο των Περουβιανών Άνδεων σε πεντέμισι ώρες. Αισθάνομαι σαν να ανέβηκα και εγώ μαζί τους. Δίνω συγχαρητήρια στα παιδιά και σε όλη την ομάδα γιατί όλοι βοηθήσανε και προσπαθήσαμε να ανέβουν ο Τζαβέλας και ο Παπαγιάννης στην κορυφή. Τους ειδοποιώ από τον ασύρματο να μην κατέβουνε προς τα κάτω αλλά να περιμένουν το απόγευμα ή την άλλη μέρα το πρωί, γιατί τώρα είναι μεσημέρι και ο κίνδυνος χιονοστιβάδων μεγάλος. Σε μια ώρα φθάνω στη βασική κατασκήνωση και ενημερώνω τον Μωραιτίνη και τον Κανελλόπουλο για την επιτυχία.

Huascaran2

Ο Θοδωρής Παπαγιάννης στην κορυφή του Huascaran

26-7-97
Το ρολόι δείχνει 11:30 π.μ. όταν ξεκινάω από τη βασική κατασκήνωση προς τα πάνω φορτωμένος με τα trekking παπούτσια του Παπαγιάννη και του Τζαβέλλα. Σκοπεύω να τους συναντήσω λίγο πριν από κάτι βράχινες απότομες πλάκες για να τους δώσω τα trekking παπούτσια τους. Κουρασμένοι όπως θα είναι, σίγουρα αυτό θα τους ανακουφίσει από τις άκαμπτες πλαστικές μπότες τους. Πράγματι λίγο αργότερα τους συναντώ να κατεβαίνουν κουρασμένοι αλλά ευτυχισμένοι από την επιτυχία τους. Τους σφίγγω το χέρι, τους δίνω τα trekking παπούτσια και ξεκινάμε προς τη βασική κατασκήνωση για να γιορτάσουμε όλοι μαζί την επιτυχία.
27-7-97
Βρισκόμαστε από τις 7:30 π.μ. στο πόδι. Στη βασική κατασκήνωση επικρατεί μια μεγάλη κινητικότητα. Όλοι μαζί συσκευάζουμε τα πράγματα στους σάκους και στα βαρέλια τα οποία φορτώνονται επάνω στα εννέα γαϊδούρια που έφεραν δύο arrieros. Κατά τις 9:00 π.μ. ξεκινάμε άνθρωποι και ζώα προς το χωριό Musho για να βρεθούμε εκεί μετά από δυόμισι ώρες. Αφού παίρνουμε ένα πρόχειρο γεύμα, φορτώνουμε τα πράγματα σ’ ένα φορτηγάκι μπαίνουμε και εμείς σ’ ένα collectivo (μισθωμένο όχημα) και αναχωρούμε για το Huaraz.
28-7-97
Η σημερινή μέρα είναι μία μέρα ξεκούρασης για όλη την ομάδα. Ο Τζαβέλας και ο Κανελλόπουλος έχουν στομαχικά προβλήματα. Έτσι, αποφασίζουμε να παραμείνουμε και άλλη μία μέρα στο Huaraz.
29-7-97
Ο Τζαβέλας και ο Κανελλόπουλος επισκέπτονται το νοσοκομείο του Huaraz για να διαγνώσουν την αιτία των στομαχικών τους προβλημάτων. Εν το μεταξύ εγώ μαζί με τον Μωραιτίνη τον Παπαγιάννη και τον Valerio (το νέο μάγειρά μας) πηγαίνουμε στην αγορά για να αγοράσουμε τρόφιμα για το επόμενο βουνό το Santa-Cruz.
30-7-97
Το πρωί ο Τζαβέλας και ο Κανελλόπουλος πήγανε ξανά στο νοσοκομείο του Huaraz για να κάνουνε εξέταση αίματος. Χθες κάποιος γιατρός είπε στον Τζαβέλα ότι πιθανόν να έχει Ηπατίτιδα-Α.
Περιμένοντας τα αποτελέσματα των εξετάσεων αίματος κάναμε τις τελευταίες αγορές για το Santa-Cruz. Όταν πήραμε τις εξετάσεις αίματος διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Έτσι στις 3:30 μ.μ. ξεκινήσαμε μαζί με τον μάγειρα μας Valerio για το χωριό Cashabamba. Το Cashabamba είναι το πλησιέστερο χωριό προς το Santa-Cruz και βρίσκεται σε υψόμετρο 2.900μ. Χρειάστηκε δυόμισι ώρες για να φτάσουμε το χωριό.
Κατασκηνώνοντας σε ένα πράσινο λιβαδάκι σκεφτόμαστε τον επιβλητικό όγκο του Santa-Cruz που αντικρίσαμε καθώς πλησιάζαμε προς το χωριό. Φαίνεται δύσκολο και τεχνικό βουνό, δυσκολότερο από το Alpamayo και με λίγες προσπάθειες ανάβασης.
31-7-97
Είναι 10 π.μ. όταν έχουμε φορτώσει τα πράγματα σε δέκα γαϊδούρια και ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε προς το Santa-Cruz. Λίγο αργότερα ξεκινάμε μαζί με τον Valerio και τους δύο Arierros (ημιονηγοί) ακολουθώντας το μονοπάτι το οποίο οδηγεί προς τις λίμνες που βρίσκονται κάτω από το Alpamayo. Το μονοπάτι αυτό ανεβαίνει τη χαράδρα Santa-Cruz κάνει ένα μεγάλο κύκλο και καταλήγει στο χωριό Yungay. Θεωρείται το μεγαλύτερο trekking στις Άνδεις και ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Εμείς αφού ακολουθήσουμε το μονοπάτι αυτό για δυόμισι ώρες, θα στρίψουμε αριστερά προς τη χαράδρα Ρacharruri. Η χαράδρα αυτή θα μας οδηγήσει στη βασική κατασκήνωση του Santa-Cruz. Μετά από πορεία τεσσάρων ωρών, στο σημείο στροφής προς τη χαράδρα Ρacharruri, σταματάμε και κατασκηνώνουμε σε κάτι λιβαδάκια δίπλα στο ποτάμι σε υψόμετρο 3.500μ.
1-8-97
Μετά από ένα ανήσυχο ύπνο εξ’ αιτίας του θορύβου των νερών του ποταμού και των τσιμπημάτων των μολυσμένων κουνουπιών της περιοχής, ξεκινάμε το πρωί την ανάβαση της χαράδρας Pacharruri που θα μας οδηγήσει στη βασική κατασκήνωση του Santa-Cruz. Μετά από τρεις ώρες πορεία στη χαράδρα με τις απόκρημνες ορθοπλαγιές συναντάμε ένα μικρό λιβαδάκι σε υψόμετρο 4000 μ. Ξαφνικά βλέπουμε τους arierros να σταματούν και να ξεφορτώνουν τα γαϊδούρια. Όταν τους ρωτάμε τι συμβαίνει μας απαντούν ότι εδώ βρίσκεται η βασική κατασκήνωση και δεν συνεχίζουν πιο πάνω. Προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι η βασική κατασκήνωση βρίσκεται ψηλότερα και ότι κάνουν λάθος αλλά αυτοί είναι ανένδοτοι. Τελικά μετά από τρεις ώρες διαπραγματεύσεων και συζητήσεων και όταν τους υποσχόμαστε ότι θα πληρωθούν και την ημέρα επιστροφής από το βουνό, δέχονται να συνεχίσουν. Μετά από δύο ακόμη ώρες πορεία φθάνουμε σ’ ένα μεγάλο λιβάδι περικυκλωμένο από βουνά το οποίο διασχίζει ένας ποταμός από την παγετώνα του Santa-Cruz. Βρισκόμαστε σε υψόμετρο 4.300 μ. και είναι η βασική κατασκήνωση του βουνού. Το Santa-Cruz βρίσκεται μπροστά και αριστερά μας επιβλητικό και απότομο, χαμένο μέσα στα σύννεφα. Στήνουμε τα αντίσκηνα βάσης και το αντίσκηνο κουζίνα και καθώς ξεκουραζόμαστε η σκέψη μας είναι στο βουνό που έχουμε μπροστά μας.
2-8-97
Είναι 11:00 π.μ. όταν έχουμε ετοιμάσει τα πολύ βαριά σακίδια μας και ξεκινάμε προς τα επάνω με προορισμό έναν αυχένα στα 5.200 μ. Ανεβαίνουμε μέσα σε μία χαράδρα με σπασμένες πέτρες χωρίς να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μονοπάτι, καθιστώντας έτσι την ανάβασή μας κουραστική. Γύρω στις 12:30 μ.μ. ένα ακόμη εμπόδιο έρχεται να προστεθεί στην ανάβασή μας, η χιονόπτωση. Από το πρωί ο καιρός είναι κλεισμένος και η χιονόπτωση αρχίζει να γίνεται σφοδρότερη. Μέσα σε μισή ώρα όλες οι ξέχιονες πλαγιές έχουν ασπρίσει και ο καιρός δε δείχνει σημεία καλυτέρευσης. Ο Παπαγιάννης έχει στομαχικά προβλήματα και αισθάνεται εξαντλημένος. Τελικά, αποφασίζουμε να στήσουμε τα αντίσκηνα λίγο πριν τον αυχένα σε υψόμετρο 4.900 μ. αφού διαμορφώνουμε ένα χώρο πάνω στις σπασμένες πέτρες. Θα περιμένουμε την εξέλιξη του καιρού και αύριο ανάλογα με τις συνθήκες που θα επικρατούν στο βουνό θα αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε την ανάβαση.
3-8-97
Ο καιρός αν και είναι κλεισμένος δείχνει σημεία καλυτέρευσης. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε, να αξιολογήσουμε τις συνθήκες που επικρατούν στο βουνό (ποιότητα χιονιού) και ανάλογα να επιχειρήσουμε την ανάβαση ή να επιστρέψουμε. Μαζεύουμε τα αντίσκηνα και σε μισή ώρα βρισκόμαστε στον παγετώνα που οδηγεί στην νότιο-δυτική κόψη του Santa Cruz. Ασφαλισμένος από τον Παπαγιάννη προχωρώ ανάμεσα από τις κρεβάς του παγετώνα. Παρατηρώ ότι η πρόσφατη χιονόπτωση έχει συσσωρεύσει κακής ποιότητας χιόνι, πάχους τριάντα περίπου πόντων, επάνω στον πάγο του παγετώνα. Θεωρώ ότι το πεδίο είναι αρκετά επικίνδυνο και η κόψη που σχεδιάζουμε να ανέβουμε έχει κακές συνθήκες χιονιού-πάγου. Έτσι παίρνω την απόφαση να υποχωρήσουμε. Είναι μεσημέρι όταν φθάνουμε στη βασική κατασκήνωση, συνοδευόμενοι με μια καινούργια χιονόπτωση. Ενημερώνουμε τον Βαλέριο για τις συνθήκες στο βουνό και του λέμε να ειδοποιήσει τους arierros να ανέβουν αύριο να κατεβάσουν τα πράγματά μας στο χωριό Cashabamba.
4-8-97
Ο καιρός δείχνει αρκετά καλός αν εξαιρέσεις την υγρασία που επικρατεί. Στις 11 π.μ. βλέπουμε τους arierros να έρχονται από το χωριό με οκτώ γαϊδούρια. Αφού γευματίζουμε όλοι μαζί, φορτώνουμε τον εξοπλισμό στα γαϊδούρια και ξεκινάμε για το χωριό Cashabamba. Φθάνουμε εκεί μετά από τέσσερις ώρες πορεία και συμπτωματικά βρίσκουμε ένα collectivo το οποίο θα μας μεταφέρει στην πόλη Huaraz. Φθάνοντας στο Huaraz νύχτα, γρήγορα κατευθυνόμαστε στο ξενοδοχείο Samuel’s hotel. Ένα καλό μπάνιο και ένα καλό δείπνο είναι κάτι που έχει λείψει από όλους μας.
5-8-97
Τη σημερινή μέρα την αφιερώσαμε στις αγοροπωλησίες. Μαζί με τον Τζαβέλλα γυρνάμε στα ορειβατικά μαγαζιά και πουλάμε τις περισσευούμενες τροφές υψομέτρου, τα φιαλίδια και τους καυστήρες γκαζιού αποφέροντας έτσι ένα σημαντικό ποσό χρημάτων στο κοινό ταμείο. Το απόγευμα πηγαίνουμε στα τουριστικά μαγαζιά του Huaraz για να αγοράσουμε τα δώρα για τους φίλους και γνωστούς κάνοντας ταυτόχρονα και μία τελευταία βόλτα στην πόλη. Αύριο φεύγουμε για τη Λίμα με το πρωινό λεωφορείο.
6-8-97
Η σημερινή μέρα θα την ονομάσω μέρα του λεωφορείου. Επί εννέα ώρες ταξιδεύουμε με το λεωφορείο από το Huaraz στη Λίμα. Στην πραγματικότητα η διαδρομή απαιτεί μία με δύο ώρες λιγότερο, αλλά οι πολλαπλές στάσεις, η αδύναμη μηχανή του λεωφορείου και το μποτιλιάρισμα στη Λίμα συντελούν να χαθεί πολλή ώρα και να μας κουράσει αρκετά. Δυστυχώς στην όλη κατάσταση δε βοηθά ούτε το τοπίο το οποίο είναι μονότονο. Προχωρώντας προς τα νότια τα γυμνά χωματοβούνια της Μαύρης Κορντιγγιέρα τα διαδέχονται οι αμμόλοφοι της ερήμου. Είναι 7:30 μ.μ. όταν φθάνουμε στο σταθμό. Σε μία ώρα έχουμε καταφέρει να βρούμε ένα ξενοδοχείο σχετικά κοντά στο σταθμό με αξιοπρεπή δωμάτια.
7-8-97
Ο ουρανός στη Λίμα είναι μόνιμα γκριζωπός αυτή την εποχή για αυτό οι κάτοικοι της Λίμας θεωρούν αυτή την εποχή χειμώνα. Στο κέντρο της Λίμα (Old Colonial Centro) τα κτίρια που έχουν διασωθεί και αναστηλωθεί ξεχωρίζουν από τον Ισπανικό και αποικιοκρατικό χαρακτήρα τους. Η συνοικία Miraflore χαρακτηρίζεται από τα μοντέρνα, εμπορικά κέντρα και τη νυχτερινή ζωή. Σε επίσκεψή μας στα γραφεία της αεροπορικής εταιρείας Iberia διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν δυνατό να αλλάξουν την ημερομηνία επιστροφής και στα έξη εισιτήρια. Έτσι, μετά από συζητήσεις μεταξύ μας, αποφασίζεται ο Παπαγιάννης και ο Κανελλόπουλος να πάνε στο Cusho, ενώ οι υπόλοιποι να μείνουν στη Λίμα και να προσπαθήσουν να επιστρέψουν νωρίτερα στην Ελλάδα.