image_pdfimage_print

Πρόγραμμα Σχολών Αναρρίχησης 2016

ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ

Ανακοινώθηκε το Νέο Πρόγραμμα Σχολών Αναρρίχησης του Ε.Ο.Σ. ΑΘΗΝΩΝ

 

Σχολές Αρχαρίων

Σχολές αρχαρίων αναρρίχησης βράχου γίνονται δύο το χρόνο, την Άνοιξη και το Φθινόπωρο, σε δημοφιλή αναρριχητικά πεδία της Αθήνας και της νότιας Ελλάδας.

Για την ορεινή πεζοπορία/ορειβασία γίνεται μια σχολή το χρόνο και δίνεται έμφαση στις χειμερινές συνθήκες, γι’ αυτό πραγματοποιείται σε κάποια από τα ψηλότερα βουνά της νότιας Ελλάδας τους πρώτους μήνες του έτους.

Περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα μας Αναρρίχηση ή στο pdf αρχείο εδώ

 

Σχολές Μέσου Επιπέδου

Η σχολή μέσου επιπέδου ορειβασίας γίνεται μια φορά το χρόνο, ενώ η σχολή μέσου επιπέδου αναρρίχησης βράχου γίνεται μία ή δύο φορές το χρόνο (Άνοιξη ή/και Φθινόπωρο). Οι δυο σχολές περιλαμβάνουν θεωρητικά μαθήματα στα εντευκτήρια του συλλόγου και πρακτική εξάσκηση με διήμερες-τριήμερες εξορμήσεις σε μεγάλες ορθοπλαγιές.

Περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα μας Αναρρίχηση ή στο pdf αρχείο εδώ

Αποστολή ΕΟΣ Αθηνών Daulagiri 1998

Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος, μέλος της αποστολής περιγράφει παρακάτω την προσπάθεια ανάβασης του DHAULAGIRI:

Κατασκήνωση-3, 7.550μ. Μία ακόμα ισχυρή ριπή ανέμου ταρακούνησε για τα καλά το μισοθαμμένο αντίσκηνο, στοιβάzoντας επάνω του μπόλικο φρέσκο χιόνι διακόπτοντας παράλληλα έναν ύπνο ανήσυχο.. Το αίμα πήζει στις φλέβες. Ο καιρός πάει απ’ το κακό στο χειρότερο. Χιονίζει και τα ανεμοσούρια παρασέρνουν καθετί που προσπαθεί να σταθεί όρθιο. Το μικρό αντίσκηνο βάλλεται από παντού. Μεσ’ το θολό μυαλό μου οι παραισθήσεις παίζουν και αυτές το δικό τους παιχνίδι.

Στο καταλάγιασμα του ανέμου ακούγονται βήματα πάνω στο χιόνι και όμως δεν υπάρχει ψυχή. Οι ώρες κυλούν βασανιστικά καθώς η νύχτα προχωρεί και ο Μπάμπης είναι ακόμα εκεί έξω δίνοντας μια άνιση μάχη, με το υψόμετρο, την υποθερμία, την εξάντληση, τη μοναξιά, τις παραισθήσεις. Για τελευταία φορά εντοπίσθηκε από το τηλεσκόπιο της βάσης γύρω στις 4.00 μ.μ., επιστρέφοντας από την κορυφή. Η τύχη όμως του γύρισε την πλάτη κατάμουτρα. Η ξαφνική χιονοθύελλα που ξέσπασε αργά το απόγευμα, τον πρόλαβε στα 8.ΟΟΟμ.

Η διαβίωση ακόμα και μέσα στο αντίσκηνο έχει γίνει προβληματική. Το θερμόμετρο δείχνει -10oC. Το στομάχι αρνείται να δεχθεί οποιαδήποτε τροφή. Το σώμα προσπαθεί να αντεπεξέλθει στις ιδιαίτερες συνθήκες απώλειας και εξάντλησης. Μετράω 80 καρδ. παλμούς το λεπτό και 37.1 δέκατα. Κατά περιόδους βρίσκομαι σε ληθαργική κατάσταση, η οποία διακόπτεται από τις συχνές και αγωνιώδεις κλήσεις του ασυρμάτου. Οι φωνές τόσο του Γιάννη από τη βάση, όσο και του Παύλου και του Νίκου από την κατασκήνωση-2, ακούγονται πλέον αδύνατες μεταφέροντας ένα ανάμικτο αίσθημα θλίψης, πικρίας και αγωνίας.

Προσπαθώ να διώξω τις μαύρες σκέψεις απ’ το μυαλό μου. Ο Τσουπράς σπεσιαλίστας στα bivouac θα τα καταφέρει, θα γυρίσει έστω και αύριο την ύστατη ώρα έστω και με βαριά κρυοπαγήματα. Μένω εδώ να στηρίξω την επιστροφή του και την κατάβαση χαμηλότερα.

Η κλασσική BΑ κόψη του όρους Dhaulagiri (8.167 μ.) είναι μια διαδρομή, χωρίς τεχνικές δυσκολίες και προβλήματα εύρεσης. Μια ατέλειωτη χιονισμένη ράχη με κλίσεις 30ο – 40ο που ξεκινά από τα 6.000 μ. και εκτείνεται ως τα 7.600μ. περίπου όταν παρεμβάλλονται τα πρώτα βράχινα μπλοκ.

Από κει αρχίζει η μεγάλη διαγώνιος, η οποία παρακάμπτοντας τα βράχια οδηγεί στο φαρδύ πλατό κάτω από τα λούκια της κορφής. Στην κατάβαση με δεδομένη την εξάντληση και τη μικρή πολλές φορές ορατότητα, αν προχωρήσεις πιο χαμηλά από ότι πρέπει, χάνεις το σημείο εισόδου στην τραβέρσα που σε βγάζει πίσω στην κόψη και οδηγεί σε γκρεμούς χιλιάδων μέτρων.

Σ’ αυτή την περιοχή έχει χαθεί πολύς κόσμος, ακόμα και τα ιερά τέρατα των Ιμαλαΐων. Ο ίδιος ο Messner έπεσε στο χάρο της νότιας πλευράς και σώθηκε από θαύμα κατεβαίνοντας από κει με τις χιονοστιβάδες να σκάνε δίπλα του. Ο Kukuczka κατά την επιστροφή του από την κορυφή, υποχρεώθηκε σε bivouac κοντά στα 8.000 μ., ενώ ο Lowe το φθινόπωρο του ’90 βρήκε τα αντίσκηνα της Κ3 μάλλον κατά τύχη.

Στις 8/9/98 το πολύχρωμο καραβάνι μας, ύστερα από ένα πανέμορφο 1Οήμερο trekking στους πρόποδες των Ιμαλαΐων, έφτασε στα ριζά του βουνού, στην άκρη ενός κατακερματισμένου παγετώνα. Εκεί στα 4.700μ. στήθηκε η κατασκήνωση βάσης. Από τότε η πενταμελής Ορειβατική αποστολή του Ε.Ο.Σ. Αθήνας της οποίας μετέχουμε, πολιορκεί το “Λευκό βουνό” για μια ακόμη φορά.

Ολόκληρο το σχέδιο δράσης έχει συζητηθεί και συμφωνηθεί ομόφωνα απ’ όλους μας και προβλέπει την ανάβαση σε δύο ξεχωριστές σχοινοσυντροφιές. Θα ξεκινούσαμε ο Μπάμπης και εγώ και θα ακολουθούσαν με μια μέρα διαφορά ο Παύλος Τσιαντός με το Νίκο Χατζή. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα είχαμε περισσότερες ευκαιρίες να εκμεταλλευτούμε, πιθανή καλοκαιρία, αποφεύγοντας παράλληλα τον συνωστισμό στον περιορισμένο χώρο της κατασκήνωσης-3 καθώς και τη μεταφορά περισσότερων φορτίων σ’ αυτή.

Οι δύο βαστάζοι μεγάλου υψομέτρου της αποστολής Chuldim και Gelung Serpa έδειχναν να μην έχουν και πολύ διάθεση να πάνε για κορυφή. Παρόλα αυτά ανέλαβαν να στήσουν την κατασκήνωση-3 το συντομότερο δυνατόν. Ο εγκλιματισμός και η προσαρμογή της ομάδας στο μεγάλο υψόμετρο ήταν πολύ καλύτερος του αναμενόμενου. Ίσως κάποια κατάλοιπα εγκλιματισμού υπήρχαν ακόμα μέσα στα κύτταρα μας από τις πρόσφατες αποστολές της περασμένης άνοιξης (KUSUM KUNGURU και Kwanndge EOOA, Dhaulagiri ΣΕΟ).

Με πολύ δουλειά, κουβάλημα και ομαδική προσφορά οι τρεις προωθημένες κατασκηνώσεις στήνονται και εξοπλίζονται μέσα σε 11 μέρες -15/9 Κ1 5.800μ., 19/9 Κ2 6.600μ. και 26/9 Κ3 7.550μ. – ανάβοντας παράλληλα το πράσινο φως για την τελική έκβαση. Στο βουνό ανεβοκατεβαίνουν ακόμη τρεις Ισπανικές αποστολές, δύο Γιαπωνέζικες με χρήση συσκευών οξυγόνου και μία Ιταλική.

Dhaulagiri1
Διασχίζοντας τον παγετώνα προς την κατασκήνωση-1

Οι serpas συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να τοποθετηθούν αρκετά χιλιόμετρα σταθερό σχοινί που ξεκινούν από τον παγετώνα και συνεχίζουν πάνω από την κατασκήνωση-3 ως τα 7.800μ. Ο καιρός είναι γενικά ασταθής. Την πρωινή ηλιοφάνεια διαδέχεται συνήθως χιονόπτωση και χαμηλές θερμοκρασίες. Αποτέλεσμα το βουνό να έχει φορτωθεί με πολύ χιόνι και ειδικά από τα 5.500μ και πάνω, δυσκολεύοντας τη γρήγορη προώθηση.

Στις 29/9/98 μαζί με τον Μπάμπη αφήνουμε τη βάση και ανηφορίζουμε για την κατασκήνωση-1. Περνάμε το εκτεθειμένο σε λιθοπτώσεις τμήμα του παγετώνα και διασχίζουμε με ζικ-ζακ τις δεκάδες κρεβάς ως το φαρδύ διάσελο, όπου έχει στηθεί η κατασκήνωση-1 καλύπτοντας 1.1ΟΟμ. υψομετρική σε 7 ώρες.

Τη δεύτερη μέρα (30/9) με πολύ καλή διάθεση ξεκινάμε για την κατασκήνωση-2. Αν και ψιλοχιονίζει σποραδικά, ο καιρός είναι σχετικά καλός. Στα 6.000 μ. μπήκαμε σε στρώμα νέφωσης και η ορατότητα περιορίστηκε. Μετά τα 6.300μ. ακολουθούμε τα σταθερά σχοινιά που μας οδηγούν στην κατασκήνωση-2 ύστερα από πεντέμισι ώρες συνολικής προσπάθειας. Ο Γιάννης από τη βάση μας ενημερώνει ότι οι τέσσερις Ιάπωνες με τρεις serpas και χρήση οξυγόνου έφτασαν στην κορφή το μεσημέρι και επιστρέφουν.

Το ηλιοβασίλεμα μας βρίσκει στα 6.600μ. να λιώνουμε χιόνι ατενίζοντας τις επιβλητικές κορφές των Ιμαλαΐων Annapurna (8.091μ.), Nilgiri (7·061μ.) και Tukuche(6.920) που ξεπροβάλλουν ολόλαμπρες πάνω από τα σύννεφα και αισιοδοξώντας ότι το Dhaulagiri θα χαμογελάσει και σε μας δύο μέρες αργότερα.

Η τρίτη μέρα (1/10/98) ήταν καθοριστική για τη συνέχεια. Με σκληρή δουλειά από τις 8.00 το πρωί βουλιάζοντας σε κάθε βήμα μέχρι το γόνατο κερδίζουμε ύφος μέτρο – μέτρο. Τα ζουμάρ στομώνουν απ’ τα χιόνια και γλιστρούν. Στα 7.000 μ. συναντάμε τους Γιαπωνέζους που επιστρέφουν πανευτυχείς μετά τη χτεσινή τους επιτυχία. Λίγο πιο πάνω, οι serpas κατεβάζουν τα υλικά της κατασκήνωση-3 μέσα σε τεράστια αδιάβροχα κυλινδρικά σακίδια, που σέρνουν πάνω στο χιόνι. Το μεσημέρι το σώμα έχει στραγγίξει εντελώς από υγρά. Η αφυδάτωση είναι κάτι που δύσκολα αντιμετωπίζεται σ’ αυτά τα υψόμετρα και η μείωση της απόδοσης αναπόφευκτη. Μετά από 7 ώρες βγαίνουμε στα 7.300μ. απ’ όπου ομαλή ράχη οδηγεί στην κατασκήνωση-3.

Ο Μπάμπης εντοπίζει το σημείο που γλίστρησε ο Ν. Παπανδρέου. Την άνοιξη όλα ήταν παγωμένα. Τώρα το χιόνι υποχωρεί σε κάθε βήμα κάτω από μια επιφανειακή κρούστα. Τα πράγματα είναι δυσκολότερα από ότι είχα υπολογίσει. Πρέπει όμως να συνεχίσω, αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ άλλωστε. Καθώς η νύχτα πλησιάζει το κρύο και ο δυνατός βοριάς που έχει σηκωθεί μας διαπερνούν ως το κόκαλο. Οι φωνές μας δεν ακούγονται.

Ώρα 6 το απόγευμα. Εντελώς εξουθενωμένοι, και στα όρια της υποθερμίας χωνόμαστε όπως – όπως με τα κραμπόν στο αντίσκηνο, να σωθούμε απ’ τον αέρα που λυσσομανάει. Με βογκητά εκτονώνουμε την επώδυνη κατάσταση της επαναφοράς της κυκλοφορίας στα άκρα. Οι προοπτικές είναι δυσοίωνες. Δεν μιλάμε πολύ. Προτείνω να περιμένουμε μια μέρα. Πίνουμε υγρά και χωνόμαστε στους υπνόσακους. Επικοινωνούμε με τη βάση. Θα αποφασίσουμε για τη συνέχεια τις πρώτες πρωινές ώρες ανάλογα με τις εξελίξεις του καιρού.

Στις δύο το πρωί (2/10/98) το ξυπνητήρι χτυπά. Ο αέρας έχει κοπάσει. Ο καιρός είναι ανοικτός. Ενημερώνουμε τη βάση ότι στις 3.00 π.μ. θα ξεκινήσουμε για κορφή. Λιώνουμε χιόνι και πίνουμε λίγο τσάι. Ο ύπνος μας κλείνει τα βλέφαρα. Η κόπωση από τη χθεσινή προσπάθεια λίγες μόνο ώρες νωρίτερα είναι αισθητή. Στα 7.550μ. το σώμα δεν αναλαμβάνει πλέον σε δυνάμεις και φθίνει συνεχώς.

Οι συνομιλίες του Γιάννη από τη βάση με τα παιδιά που από χτες βρίσκονται στην κατασκήνωση-2, μας ξυπνούν ξανά κατά τις 4.00. Πίνουμε μερικά υγρά ακόμη. Ο ύπνος μας παίρνει ξανά κοντά του για δεύτερη φορά.

Οι ανήσυχες κινήσεις του Μπάμπη που προσπαθεί να ετοιμαστεί βιαστικά δίπλα μου, με επαναφέρουν από τον κόσμο των ονείρων στην πραγματικότητα. Η ώρα κοντεύει έξι. Έπρεπε να έχουμε φύγει από τις τρεις, όμως η κούραση μας εμπόδισε. Ο καιρός εδώ πάνω είναι ανοιχτός αλλά υπάρχει πυκνή νέφωση στα 6-6500μ. Στις 6 ακριβώς ο Μπάμπης στέκεται όρθιος έξω, έτοιμος να ξεκινήσει.

– Μπάμπη η ώρα πέρασε, είναι αργά για κορφή.

– Πάμε! Που θα ξαναβρούμε τέτοιο καιρό. Έχω πάρει το αλτίμετρο εσύ πάρε τον ασύρματο. Προχωράω εγώ.

Η αυτοπεποίθηση του με πείθει ότι υπάρχουν ακόμη ελπίδες για κορφή.

– O.K. Προχώρα. Σε λίγο ξεκινώ και εγώ.

– Ώρα 6.30. Περνώ το ζουμάρ στα σταθερά σχοινιά, λίγα μόνο εκατοστά μακριά από το αντίσκηνο. Ο Μπάμπης βρίσκεται ήδη 50 -60 μέτρα ψηλότερα πάνω στα βράχια της κόψης και ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη χιονισμένη τραβέρσα. Κάνω μερικά πιο γρήγορα βήματα δοκιμάζοντας να καλύψω την απόσταση που μας χωρίζει. Μάταια. Η αναπνευστική ανεπάρκεια μου κόβει την ανάσα. 10 -15 αναπνοές για 3 – 4 βήματα. Το σακίδιο είναι υπέρβαρο παρότι ζυγίζει μόνο 6-7 κιλά. Οι συνθήκες του χιονιού δεν βοηθούν. Σε κάθε βήμα γέρνω πάνω στο πιολέ. Απόσταση λίγων μέτρων και μοιάζει με μαραθώνιο.

Μετά από δυόμισι ώρες κοπιαστικής ανάβασης, έχω καλύψει λιγότερο από 150μ, υψομετρική. Τα περιθώρια στενεύουν. Το μυαλό μου διψά για οξυγόνο. Η ψυχή φτερουγίσει στην κορυφή, πιέζοντας το κορμί να προχωρήσει πέρα απ’ τα όρια. Προσπαθώ να ακούσω τη φωνή της σάρκας που καταρρέει. Προσπαθώ να σκεφτώ να υπολογίσω. Ήταν ελάχιστες οι μέρες που είχαμε καλοκαιρία και το απόγευμα.

Στο νου μου έρχονται εικόνες από παλιές αποστολές και οριακές προσπάθειες του παρελθόντος. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι ήδη πολύ αργά, μ’ αυτό το ρυθμό δεν έχω καμιά ελπίδα. Ακόμα και αν ανέβω εκεί πάνω, δεν υπάρχουν τ’ αναγκαία αποθέματα χρόνου και δυνάμεων για την επιστροφή. Ενδεχόμενο bivouac στα 8.ΟΟΟμ. σημαίνει πολύ πιθανόν μερικά δάκτυλα λιγότερα.

Ο Μπάμπης αν και αμυδρά, βρίσκεται ακόμη στο οπτικό μου πεδίο. Δείχνει σε καλύτερη κατάσταση και συνεχίζει αποφασιστικά, μ’ έναν αργό μεν αλλά σταθερό και επίμονο ρυθμό, αυξάνοντας συνεχώς την απόσταση που μας χωρίζει. 7.700μ.

Τέλος. σηκώνω τα χέρια σχηματίζοντας το οπτικό σινιάλο που έχουμε συμφωνήσει, δηλώνοντας ότι είμαι καλά και επιστρέφω. Γύρω στις 12 το μεσημέρι βρίσκομαι πίσω στην κατασκήνωση-3. Η ορατότητα είναι καλή και μπορώ να διακρίνω ακόμα τον Μπάμπη να ανηφορίζει τη μεγάλη διαγώνιο, συνεχίζοντας μοναχικά πλέον την ανάβαση προς την κορφή.

Μπαίνω στη σκηνή και σωριάζομαι σαν ναρκωμένος. Για αρκετή ώρα παραμένω έτσι. Με αργές κινήσεις λιώνω λίγο χιόνι. Πίνω υγρά και γεμίζω το θερμός με ζεστό τσάι για τον Μπάμπη, περιμένοντας να γυρίσει. Η νύχτα πέρασε μα δε φάνηκε κανείς.

Νωρίς το πρωί στις 3/10/98 κι ενώ η κακοκαιρία δεν έχει ακόμα κοπάσει ο Παύλος με το Νίκο ξεκινούν από την κατασκήνωση-2 (6.600μ.) με σκοπό να φτάσουν στην κατασκήνωση-3 (7.550μ.). Η χιονοθύελλα τυφλώνει προσωρινά το Νίκο που αναγκάζεται να επιστρέψει στην κατασκήνωση-2. Ο Παύλος συνεχίζει και τελικά φτάνει στο χώρο της κατασκήνωση-3 μετά από 10 ώρες εξαντλητικής προσπάθειας.

Την έκτη μέρα (4/10/98) αποφασίζω να κατέβω χαμηλότερα όσο είναι ακόμη καιρός. Τρεις μέρες εδώ πάνω και το στομάχι μου έχει δεχθεί μισό πακέτο μπισκότα όλα κι όλα. Έχω χάσει αρκετά κιλά και αισθάνομαι αδυναμία. Ο Παύλος θα παραμείνει, αναμένοντας τους Ιταλούς και Ισπανούς, που ανεβαίνουν σήμερα στην κατασκήνωση-3 με σκοπό να δοκιμάσουν για κορυφή αύριο. Τα φρέσκα χιόνια των τελευταίων ημερών δυσκολεύουν την κατάβαση. Κατακερματισμένες μάζες χιονιού στοιβάζονται εδώ κι εκεί, αποτέλεσμα της κατάληξης των χιονοστιβάδων.

Στην κατασκήνωση-2 συναντώ τον Νίκο και συνεχίσουμε μαζί μέχρι την κατασκήνωση βάσης όπου φτάνουμε αργά το βράδυ. Τραγική ειρωνεία. Ο καιρός είναι ανοιχτός και η πανσέληνος φωτίζει τους παγετώνες ολόγυρα. Στις 5/10/98 ο Ιταλός S. Modineli, ο Ισπανός Tito και οι δύο Serpas μαζί με τον Παύλο που αρχίζει να υποφέρει από κρυοπαγήματα στο δεξί πόδι, παίρνουν το δρόμο για την κορυφή αναζητώντας τα ίχνη του Λιονταριού των βουνών. Στα 7.900μ. εγκαταλείπουν την προσπάθεια λόγω των πού άσχημων συνθηκών χιονιού και επιστρέφουν χωρίς να βρουν το παραμικρό ίχνος.

Ο Μπάμπης Τοουπράς στάθηκε μόνο για λίγο στην κορφή του Dhaulagiri. Ύστερα συνέχισε το σκαρφάλωμα στα άδυτα του βαθύ μπλε του ουρανού των Ιμαλαΐων.

Dhaulagiri2

Ο Μπάμπης καθώς φεύγει από την κατασκήνωση-3 προς την κορυφή, είναι η τελευταία φορά που τον είδαν από κοντά

Ο αρχηγός της αποστολής, Γιάννης Κατριβάνος, περιγράφει την ανάβαση στο Dhaulagiri:

Τρίτη πρωί 29/9/98 ο Μπάμπης Τοουπράς και ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος έφυγαν για την κατασκήνωση-1 (5.800μ.). Την ίδια μέρα τέσσερις Ιάπωνες και τρεις Σέρπας απέτυχαν ν’ ανέβουν στην κορφή, παρόλο ότι χρησιμοποιούσαν συσκευές οξυγόνου, και γύρισαν στην κατασκήνωση-3. Τετάρτη 30/9, ο Μπάμπης και ο Πάνος ανέβηκαν στην κατασκήνωση-2 (6.600μ.) και συνάντησαν την δεύτερη ομάδα της Ιαπωνικής αποστολής (δύο Ιάπωνες και τρεις Σέρπας υψομέτρου) που είχαν εγκαταλείψει την προσπάθεια τους να φτάσουν στην κατασκήνωση-3 παρ’ όλο που χρησιμοποιούσαν, όπως προανέφερα, συσκευές οξυγόνου.

Την ίδια μέρα ο Παύλος Τσιαντός και ο Νίκος Χατζής έφτασαν στην κατασκήνωση-1.

Αργά το απόγευμα μάθαμε ότι η πρώτη Γιαπωνέζικη ομάδα με την βοήθεια των τριών Σέρπας έκαναν κορυφή. Λίγη ώρα αργότερα ο καιρός χάλασε και χιόνισε. Στην Κατασκήνωση Βάσης. το χιόνι έφτασε τα 10 εκ. Περίπου αλλά το ίδιο βράδυ ο καιρός άνοιξε εντελώς και το φως του φεγγαριού (είχε πανσέληνο) έλουσε το βουνό.

Πέμπτη 1/10/98 ο Μπάμπης και ο Πάνος έφυγαν από την κατασκήνωση-2 (6.600μ.) για την κατασκήνωση-3 (7.550μ.). Είμαστε σε συνεχή επικοινωνία μέσω των ασυρμάτων, που παρέμειναν συνεχώς ανοιχτοί. Στα 7.250μ. στην κόψη, ο αέρας έδερνε την πλαγιά και δυσκόλευε πολύ την ανάβαση. Μπροστά πήγαινε ο Μπάμπης ανοίγοντας βήματα στο βαθύ χιόνι. Από το σημείο αυτό και μέχρι την κατασκήνωση-3 στα 7.550μ. πήγε μπροστά ο Παναγιώτης. Έφτασαν στις 18.00 ύστερα από δέκα ώρες επίπονης ανάβασης.

Ο καιρός ήταν ανοικτός αλλά ο αέρας, που κουβαλούσε χιόνι, δημιουργούσε πρόβλημα. Λίγο αργότερα ο Παναγιώτης μου είπε ότι είχε φτάσει στα όρια της αντοχής του. Πίστευε πως δε θα μπορούσαν να ξεκουραστούν αρκετά μέσα στις οκτώ ώρες που απόμεναν μέχρι να ξεκινήσουν για την κορφή. Παρενέβη ο Μπάμπης και είπε πως σε λίγες ώρες θα έβλεπαν πως θα ήταν και θα αποφάσιζαν αν θα ξεκίναγαν. Υποσχέθηκα άτι αν αποφάσιζαν να κατέβουν θα είχαν την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσουν για την κορφή. Συμφωνήσαμε ότι θα ξεκίναγαν μόνο αν αισθανόντουσαν καλά.

Σαν τελευταίο όριο αναχώρησης για την κορυφή ορίστηκε ότι θα ήταν η 03.00 της Παρασκευής 2/10/98.

Παρασκευή 2/10/98 στις 01.00 προσπάθησα να έλθω σε επαφή μαζί τους αλλά δεν το κατόρθωσα παρά 30′ αργότερα. Μίλησα με τον Παναγιώτη και μου είπε πως ετοιμάζουν νερό (λιώνοντας χιόνι) και θα έφευγαν σε μία ώρα περίπου, θα με ειδοποιούσαν μόλις ήταν έτοιμοι. Η ώρα πέρασε και καθώς δεν είχα καμιά επαφή άρχισα να τους καλώ στον ασύρματο. Το μόνο που κατόρθωσα ήταν να ξυπνήσω τον Παύλο στην κατασκήνωση-2.

Στις 02.45 ο Παναγιώτης ήλθε σε επαφή μαζί μου και μου είπε πως είχαν πρόβλημα με το λιώσιμο του χιονιού και ότι θα έφευγαν σε λίγη ώρα. Ο καιρός ήταν πολύ καλός και συμφώνησα να ξεκινήσουν, αμέσως όμως, για την κορυφή, θα επικοινωνούσαμε όποτε μπορούσαν αυτοί για να μη διακόπτεται η προσπάθεια τους.

Σε λίγο βγήκα έξω και είδα τα φώτα ενός φακού στο σημείο της κατασκήνωση-3. Ανακουφισμένος ξαναμπήκα στο αντίσκηνο και καθώς ήμουν ξάγρυπνος με πήρε ο ύπνος. Ξύπνησα στις 06.30. Είχε ήδη ξημερώσει. βγήκα από το αντίσκηνο και έστρεψα τα κιάλια στην κορφή για να τους εντοπίσω. Έκπληκτος είδα μια σιλουέτα να κινείται σταθερά κάτω από τα βράχια κατά μήκος της απότομης τραβέρσας.

Ήταν σε απόσταση 500μ. από την κατασκήνωση-3. Μια δεύτερη φιγούρα βρίσκονταν πιο πίσω. Διέκρινα καθαρά το κόκκινο χρώμα των ρούχων τους. Τους κάλεσα στον ασύρματο χωρίς όμως αποτέλεσμα. Σε μία ώρα άκουσα τον Παναγιώτη να μου μιλάει στον ασύρματο. Καθυστέρησαν να ξεκινήσουν γιατί τους εμπόδιζε ο αέρας και η κούραση. Στις 02.45 άρχισαν να ετοιμάζονται αλλά τους πήρε ο ύπνος και τελικά κατάφεραν να ξεκινήσουν στις 06.00.

Θεώρησα ότι δεν υπάρχει πιθανότητα επιστροφής στην κατασκήνωση-3 πριν νυχτώσει και του είπα να ειδοποιήσει τον Μπάμπη να επιστρέψει. Όμως είχε απομακρυνθεί πολύ και δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιηθεί.

Ο Παναγιώτης μου είπε πως ο Μπάμπης του είχε δηλώσει ότι είναι αποφασισμένος να κάνει την κορυφή και μόνος του.

Στην παρατήρηση του πως είχε περάσει η ώρα και έπρεπε να περιμένουν άλλη ευκαιρία, ο Μπάμπης του δήλωσε ότι ήταν πολύ πιθανό να μην έχουν άλλη ευκαιρία να κάνουν την κορυφή. Του άφησε τον ασύρματο, πήρε το αλτίμετρο και έφυγε. Ο Παναγιώτης εκτιμούσε ότι ο Μπάμπης θα έκανε την κορυφή και ότι θα επέστρεφε εγκαίρως. Αντίθετα αμφέβαλε αν ο ίδιος θα μπορούσε, μετά την κορυφή να επιστρέψει με ασφάλεια στην Κ3 γι’ αυτό και διέκοψε την προσπάθεια του.

Ο καιρός ήταν καλός και άρχισα να πιστεύω ότι ίσως η ανησυχία μου ήταν υπερβολική. Πήρα τα κιάλια και έφυγα βιαστικά προς το French Pass για να κερδίσω ύψος προκειμένου να έχω ανεμπόδιστη θέα. Ήταν ήδη 11.30 και από τη σάρα που είχα ανέβει είδα με τα κιάλια τον Μπάμπη να ανεβαίνει σταθερά. Με κατέλαβε μεγάλη νευρικότητα και για να ησυχάσω έπαψα να παρακολουθώ συνεχώς την προσπάθεια του περιοριζόμενος να παρακολουθώ την πρόοδο της ανάβασης του κάθε 30′. Είχα συνεχώς επαφή με τον Παναγιώτη που δεν έβλεπε τον Μπάμπη καθώς είχε περάσει σε σημείο που δεν είχε οπτική επαφή με την κατασκήνωση-3. Ο καιρός άρχισε να κλείνει και τα σύννεφα που πύκνωναν δυσκόλευαν τη θέα προς την κορυφή.

Στις13.00 ήλθαν τέσσερις Σέρπας της Ιαπωνικής αποστολής με τους οποίους είχαμε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις. Είχαν μαζί τους ένα πολύ δυνατό τηλεσκόπιο. Στις 15.15 είδα τον Μπάμπη για τελευταία φορά. Είχε ξεπεράσει το λούκι που βγάζει στην κορφή.

Υπολογίσαμε ότι απείχε περίπου 100μ. από την κορφή (σε ανάπτυγμα) και ότι βρίσκονταν πάνω από τα 8.ΙΟΟμ. Ήμουν ντυμένος μάλλον ελαφρά και είχα πρόβλημα με τον κρύο αέρα. Σίγουρος για την επιτυχία έφυγα για την κατασκήνωση βάσης. Στις 17.00 οι Σέρπας επέστρεψαν στην κατασκήνωση βάσης και μου έδωσαν συγχαρητήρια. Το νέο μαθεύτηκε αμέσως και στις άλλες αποστολές και όλοι ήλθαν να με συγχαρούν.

H TPAΓΩΔIA

Η χαρά μου για την επιτυχία ήταν προσωρινή και αμέσως έδωσε την θέση της στην ανησυχία. Το προαίσθημα καταστροφής που είχα νοιώσει το πρωί, όταν αντίκρισα τους συντρόφους μου να σκαρφαλώνουν προς την κορυφή, έγινε ακόμα πιο έντονο.

Οι ενδείξεις στο αλτίμετρο μαρτυρούσαν την θύελλα που έφτανε. Μέσα σε 30′ το χιόνι σκέπασε την κατασκήνωση βάσης. Ο Παναγιώτης με πληροφόρησε ότι στην κατασκήνωση-3 το χιόνι που έπεφτε ακατάπαυστα του προκαλούσε μικρότερη ανησυχία απ’ ότι ο αέρας. Μέσα στην θύελλα βγήκε και έλεγξε τις ασφάλειες του αντίσκηνου. Από την κατασκήνωση-2 ο Παύλος και ο Νίκος δεν έκρυβαν την αγωνία τους για τον Μπάμπη. Όλοι όμως πιστεύαμε ότι είχε την ικανότητα να επιβιώσει από ένα αναγκαστικό bivouac ακόμα και σε αυτό το υψόμετρο.

Τη νύχτα ο αέρας που λυσσομανούσε ξεγέλασε πολλές φορές τον Παναγιώτη κάνοντας τον να πιστέψει ότι ο Μπάμπης είχε φτάσει και προσπαθούσε να μπει στο αντίσκηνο. Πετάγονταν απάνω φωνάζοντας “Μπάμπη από την άλλη πόρτα”.

Σάββατο 3/10/98. Πετάχτηκα έξω πριν ακόμα φέξει. Το κρύο ήταν απίστευτο. Ξημέρωνε και τα τελευταία αστέρια έσβηναν δίνοντας τη θέση τους σε μια πεντακάθαρη μέρα. Ήμουν ξάγρυπνος και ένοιωθα πολύ κουρασμένος ωστόσο δεν είχα χάσει τις ελπίδες μου. Σιγά – σιγά εμφανίζονταν όσοι βρίσκονταν στην κατασκήνωση βάσης. Είχαν σηκωθεί περιμένοντας την εμφάνιση του Μπάμπη. Ο μάγειρας μας και οι βοηθοί του πρόσφεραν καυτό μαύρο τσάι.

Ο ήλιος φώτιζε αχνό την κορφή. Ένα απόκοσμο πορφυρό χρώμα πλημμύρισε το βουνό. Και εμείς, Ευρωπαίοι και Σέρπας, ανέκφραστοι, γνέφοντας σιωπηλούς χαιρετισμούς μεταξύ μας, περιμένοντας την εμφάνιση του συντρόφου μας. Μάταια όμως. Στις 10.30 ο καιρός χειροτέρεψε πάλι. Ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι έχασαν κάθε ελπίδα.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ

Το ίδιο πρωί, Σάββατο 3/10/98, στις 04.00, ο Παύλος είχε ξεκινήσει για την κατασκήνωση-3. Ο Νίκος τον ακολουθούσε, όμως λίγο αργότερα του έδωσα εντολή να επιστρέψει στην κατασκήνωση-2 γιατί υπήρχε πρόβλημα χώρου καθώς ο Παναγιώτης θέλησε να περιμένει για μια ακόμα μέρα την εμφάνιση του Μπάμπη.

Ο Παύλος έφτασε στην κατασκήνωση-3 ύστερα από εννέα ώρες ανάβασης. Ήταν εξαντλημένος. Ο αέρας τον κτύπησε καθώς βγήκε στην κόψη και το τελευταίο μέρος της διαδρομής ήταν βασανιστικό. Η παρουσία του ενίσχυσε το ηθικό του Παναγιώτη αλλά έβαλε σε ανησυχία εμένα καθώς ο αέρας συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση. Την ίδια μέρα οι Σέρπας της Γιαπωνέζικης αποστολής μετέδωσαν την είδηση για την εξαφάνιση του Μπάμπη και όσοι βρίσκονταν στην κατασκήνωση-2 συζητούσαν με τον Νίκο την πιθανότητα να επιστρέψει ο Μπάμπης στην κατασκήνωση-3.

Κυριακή 4/10/98. Ο καιρός βελτιώθηκε αισθητά και Ισπανοί, Ιταλοί και Βάσκοι ορειβάτες μαζί με δύο Σέρπας ξεκίνησαν από την κατασκήνωση-2 για την κατασκήνωση-3. θα προσπαθήσουν να κάνουν την κορυφή και συγχρόνως να δουν τι έγινε ο Μπάμπης. Ο Παύλος μου ζήτησε να μείνει στην κατασκήνωση-3 και να τους ακολουθήσει προς την κορυφή μήπως και βρει να ίχνη του.

Όλοι πιστεύαμε ότι θα είχε καταφύγει σε χιονότρυπα για να προφυλαχτεί από την χιονοθύελλα και το πιθανότερο ήταν πως δεν θα είχε ξεφύγει από την πορεία του. Του έδωσα την άδεια και το ίδιο πρωί ο Παναγιώτης, που ήταν αδύνατον να παραμείνει για μια ακόμα μέρα στο υψόμετρο της κατασκήνωση-3. Κατέβηκε στην κατασκήνωση-2, όπου το περίμενε ο Νίκος Χατζής και αμέσως ξεκίνησαν για την κατασκήνωση-1 και στην συνέχεια για την κατασκήνωση βάσης όπου και έφτασαν στις 22.00 της ίδιας μέρας.

Από τους έξι ορειβάτες και τους τέσσερις Σέρπας που ξεκίνησαν από την κατασκήνωση-2 μόνο τρεις ορειβάτες (δύο Ιταλοί και ένας Βάσκος) και δύο Σέρπας έφτασαν τελικά στην κατασκήνωση-3. Οι δύο Ιταλοί κατάφυγαν στο δικό μας αντίσκηνο, γιατί η κακοκαιρία είχε καταστρέψει τα υπόλοιπα, εκτός από ένα ακόμα, στο οποίο κατέφυγαν οι δύο Σέρπας και ο Βάσκος.

Δεύτερα 5/10/98 στις 03.00, με καλό καιρό, ο Παύλος και οι τέσσερις από τους πέντε (ο ένας Ιταλός επέστρεψε στην κατασκήνωση-2), ξεκίνησαν για την κορφή μαζί τους και στις 10.00 υποχώρησαν από τα 7.900μ. επειδή το χιόνι ήταν βαθύ και επικίνδυνο. Την ίδια μέρα σε συζήτηση με τους αρχηγούς τεσσάρων αποστολών (βασκική, ιταλική, ισπανική και, την δεύτερη, ιαπωνική) δήλωσα ότι διακόπτουμε την αποστολή μας. Την επόμενοι όλοι (εκτός των Ιαπώνων) επέστρεψαν στην κατασκήνωση βάσης διακόπτοντας και αυτοί τις αποστολές τους. Οι Ιάπωνες προσπάθησαν ξανά για την κορφή στις 6/10 αλλά εγκατέλειψαν την προσπάθεια τους στα7.700μ.

Τρίτη 6/10/98. Ο Παύλος Τσιαντός κατέβηκε στην κατασκήνωση βάσης. Είχε κρυοπαγήματα στα πόδια, ειδικά στα δύο μεγάλα δάκτυλα του δεξιού του ποδιού. Με δορυφορικό τηλέφωνο που μας παραχώρησε ο Βάσκος ορειβάτης Pepe Garces Galindo επικοινωνήσαμε αρχικά με τον Θέμο Πλαστήρα και μεταδώσαμε την είδηση της εξαφάνισης του Μπάμπη Τσουπρά.

Τετάρτη 7/10/98. Επειδή δεν μπορέσαμε να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά με τον πράκτορα μας στην Κατμαντού, έφυγε ο Νίκος μαζί με ένα Σέρπα για να τον ειδοποιήσει από το χωριό Μάρφα, να σταλεί ελικόπτερο για την παραλαβή του Παύλου.

Πέμπτη 8/10/98. Το ελικόπτερο προσπάθησε δύο φορές, αλλά δεν κατόρθωσε να φτάσει στην κατασκήνωση βάσης λόγω των ισχυρών ανέμων, πράγμα που πέτυχε την επόμενη Παρασκευή 9/10/98 στις 11.00.

Την ίδια μέρα έφτασαν οι βαστάζοι από το Μπακλούνγκ. Η Κατασκήνωση Βάσης διαλύθηκε και ο Παναγιώτης και εγώ αναχωρήσαμε στις 12.00.

Στο French Pass σκάλισα σε μία στρογγυλή πέτρα ένα όνομα και μία ημερομηνία “Στον Μπάμπη 2/10/1998”.

Το έβαλα πάνω στο σωρό από πέτρες δίπλα σε μια άλλη πέτρα που πάνω της είχαν σκαλίσει μία γαλλική φράση “Α Chandal”. Φτάσαμε στο χωριό Τούκτσε ύστερα από μια περιπετειώδη πορεία τα ξημερώματα του Σαββάτου 10/10.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ο θάνατος του Μπάμπη Τσουπρά στα Νταουλαγκίρι, σημάδεψε την αποστολή του ΕΟΣ Αθηνών, περνώντας σε δεύτερη μοίρα την τυπική επιτυχία της που επετεύχθη με το μοναδικό, στην ιστορία της ελληνικής ορειβασίας, προσωπικό του κατόρθωμα, την μοναχική ανάβαση δηλαδή, σε μία από τις δύσκολες 8.ΟΟΟμ κορυφή.

Οι προσωπικές εκτιμήσεις μου για την αποστολή είναι οι ακόλουθες:

Ποτέ, σε καμία από τις αποστολές που έλαβα μέρος είτε σαν μέλος είτε σαν αρχηγός δεν είχα παρακολουθήσει πιο επιτυχή και ελπιδοφόρο αποστολή.

Όλα πήγαιναν πάντα καλύτερα απ’ ότι μπορούσαμε να ελπίσουμε. Τα μέλη της ομάδας, ορειβάτες υψηλών προδιαγραφών με φιλοδοξίες, ήταν σύντροφοι σε περισσότερες από 3 αποστολές και είχαν πάθος για την ορειβασία.

Η συμμετοχή όλων σε αποστολές την προηγούμενη άνοιξη, διευκόλυνε την προσαρμογή και η περίοδος εγκλιματισμού επιταχύνθηκε έτσι ώστε μέσα σε έντεκα (11) ημέρες από την ημέρα που η ομάδα ξεκίνησε από την κατασκήνωση βάσης κατορθώσαμε και στήσαμε την κατασκήνωση-3 στα 7.550μ. μπροστά από άλλες αποστολές που είχαν φτάσει 7-15 ημέρες νωρίτερα.

Η ομάδα σε όλο το διάστημα της αποστολής κέρδισε την εκτίμηση όλων και αναγνωρίστηκε σαν μία από τις καλύτερες. Πρέπει να σημειωθεί πως στις διάφορες αποστολές που βρίσκονταν στο Νταουλαγκίρι μετείχαν ορειβάτες σαν τους Βάσκους Pepe Garces Galindo και Tito Angire Maleon και τους Ιταλούς Silvio Mondineli και Andrea Enzio που είχαν αναβάσεις στο Έβερεστ, το Λότσε, το Μακαλού, την ΚαΖετσούνγκα, το Νάνγκα Μπαρμπάτ το Tσo Ογιού τη Σίσσα Πάνγκμα καθώς επίσης διάφοροι άλλοι Ισπανοί και Ιάπωνες με επιτυχίες σε 8.ΟΟΟμ.

Η προσοχή που δόθηκε στις λεπτομέρειες της οργάνωσης βοήθησε πολύ τη διεξαγωγή της αποστολής. Έτσι ήταν τα πράγματα και ο Pepe Garces Galindo και ο Silvio Mondineli έλεγαν αστειευόμενοι “είσαστε μία ομάδα καταδικασμένη να πετύχει”.

Ο καιρός δεν ήταν σίγουρα ο καλύτερος αλλά μέχρι την ημέρα που χάθηκε ο Μπάμπης μόνο δύο φορές είχε κάνει πολύ άσχημο καιρό. Δεν μπορώ να καταλογίσω κανένα λάθος στον Μπάμπη. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι υπήρξε εξαιρετικά άτυχος. Υπολόγισε την αναγκαστική διανυκτέρευση ποντάροντας στο γεγονός ότι ο καιρός, που χαλούσε σχεδόν κάθε απόγευμα, βελτιωνόταν πάντα τις πρώτες βράδυνες ώρες. Η απρόοπτη παράταση της κακοκαιρίας, σε συνδυασμό με την ένταση της, ήταν η αιτία του χαμού του.

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία είναι άκρως υποκειμενική και “σηκώνει” κριτική. Γιατί μόνο ο Μπάμπης ήταν σε θέση να γνωρίσει το όρια του και κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλει για την πείρα, την τεχνική του επάρκεια, τα ψυχικά και σωματικά του προσόντα. Γιατί αυτά ακριβώς τα προσόντα του τον είχαν αναδείξει σαν τον κορυφαίο Έλληνα ορειβάτη.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΝΤΑΟΥΛΑΓΚΙΡΙ ΚΑΙ …ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Τα ΜΜΕ, εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων, αντιμετώπισαν τα γεγονότα με τρόπο που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα προκαλούσε γέλια. Τι να συμπεράνει κανείς : ότι οι δημοσιογράφοι είναι αδαείς; ή ότι σκόπιμα υπερβαίνουν τα άρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας προκειμένου να πουλήσουν; στις διάφορες εφημερίδες, αλλά και σε ειδικά περιοδικά, γράφτηκαν ανακρίβειες που αφορούσαν την αποστολή μας στο Νταουλαγκίρι.

Οι δηλώσεις, τα άρθρα, τα συμπεράσματα αυτά, που διατυπώθηκαν εκ των υστέρων (και εκ του ασφαλούς) από διαφόρους … ειδικούς της ορειβασίας, ήταν φανερό πως είχαν σαν μοναδικό σκοπό τους να στρέψουν τα βλέμματα της δημοσιότητας πάνω τους.

Ίσως κάποτε να αντιληφθούν πως καλύτερα θα ήταν, πριν πουν οτιδήποτε, να θυμόντουσαν ότι οι ίδιοι βρίσκονταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Νταουλαγκίρι.

Θα απέφευγαν με τον τρόπο αυτό δηλώσεις που προκάλεσαν θυμηδία στον ορειβατικό κόσμο. Στο μέλλον καλό θα ήταν (για τους ίδιους κυρίως) να είναι πιο φειδωλοί σε δηλώσεις, ειδικά όταν πρόκειται για αποστολές άλλων συλλόγων.

Γιατί υπάρχουν κάποια όρια, που δεν μπορούν να παραβιάζονται για χάρη οποιασδήποτε σκοπιμότητας, ούτε και να λησμονιούνται στο ανώφελο κυνήγι της δημοσιότητας. Γιατί ακόμα και ο άδηλος ανταγωνισμός που υπάρχει στο χώρο της ορειβασίας δεν δικαιολογεί τέτοιες υπερβολές. Γιατί στο κάτω – κάτω ο ορειβατικός πληθυσμός της χώρας δεν αποτελείται από ηλίθιους και όλοι, στο στενά ελληνικό ορειβατικά χώρο, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά και πρόσωπα και πραγματικά γεγονότα.

Δεν μπορούμε παρά να παραδεχτούμε λοιπόν ότι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίστηκαν γενικά και οι δύο αποστολές στο Νταουλαγκίρι, και όχι μόνο από τα ΜΜΕ, είναι αποτέλεσμα της φτωχής ορειβατικής παιδείας.

Το συλλυπητήριο τηλεγράφημα που έστειλε ορειβατικός σύλλογος της περιφέρειας στον ΕΟΣ Α0ηνών τα λέει όλα. “Φίλοι για το άδοξο τέλος της Ζωής του Μπάμπη Τσουπρά δεχθείτε τα συλλυπητήρια μας”! Τι να πει κανείς όταν ακόμα και διοικήσεις ορειβατικών συλλόγων θεωρούν άδοξο το τέλος του Μπάμπη Τσουπρά.

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα είμαι σίγουρος πως σε λίγο θα ξεπεραστεί και ο δημοσιογράφος του Ρ/Σ Αντένα που σε πρωινή εκπομπή στις 24 ή 25/10 ζητούσε να γίνουν έρευνες… με ελικόπτερα στην κορυφή του Νταουλαγκίρι (!) για να καταλογισθούν πιθανές ευθύνες ώστε να επέμβει εισαγγελέας. Τέτοια ασχετοσύνη.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΝΤΑΟΥΛΑΓΚΙΡΙ

Η απώλεια του Μπάμπη Τσουπρά σήμανε και το τέλος μιας εποχής για την ορειβασία στη χώρα μας. Όμως μια άλλη εποχή ανοίγεται εμπρός μας. Η ελληνική ορειβασία έχει ανάγκη από νέες κατακτήσεις μεγάλων κορφών. Οι επαναλήψεις στις κορφές που ήδη έχουν κατακτηθεί από Έλληνες δεν πρόκειται να προσφέρουν πολλά παραπάνω στην ανερχόμενη ελληνική ορειβασία εκτός και αν γίνουν από άλλες διαδρομές.

Οι επόμενες ελληνικές αποστολές σε κορυφές 8.ΟΟΟμ. θα έχουν να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες δυσκολίες μιας και από τις τρεις θεωρούμενες “εύκολες” κορφές (Τσο-Ογιού, Σίσσα – Πάνγκμα και Κάσερμπρουμ II) έχουν ήδη κατακτηθεί οι δύο πρώτες.

Μετά το Νταουλαγκίρι οι μεγάλες κορυφές που περιμένουν τους έλληνες ορειβάτες είναι η μια πιο δύσκολη από την άλλη και μόνο αποστολές με αναρριχητές υψηλού επιπέδου, καλά οργανωμένες (δηλαδή με γερό προϋπολογισμό) θα έχουν πιθανότητες να τις ανέβουν.

Ο ΕΟΣ Αθηνών θα συνεχίσει να πραγματοποιεί ορειβατικές αποστολές. Γιατί είναι κύρια καταστατική του υποχρέωση. Γιατί έτσι επιβάλλει η ιστορία του Συνδέσμου και το ποιοτικό και ποσοτικό ανθρώπινο δυναμικό του. Γιατί αυτή η προσπάθεια κατάκτησης των μεγάλων κορφών αποτελεί την πεμπτουσία του αλπινισμού και κυρίως, γιατί αυτό ακριβώς θέλουν οι αναρριχητές του που αποτελούν και το πιο ζωντανό τμήμα του Συνδέσμου.

Μιλούσε λίγο γιατί ήξερε. Ήξερε ακόμη ότι αυτοί που φλυαρούν δεν ξέρουν. Με λίγα λόγιο, είχε συνειδητοποιήσει το ζεν της καθημερινής ζωής. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ήταν ενός χαρισματικός, αριστούχος απόφοιτος του πανεπιστημίου του βουνού, ένα «παιδί θαύμα»του υψομέτρου. Γνώριζε πόσο μικρός και ασήμαντος ήταν γιατί είχε βιώσει την επικίνδυνα αφιλόξενη ορεινή μοναξιά.

Στην πραγματικότητα ο Μπάμπης Τσουπράς ζούσε για το βουνό. Στον κύκλο μας, στην περιορισμένη αλλά αφοσιωμένη ορειβατική οικογένεια, κατείχε μία ξεχωριστή θέση. Με λίγα λόγιο, ήταν ένας άνθρωπος-σύμβολο, κάτι σον ζωντανός θρύλος. Το ορειβατικό του βιογραφικό ήταν με διαφορά το πλουσιότερο που είχε ποτέ Έλληνας.

Το τελευταία χρόνια ο «πιεσμένος» Μπάμπης είχε επαναλάβει πολλές κλασικές διαδρομές στις Άλπεις που αποτελούσαν ταμπού για πολλές δεκαετίες.

Ανάμεσα τους ξεχωρίζει η φημισμένη αλπική τριλογία. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που έκανε τη Walker Spur, τη βόρεια του Μάτερχορν και τη βόρεια του Eiger. Η ανάβαση του θρυλικού πυλώνα του Φρενέ ήρθε λίγο αργότερα. Όλοι οι αναρριχητές που ήταν μαζί του σε αυτές τις επικές προσπάθειες έχουν παραδεχτεί ότι αυτός ήταν η κινητήρια δύναμη. Ήταν κοινό μυστικό ότι χωρίς τη δική του προσήλωση και επιμονή τα συγκεκριμένα επιτεύγματα – σταθμοί στην ιστορία της ορειβασίας μας απλώς δεν θα είχαν υπάρξει.

Ο Μπάμπης έσπρωχνε τα όρια του ελληνικού αλπινισμού και ήταν ένα πραγματικό πρότυπο για τους νεότερους. Τα δικά του είδωλα ήταν άνθρωποι σαν τον Walter Bonnati και τον Reinhold Messner. Ο πρώτος ήταν μόνιμος φιλοξενούμενος των πρωτοσέλιδων των ευρωπαϊκών εφημερίδων κατά τη δεκαετία του ’60, τότε που σκαρφάλωνε όλα τα τελευταία «άλυτα» προβλήματα των Άλπεων. Ο δεύτερος ήταν ο πρώτος θνητός που ανέβηκε και στις δεκατέσσερις κορυφές του κόσμου με υψόμετρο πάνω από 8.000 μέτρα και ο δημοφιλέστερος αλπικός «ήρωας» των ευρωπαϊκών ΜΜΕ κατά τη δεκαετία του ’80.

Ένα από αυτά τα βουνά ήταν και το Νταουλαγκίρι (8.167 μ.), το βουνό που κράτησε κοντά του τον Μπάμπη. Η ιδιαιτερότητα του είναι ότι παρουσιάζει πολλές τεχνικές δυσκολίες, χώρια που φημίζεται και για τον κακό καιρό του. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το 1961 για να «δει» την πρώτη του ανάβαση και ιστορικά ήταν η τελευταία «οκτάρα» κορυφή που σκαρφαλώθηκε. Για να επιστρέψουμε στα δικά μας, ήταν η τρίτη ελληνική αποστολή που προσπάθησε στο συγκεκριμένο βουνό.

Η προηγούμενη είχε γίνει μόλις πριν από πέντε μήνες και είχε και αυτή τραγική κατάληξη. Όσοι γνωρίζουν τις αντικειμενικές δυσκολίες που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν αυτοί που αποφασίζουν να πάρουν μέρος σε μία αποστολή στο ψηλότερα βουνά του πλανήτη, αντίθετα με την κοινωνική πλειοψηφία που διαθέτει εξαιρετική ευχέρεια στην κριτική καταστάσεων τις οποίες δεν είναι σε θέση να κατανοήσει, ξέρουν πόσο εύκολο είναι να κρίνεις εκ του ασφαλούς καθισμένος στην πολυθρόνα του σπιτιού σου.

Έτσι, προτιμούν τη μόνη συμπεριφορά που ταιριάζει σε αυτές τις περιπτώσεις. Τη σιωπή…

Ο Μπάμπης ανέβηκε στην κορυφή του Νταουλαγκίρι κάνοντας άλλη μία υπερπροσπάθεια, μία ακόμα υπέρβαση. Ήταν η κορυφαία μέχρι τώρα στιγμή για την ελληνική ορειβασία υψηλού υψομέτρου. Όταν ξεκινούσε, ήξερε ότι διακινδύνευε τη ζωή του. Στη Γαλλία, μία χώρα με μεγάλη αλπική παράδοση, θα ήταν περίπου ήρωας.

Εκεί οι άνθρωποι γνωρίζουν τους κινδύνους του βουνού, σέβονται τις προσπάθειες των ορειβατών, χαίρονται για τις επιτυχίες τους και λυπούνται ειλικρινά όταν κάτι πάει στραβά.

Η Κατρίν Ντεστιβέλ, μία από τις μεγαλύτερες Γαλλίδες αλπινίστριες που επισκέφτηκε πρόσφατα τη χώρο μας, θα συμφωνούσε, θα σκεφτόταν κι αυτή όλους τους φίλους που έχει χάσει κατά καιρούς στα βουνά και θα σιωπούσε…

Ανεβαίνοντας το 1980 την Adolf Rey στις Άλπεις

Η παρακάτω ιστορία διαδραματίστηκε στην ορθοπλαγιά Adolf τωνΆλπεων το καλοκαίρι του ’80 στα πλαίσια μιας αναρριχητικής-ορειβατικής εκδήλωσης του Ε.Ο.Σ. Αθηνών.

Η ανάβαση της αναρριχητικής διαδρομής στην ορθοπλαγιά πραγματοποιήθηκε από τον υπογράφοντα, Χριστόφορο Κουνιάκη και το Δημήτρη Σωτηράκη.

Μια κορυφή ενός βουνού ανήκει σε σένα μόνο όταν έχεις κατέβει από αυτή. Μέχρι τότε εσύ ανήκεις στο βουνό. Πολλές φορές, το πιο δύσκολο μέρος στην ορειβασία είναι η κατάβαση και όχι η ανάβαση στο βουνό. Στα μεγάλα βουνά, όταν φθάσεις στην κορυφή είσαι στην πιο ευάλωτη θέση. Είσαι τρομερά κουρασμένος και έχεις ακόμη μπροστά σου την επιστροφή. Αρκεί να χαλάσει λίγο ο καιρός και πιθανότατα να μη γυρίσεις πίσω.

H ανάβαση στην κορυφή ενός βουνού ή μιας ορθοπλαγιάς είναι ένας στόχος δεν πρέπει όμως να είναι και αυτοσκοπός. Η δυσκολία μιας ανάβασης είναι πολλές φορές για μένα μία πρόκληση αλλά η επίτευξη του στόχου δε με κάνει να αισθάνομαι κατακτητής του βουνού. Αν κατατακτώ κάτι αυτό δεν είναι άλλο από τον ευατό μου. Αισθάνομαι πραγματικά νικητής μόνο όταν έχω επιστρέφει κάτω στην κοιλάδα.

“Είσαι έτοιμος;“

Η φωνή του Δημήτρη με βγάζει από τις σκέψεις μου. Δύο μέρες στο καταφύγιο Torino των Αλπεων ήταν αρκετός καιρός για σκέψη και ξεκούραση Περιμέναμε να φτιάξει ο καιρός για να ξεκινήσουμε πάλι για την βάση της ορθοπλαγιάς AdolfRey. Παίρνω τα αντανακλαστικά καλάμια για την ομίχλη, φοράω τα γάντια μου και ξεκινάμε.

Αυτή τη φορά πηγαίνουμε να πάρουμε τα σακκίδια μας που τα είχαμε αφήσει πριν πέντε μέρες στη βάση της διαδρομής. Ο Δημήτρης μου είχε προτείνει να αναρριχηθούμε μία διαδρομή τριακοσίων μέτρων μέσης δυσκολίας V+ με μερικά Α1, στην ορθοπλαγιά αυτή.

Μετά από κάποιους αμφιβολίες που είχα αν θα μπορούσα να αναρριχηθώ τη διαδρομή αυτή, έχοντας μία εμπειρία από αναρρίχηση μόλις ενός χρόνου και χωρίς να είμαι καλά προπονημένος την εποχή αυτή, πήρα την απόφαση να πάω.

Έχουμε απομακρυνθεί αρκετά από το καταφύγιο. Η ομίχλη είναι πυκνή και έχουμε αρχίσει να τοποθετούμε τα αντανακλαστικά καλάμια, που πήραμε από το καταφύγιο, σε τακτικές αποστάσεις ώστε να μην έχουμε πρόβλημα να βρούμε το δρόμο της επιστροφής. Τοποθετώ ένα καλάμι πράσινου χρώματος και κοιτάω πίσω μου να δω αν φαίνεται το προηγούμενο. Ταυτόχρονα η σκέψη μου πηγαίνει πίσω πέντε μέρες όταν είχαμε αρχίσει την αναρρίχηση στην ορθοπλαγιά:

…… Κοιτάζοντας προς τα κάτω διακρίνω τα σακκίδια μας στη βάση της διαδρομής. Πιο πάνω από μένα, ο Δημήτρης ανεβαίνει προσεκτικά και σταθερά δίνοντάς του, σε κάθε του βήμα, σχοινί. Εχουμε αφήσει τα πιο βαριά πράγματα και οτιδήποτε που δεν χρειαζόμαστε για την αναρρίχηση, όπως οι υπνάσακκοι, στη βάση. Σκοπεύουμε να τα πάρουμε όταν τελειώσουμε τη διαδρομή. Παρόλο αυτά, το μικρό σακκίδιο που πήραμε μαζί μας, μεταφέροντας κάποια ρούχα, μία αλουμινοκουβέρτα, τους φακούς, μερικούς ξηρούς καρπούς, ένα παγούρι και δύο πιολέ έχει τόσο βάρος ώστε να με δυσκολεύει αρκετά σε κάθε ζουμαριά που κάνω σαν δεύτερος στα δύσκολα σημεία ……

“Πρόσεχε την κρεβάς“

Πάλι η φωνή του Δημήτρη με βγάζει από τις σκέψεις μου. Τοποθετώ ένα από τα τελευταία καλάμια που μας έχουν μείνει. Εχουμε προχωρήσει αρκετές ώρες από τη στιγμή που αφήσαμε το καταφύγιο. Ο παγετώνας στο σημείο αυτό σχηματίζει μεγάλα ανοίγματα και κρεβάς (ρωγμές) στο χιόνι. Μερικές σχισμές είναι τόσο βαθειές που είναι αδύνατον να διακρίνεις που καταλήγουν και το μόνο που βλέπεις από το λίγο φως που εισέρχεται από πάνω, είναι δύο παγωμένοι τοίχοι να χάνονται βαθειά μέσα στο υγρό σκοτάδι.

Η ορθοπλαγιά τώρα είναι αρκετά κοντά μας και χρειάζεται να παρακάμψουμε μερικές μεγάλες κρεβάς του παγετώνα για να φθάσουμε στη βάση της διαδρομής. Πλησιάζοντας με προσοχή την ορθοπλαγιά, βλέπουμε τα σακκίδια μπροστά μας σχεδόν θαμμένα από την μεγάλη χιονόπτωση και το δυνατό άνεμο που επικρατούσε τις προηγούμενες μέρες. Καθώς καθαρίζουμε τα σακκίδια από το χιόνι, που έχει εισχωρήσει ακόμη και στο εσωτερικό τους, η σκέψη μου γυρνάει πάλι πίσω:

……. Βρισκόμαστε αρκετά κοντά στην κορυφή και χρειάζεται να ανέβουμε δύο εύκολες, σχετικά, σχοινιές για να τελειώσουμε τη διαδρομή. Ο Δημήτρης βρίσκεται μερικά μέτρα πιο πάνω από μένα σ ένα εκτεθειμένο ρελαί καθισμένος πάνω σε μία σκαλίτσα. Ο καιρός φαίνεται να κλείνει από δυτικά. Πρέπει να βιαστούμε να τελειώσουμε τη διαδρομή ώστε να αρχίσουμε τα ραπέλ της επιστροφής πρίν χαλάσει ο καιρός.

Τελειώνοντας τη διαδρομή απομακρυνόμαστε αρκετά από την έξοδό της βαδίζοντας, προς τα ανατολικά, πάνω σε μία εκτεθειμένη κόψη. Προς τη μεριά αυτή μειώνεται αισθητά το ύψος της ορθοπλαγιάς και έτσι θα χρειαστούμε λιγότερα ραπέλ για να κατέβουμε στον παγετώνα.

Είναι σχεδόν απόγευμα όταν τοποθετούμε τις ασφάλειες για το πρώτο ραπέλ σ ένα σημείο που φαίνεται το πιο κατάλληλο μέρος για να κατέβουμε. Ο καιρός επιδεινώνεται, πυκνή ομίχλη αρχίζει να μας σκεπάζει, και δε μπορούμε να δούμε καθαρά αν πράγματι είναι το καλύτερο μέρος κατάβασης το σημείο που έχουμε επιλέξει για την κάθοδο. Το πρώτο ραπέλ μας οδηγεί σ ένα μεγάλο πατάρι και αρχίζουμε να ετοιμάζουμε γρήγορα το δεύτερο.

Λίγο αργότερα το δεύτερο ραπέλ μας κατεβάζει σ ένα μικρό παταράκι και αυτοασφαλιζόμαστε από δύο καρφιά. Μερικά καρφιά πιο πάνω από μας, δείχνουν ότι εδώ που κατεβαίνουμε πρέπει να υπάρχει κάποια διαδρομή. Το χιόνι που έχει αρχίσει να πέφτει εδώ και λίγη ώρα πυκνώνει σταθερά και η θερμοκρασία έχει μειωθεί αισθητά. Κοιτάζω το ρολόι μου. Δεν θα έχουμε για πολύ ώρα φως. Σε μία ώρα περίπου νυχτώνει.

Γρήγορα αρχίζουμε να κάνουμε ανάκληση στα σχοινιά μας όταν συμβαίνει αυτό που θα κάνει να χάσουμε και το λίγο χρόνο που μας απομένει πριν νυχτώσει. Βγαίνοντας το σχοινί από τις ασφάλειες του πάνω ρελαί, καθώς πέφτει, σφηνώνει σε μία σχισμή του βράχου. Σφηνώνει τόσο πολύ που δεν υποχωρεί ακόμη και όταν το τραβάμε και οι δύο μαζί.

Τελικά αποφασίζουμε να ανέβει ο Δημήτρης, με τη βοήθεια των ζουμάρ, στο σφηνωμένο σχοινί για να φθάσει στο σημείο που έχει σφηνώσει. Για να έχει κάποια ασφάλεια, στην περίπτωση που το σχοινί ξεσφηνώσει, θα τον ασφαλίζω από κάτω με το τμήμα του σχοινιού που μας έχει έρθει. Καθώς θα ανεβαίνει, θα το περνάει και απο τα καρφιά που βρίσκονται από πάνω μας. Γρήγορα ο Δημήτρης περνάει τα ζουμάρ στο σφηνωμένο σχοινί και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά αν όλοι οι κόμποι και οι ασφάλειες είναι εντάξει, ξεκινάει. Ανεβαίνει αργά πάνω στο σφηνωμένο σχοινί.

Σε κάθε κίνηση με τα ζουμάρ ανησυχούμε μήπως το σχοινί ξεσφηνώσει. Εγω, όπως ανεβαίνει, του δίνω λίγο-λίγο από το σχοινί που έχουμε διαθέσιμο. Τον ασφαλίζω σαν να ανεβαίνει πρώτος με τη διαφορά ότι αντί να αναρριχάται στο βράχο κάνει ζουμάρ στο σχοινί. Δεν αργεί να φθάσει το πρώτο καρφί που βρίσκεται τρία μέτρα πιο πάνω από το ρελάι που τον ασφαλίζω και ετοιμάζεται να περάσει το καραμπίνερ.

Ξαφνικά, πριν προλάβει να ασφαλιστεί, βλέπω τον Δημήτρη να τινάζεται προς τα πίσω και να πέφτει. Το σχοινί στο οποίο κρεμότανε ξεσφήνωσε απότομα. Η πτώση θα είναι έξη μέτρα μέχρι να τον κρατήσω από το ρελαί. Σκεπτόμενος ένα πιθανό τραυματισμό σε μία τέτοια πτώση, απλώνομαι λίγο αριστερά και προς τα έξω ώστε πέφτοντας να σταματήσει πάνω μου μικραίνοντας έτσι την πτώση του κατά το μισό.

Και ενώ είμαι έτοιμος να δεχθώ τον Δημήτρη, τη στιγμή που φθάνει ακριβώς πάνω από μένα, ξαφνικά σταματάει να πέφτει. Το σχοινί σφήνωσε πάλι !!!

Δε μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που έγινε, προσπαθούμε να δώσουμε μία λογική εξήγηση στο γεγονός. Εκείνη την στιγμή έχουμε τόσο την ανάγκη να δώσουμε κάποια εξήγηση σε ότι συνέβηκε που δεν θα απορούσαμε ακόμη και αν βλέπαμε κάποιον από πάνω μας να παίζει με το σχοινί μας. Ελέγχουμε πάλι αν όλες οι ασφάλειες είναι εντάξει και δοκιμάζουμε ξανά να τραβήξουμε και οι δύο μαζί το σχοινί μήπως αυτή τη φορά δεν έχει σφηνώσει καλά. Και τελικά το θαύμα γίνεται. Το σχοινί ξεσφηνώνει.

Επιτέλους, μετά από καθυστέρηση μισής ώρας, περισσότερο βρεγμένοι και κρυωμένοι και με ελάχιστο φως, το σχοινί είναι στα χέρια μας. Μπορούμε να συνεχίσουμε, δε θα μείνουμε καθηλωμένοι πάνω στην ορθοπλαγιά μέσα στην χιονοθύελλα.

Οι φακοί βγαίνουν από τα σακκίδια, τους τοποθετούμε στα κράνη μας και ξεκινάμε το τρίτο ραπέλ. Κατεβαίνουμε ψάχνοντας για το επόμενο σημείο ρελαί. Τίποτα, μόνο μία λεία πλάκα μπροστά μας με λεπτές σχισμές, άχρηστες για μας που δεν έχουμε καρφιά. Ο φακός δε φωτίζει περισσότερο από δύο μέτρα με τη χιονοθύελλα που επικρατεί, το σχοινί τελειώνει και ακόμη δεν έχουμε βρεί κάποιο σημείο στο βράχο κατάλληλο για ρελαί.

Αρχίζουμε να απογοητευόμαστε όταν καταλαβαίνουμε ότι το ρελαί βρίσκεται χαμηλότερα από εμάς, αλλά είναι αδύνατον να το φθάσουμε εκεί γιατί τα σχοινιά μας είναι πιό κοντά από τα κανονικά. Μόνο μία μικρή προεξοχή έχουμε βρεί την οποία όμως την απορρίπτουμε σαν σημείο για να ασφαλιστούμε διότι δεν έχει κάποια θετική κλίση. Ο Δημήτρης συνεχίζει το ψάξιμο ταλαντευόμενος αριστερά-δεξιά, στη βρεγμένη από το χιόνι, λεία πλάκα προσπαθώντας να βρεί κάποιο σημείο για ρελαί. Τελικά διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει τέτοιο σημείο και θα μείνουμε κρεμασμένοι στην ορθοπλαγιά μέχρι να παγώσουμε.

Η μόνη λύση είναι να χρησιμοποιήσουμε την προεξοχή για να ασφαλιστούμε και να κάνουμε από εκεί το επόμενο ραπέλ. Ξέρουμε ότι είναι επικίνδυνο να κρεμαστούμε από ιμάντες τοποθετημένοι σε μία προεξοχή χωρίς κάποια θετική κλίση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αλλωστε αν μείνουμε κρεμασμένοι στην ορθοπλαγιά μέσα στη χιονοθύελλα δε θα έχουμε και πολλές ελπίδες να επιβιώσουμε.

Γρήγορα ο Δημήτρης τοποθετεί δύο ιμάντες στην προεξοχή και … ασφαλιζόμαστε. Αμέσως κάνουμε ανάκληση των σχοινιών και τα τοποθετούμε στους ιμάντες που κρεμόμαστε για το επάμενο ραπέλ. Το χιόνι τώρα πέφτει πυκνό, η θερμοκρασία έχει μειωθεί και άλλο και εμείς κρυώνουμε περισσότερο. Τα πάντα γύρω μας είναι βρεγμένα και ακόμη περισσότερο εμείς. Πάνω στο σχοινί σχηματίζεται μια συνεχής ροή παγωμένου νερού το οποίο καταλήγει στο μποντριέ μας και από εκεί στη μέση μας.

Και μέσα σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και το ξαφνικά σταμάτημα του φακού μου. Τώρα με ένα φακό, μόνο ο ένας από μας θα μπορεί να βλέπει τι κάνει, ο άλλος θα βρίσκεται στο σκοτάδι.

Αυτή τη στιγμή όμως το μόνο που μας αποσχολεί είναι ότι είμαστε κρεμασμένοι σε μια προεξοχή από δύο ιμάντες και δεν πρέπει να κάνουμε απότομες κινήσεις γιατί θα πέσουμε στο κενό. Αραγε θα βρούμε το επόμενο ρελαί ή όχι; Θα φθάσουν τα σχοινιά μας μέχρι εκεί; Θα σταθούν οι ιμάντες στη βρεγμένη προεξοχή άταν κάνουμε το ραπέλ; Μια σειρά από τέτοια ερωτήματα και αμφιβολίες γεννιούνται μέσα μας που δεν πρέπει να τα αφήσουμε να μας κυριεύσουν.

Αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε τώρα είναι ότι κάπου πιο κάτω από μας βρίσκεται ένας παγετώνας και εκεί πρέπει να φτάσουμε. Ενας παγετώνας που θα είναι αρκετά επικίνδυνος να τον διασχίσεις εφ όσον πολλές κρεβάς θα έχουν καλυφθεί από τη χιονοθύελλα. Και όμως ο παγετώνας αυτός τώρα μας φαίνεται παράδεισος.

Ο Δημήτρης παίρνει το φακό που λειτουργεί, αφήνει σε μένα το σακκίδιο, για να είναι πιο ελαφρύς, και αρχίζει να κατεβαίνει. Η ομίχλη και το χιόνι είναι τόσο πυκνά που μετά από τρία μέτρα δε μπορώ να διακρίνω το φως του φακού του μέσα στο σκοτάδι. Κρεμασμένος στην προεξοχή περιμένω να ακούσω ένα κάλεσμα για να κατέβω και εγώ. Δεν ακούωκαμμιά φωνή και ούτε μπορώ να διακρίνω τίποτε.

Το μόνο που ακούω είναι ο αέρας και το σφύριγμα κάποιας πέτρας που πέφτει από πάνω. Αν δεν αισθανόμουνα την τάση του ιμάντα απ όπου κάνει ραπέλ ο Δημήτρης, θα άρχιζα να πιστεύω ότι βρίσκομαι μόνος μου εδώ πάνω. Κάθε τόσο ελέγχω και προσπαθώ να πιέσω τον ιμάντα στο βράχο γιατί έχω την αίσθηση ότι αυτός μετακινείται.

Ξαφνικά ακούω την φωνή του Δημήτρη να μου λέει ότι ακολουθώντας μία σχισμή του βράχου προς τα δεξιά έχει βρεθεί κάτω από ένα αρνητικό και έχει κάνει ρελαί εκεί. Το σχοινί τελείωνε και αναγκάστηκε να κάνει το ρελαί κρεμασμένος σε καρυδάκια κάτω από το αρνητικό.

Μου φωνάζει ότι το ραπέλ είναι πλάγιο και ότι για να φθάσω στο αρνητικό πρέπει να βρω οπωσδήποτε στα δεξιά μου μια σχισμή και να την ακολουθήσω. Φακό δεν έχω για να μπορέσω να βρώ τη σχισμή και το χειρότερο είναι ότι δε μπορώ να οδηγηθώ από τα σχοινιά στο πλάγιο αυτό ραπέλ.

Ο Δημήτρης κρεμασμένος στο αρνητικό, στην προσπάθειά του να τοποθετήσει και άλλα καρυδάκια για να φτιάξει ένα πιο ασφαλές ρελαί, του ξεφύγανε τα σχοινιά. Προσπαθώ να συνηδειτοποιήσω την κατάσταση που βρισκόμαστε αυτή την στιγμή. Εγώ χωρίς φακό να ψάχνω ψηλαφητά το βρεγμένο βράχο να βρώ μια σχισμή κρεμασμένος από έναν ιμάντα σχεδόν έτοιμο να φύγει από τη προεξοχή και ο Δημήτρης αποκομμένος από μένα κρεμασμένος από μερικά καρυδάκια κάπου πιο κάτω σ ένα αρνητικό.

Αρχίζω να κατεβαίνω. Οι μπότες μου σε κάθε πλάγιο βήμα προς τα δεξιά γλυστρούν πάνω στο βρεγμένο γρανίτη. Δε βλέπω τίποτα και με την αφή προσπαθώ να ανακαλύψω κάποια σχισμή. Υπολογίζω ότι έχω έρθει αρκετά δεξιά αλλά σχισμή όμως δε βρίσκω. Το σχοινί με τραβάει με δύναμη προς τα αριστερά και με δυσκολία προσπαθώ να κρατηθώ δεξιά.

Το βάρος του σακκιδίου με κουράζει υπερβολικά. Ξέρω ότι αν γλυστρήσω θα κάνω ένα μεγάλο εκκρεμές με μεγάλη πιθανότητα ο ιμάντας που με κρατάει να πεταχτεί από την προεξοχή. Προσπαθώ τυφλά να βρώ ένα εξόγκωμα στο βράχο.

Και ξαφνικά τα πόδια μου γλυστράνε απότομα. Δε μπορώ να κρατηθώ, φεύγω με δύναμη προς τα αριστερά, σέρνομαι με δύναμη επάνω στο βράχο, αισθάνομαι ότι πέφτω. Ταλαντευόμενος μέσα στο σκοτάδι περιμένω να αισθανθώ το σχοινί να χαλαρώνει απότομα και εγώ να τινάζομαι με ταχύτητα προς τα κάτω. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα γίνει και το περιμένω.

Δε θυμάμαι πόση ώρα έχει περάσει όταν καταλαβαίνω ότι έχω σταματήσει να ταλαντεύομαι. Καθώς το σχοινί φεύγει τεντωμένο προς τα επάνω συνηδειτοποιώ ότι ακόμη κρέμομαι από αυτό. Ο ιμάντας βρίσκεται ακόμη στη θέση του. Μήπως όμως έχει μετακινηθεί με το εκκρεμές και με το παραμικρό τράνταγμα φύγει; Ακουμπάω με το κράνος το κεφάλι μου στο βράχο και προσπαθώ να συγκεντρώσω τη σκέψη μου.

Η φωνή του Δημήτρη που έρχεται κάπου από κάτω και δεξιά μου λέει ότι πρέπει να ξαναπροσπαθήσω να έλθω προς τα δεξιά αφού κατέβω λίγο πιο χαμηλά.

Η λογική μου λέει ότι αν δεν προσπαθήσω να φθάσω τον Δημήτρη είναι σίγουρο ότι θα πεθάνουμε από υποθερμία κρεμασμένοι πάνω στην ορθοπλαγιά. Η χιονοθύελλα μπορεί να σταματήσει γρήγορα αλλά μπορεί και να διαρκέσει μέρες. Ακολουθώντας τη συμβουλή του Δημήτρη κατεβαίνω λίγο πιο χαμηλά. Αραγε που να είναι η άκρη του σχοινιού;

Ψηλαφητά πάλι, προσπαθώ να βρώ κάποια εξογκώματα και πιασίματα στο βράχο ώστε να με βοηθήσουν να κινηθώ προς τα δεξιά. Καθώς κινούμαι αργά-αργά, σκέφτομαι ότι αν βρώ κάποιο μεγάλη προεξοχή του βράχου δεν πρέπει να πατήσω πάνω της γιατί το σχοινί θα χαλαρώσει και μαζί με αυτό και ο ιμάντας που το κρατάει. Αυτό πιθανά θα έχει σαν αποτέλεσμα να φύγει ο ιμάντας από την προεξοχή που στέκεται.

Κάποια στιγμή αισθάνομαι το χέρι μου να μπαίνει μέσα σε μια σχισμή. Είναι η σχισμή για την οποία ψάχνω. Μια τρομερή δύναμη και ελπίδα με διακατέχουν. Τα χέρια μου κρατάνε με δύναμη τη σχισμή όσο και αν αυτή γλυστράει από τα νερά και το χιόνι και με οδηγό αυτή κατεβαίνω και άλλο πρός τα κάτω. Συνεχίζω να κατεβαίνω προσπαθώντας να διακρίνω μέσα στο πυκνό σκοτάδι κάποιο φως από το φακό του Δημήτρη.

Βρίσκομαι πολύ κοντά στο αρνητικό όταν βλέπω μια αναλαμπή. Είναι τόσο πυκνό το χιόνι που πέφτει που πρέπει να πλησιάσεις σχεδόν στα τρία μέτρα για να διακρίνεις το φως του φακού. Λίγα βήματα ακόμη και μπαίνω κάτω από το αρνητικό. Γρήγορα αυτασφαλίζομαι στα καρυδάκια. Αν και κρέμομαι σε μερικά καρυδάκια αισθάνομαι μια απέραντη ανακούφιση. Τοποθετώ ακάμη ένα καρυδάκι και αρχίζουμε την ανάκληση του σχοινιού η οποία δε μας ταλαιπώρησε σχεδόν καθάλου.

Σε λίγα λεπτά ο Δημήτρης ξεκινάει το τέταρτο ραπέλ. Θα είναι το τελευταίο ή θα αναγκαστούμε να ψάχνουμε πάνω στο βρεγμένο βράχο πάλι κάποιο σημείο για ρελαί; Θα βρούμε τέτοιο σημείο ή όχι. Θα μπορέσουμε να φτιάξουμε ρελαί μόνο με καρυδάκια εφ όσον καρφιά δεν έχουμε; Πόσο ψηλά βρισκόμαστε από τον παγετώνα; Για πόση ώρα θα κατεβαίνουμε μέσα στο σκοτάδι χωρίς να ξέρουμε που πάμε;

Μετά από την πράσκαιρη ανακούφιση που αισθάνθηκα, αυτασφαλιζόμενος στο ρελαί, τα ερωτήματα αυτά με κατακλύζουν και πάλι. Με αγωνία περιμένω να ακούσω τη φωνή του Δημήτρη αν έχει βρεί κάποιο ρελαί ή αν έχει φτάσει στον παγετώνα. Αντί αυτού ακούω το σφύριγμα από τις πέτρες που πέφτουν.

Η πυκνή χιονόπτωση συνωστίζει τόσο χιόνι στην κορυφή που κάθε λίγα λεπτά αυτό κατρακυλάει παρασέρνοντας στο διάβα του πέτρες. Κολάω πάνω στο βράχο για να μη με χτυπήσει κάποια πέτρα και περιμένω. Κάποια στιγμή νομίζω ότι ακούω τη φωνή του Δημήτρη η οποία σκεπάζεται από το θόρυβο του αέρα. Του φωνάζω δυνατά να μου απαντήσει τι έγινε. Περιμένω.

Ξαφνικά ακούω τον Δημήτρη να μου λέει ότι τελείωσε. Ναι, έφθασε στον παγετώνα. Ενας παγετώνας γεμάτο καλυμμένες κρεβάς που αυτή τη στιγμή μου φαίνεται παράδεισος. Με γρήγορες κινήσεις βγάζω την αυτασφάλειά μου και αρχίζω να κατεβαίνω και εγώ. Βιάζομαι να πατήσω στον παγετώνα, να αισθανθώ ότι πατάω σε ένα σταθερό οριζόντιο επίπεδο.

Φθάνοντας κάτω η επόμενη δουλειά είναι να βγάλουμε τα πιολέ μας από το μικρό σακκίδιο και να δεθούμε στις άκρες του σχοινιού. Τα σακκίδια μας με τους υπνόσακκους βρίσκονται στη βάση της διαδρομής η οποία είναι αδύνατο να καταλάβουμε που βρίσκεται μέσα στο σκοτάδι, εφ όσον έχουμε κατέβει αρκετά πιο αριστερά από αυτή. Αλλωστε η πυκνή χιονόπτωση έχει αλλάξει τόσο το μέρος που μας φαίνεται αγνώριστο.

Η μικρή ορατότητα που έχουμε, από τον ένα φακό που λειτουργεί, και δεδομένου ότι τα σακκίδια μας θα έχουν σκεπαστεί από το χιόνι καταλαβαίνουμε ότι θα είναι αδύνατο να τα βρούμε.

Ετσι, αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε να ανεβαίνουμε προς το καταφύγιο Torino. Αφού τρώμε μερικούς ξηρούς καρπούς ξεκινάμε. Η κίνηση γίνεται πολύ αργά σαν να κινούμαστε στο βράχο. Ο ένας κάθεται αυτασφαλισμένος στο πιολέ του και ασφαλίζει με το σχοινί τον άλλο που κινείται. Οι πιο πολλές κρεβάς έχουν καλυφθεί και κάθε τόσο αισθάνεσαι να βουλιάζεις και μόνο η τάση του σχοινιού σε κρατάει έξω από αυτές.

Μπροστά πηγαίνει ο Δημήτρης με το φακό για να μπορεί να βλέπει και να παρακάπτει τις μεγάλες κρεβάς. Από πίσω ακολουθώ εγώ μέσα στο σκοτάδι. Κάθε τόσο αισθάνομαι να βουλιάζω και να χώνομαι πολλές φορές στο χιόνι μέχρι τη μέση. Φωνάζω στον Δημήτρη να με ασφαλίζει και να τεντώνει το σχοινί.

Οι ώρες περνούν και με έχει πιάσει μια περίεργη απάθεια και αδιαφορία για ότι μου συμβαίνει. Δεν με ενδιαφέρει αν βουλιάζω μέσα στις κρεβάς, δε με ενδιαφέρει αν μουσκεύω από το χιόνι, δε με ενδιαφέρει αν με χτυπάει παγωμένος αέρας, δε με ενδιαφέρει αν κινούμαι μέσα στο σκοτάδι πάνω σε ένα παγετώνα στις Αλπεις.

Κάποια στιγμή βλεπουμε μπροστά μας ένα σιδερένιο κουτί σε μέγεθος μικρού θαλάμου. Μήπως βλέπουμε οπτασίες; Οχι, πράγματι υπάρχει ένα κουτί πάνω στον παγετώνα. Καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να βρισκόμαστε αρκετά κοντά στο καταφύγιο. Αυτό μας αναπτερώνει το ηθικό. Κοιτάμε γύρω μας αλλά δε βλέπουμε κάποιο φως από το καταφύγιο. Αλλωστε με τέτοια ομίχλη που επικρατεί πως να δεις κάποιο φως; Συνεχίζουμε.

Πιστεύουμε ότι σύντομα θα βρούμε το καταφύγιο, ότι σύντομα θα μπούμε σε ένα ζεστό μέρος. Η κλίση του παγετώνα τώρα αρχίζει να μειώνεται και οι κρεβάς είναι λιγότερες. Προχωράμε ταυτόχρονα, δεμένοι πάντα, χωρίς όμως ο ένας να περιμένει να ασφαλίζει τον άλλο. Ετσι η κίνησή μας γίνεται πιο γρήγορη.

Προσπαθούμε να διαπεράσουμε με τις ματιές μας το πυκνό σκοτάδι με την ελπίδα να δούμε κάποιο φως από το καταφύγιο. Δυστυχώς όμως δε διακρίνουμε τίποτε. Εχει περάσει μισή ώρα περίπου από τότε που βρήκαμε το σιδερένιο κουτί και δεν έχουμε δει κάποιο άλλο σημάδι που να μαρτυρεί ότι βρισκόμαστε κοντά στο καταφύγιο. Η χιονόπτωση έχει μετριαστεί κάπως αλλά αντίθετα η ένταση του παγωμένου αέρα έχει μεγαλώσει.

Κάποια στιγμή, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε φθάσει σε κάποιο οριζόντιο επίπεδο γιατί έχουμε σταματήσει να ανεβαίνουμε. Αισθάνομαι ότι προχωρώ μέσα σε μια σκοτεινή σήραγγα όπου δεν έχει τέλος. Εως πότε θα έχω δυνάμεις να προχωρώ; Που είναι αυτό το καταφύγιο; Υπάρχει πράγματι καταφύγιο ή θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει; Και αν υπάρχει θα φθάσουμε ποτέ ή θα περιπλανόμαστε μέσα σε αυτή τη σκοτεινή σήραγγα;

Η φαντασία μου αρχίζει να παίζει παράξενα παιχνίδια. Το μυαλό μου άρχισε να κουράζεται. Ξαφνικά στο ισχνό φως του φακού βλέπουμε δεξιά μας βήματα στο χιόνι. Μήπως είναι παιχνίδι του μυαλού μας; Οχι, πράγματι υπάρχουν βήματα πάνω στο χιόνι. Η ταλαιπωρία μας τελείωσε φωνάζουμε. Είμαστε σίγουροι ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στο καταφύγιο. Αρκεί να ακολουθήσουμε τα βήματα και σε λίγο θα είμαστε σε ένα ζεστό και ασφαλές μέρος.

Η σκέψη αυτή μας δίνει φτερά στα πόδια μας. Προχωράμε με ταχύτητα. Σε λίγο, ακολουθώντας τα βήματα αυτά, αρχίζουμε να κατεβαίνουμε προς τα κάτω. Περιμένουμε να δούμε μπροστά μας να διαγράφεται η σκοτεινή σιλουέττα του καταφυγίου. Περιμένουμε να δούμε κάποιο φως. Και όμως δε βλέπουμε τίποτε παρά μόνο πυκνό σκοτάδι. Ο παγωμένος αέρας, βρεγμένοι όπως είμαστε, μας διαπερνά. Μα που βρίσκεται αυτό το καταφύγιο;

Και πάλι η φαντασία μου οργιάζει. Υπάρχει πράγματι καταφύγιο ή θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει; Προχωράω με μηχανικές κινήσεις. Βαδίζουμε συνέχεια πάνω στα βήματα που γίνονται ολοένα και πιο αχνά. Και τότε καταλαβαίνουμε τι γίνεται. Τα βήματα που ακολουθούμε είναι τα … δικά μας. Μέσα στο σκοτάδι έχουμε κάνει ένα μεγάλο κύκλο πάνω στον παγετώνα.

Δε μπορούμε να το δεχθούμε αυτό, γιατί μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι προχωρούσαμε ευθεία. Τι κάνουμε τώρα; Το καταφύγιο είναι αδύνατο να το βρούμε. Το να περιφερόμαστε πάνω στον παγετώνα θα έχει σαν αποτέλεσμα να εξαντλήσουμε και τα τελευταία αποθέματα δυνάμεων και να πάθουμε υποθερμία. Μια είναι η λύση. Να γυρίσουμε πίσω στο σιδερένιο κουτί και να μπούμε μέσα σε αυτό. Τουλάχιστον αυτό θα μας προφυλάσσει από τον αέρα και το χιόνι μέχρι να ξημερώσει. Το πρωϊ που θα βλέπουμε περισσότερο θα ψάξουμε για το καταφύγιο.

Ξεκινάμε προς τα πίσω. Με οδηγό τα βήματα μας κινούμαστε αντίθετα με κατεύθυνση προς το σιδερένιο κουτί. Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε που πηγαίνουμε και γνωρίζουμε ότι σίγουρα θα φθάσουμε στον προορισμό μας.

Πράγματι, κάποια στιγμή το κουτί διαγράφεται μπροστά μας. Γρήγορα λυνόμαστε και από ένα μικρό άνοιγμα του κουτιού μπαίνουμε μέσα σε αυτό. Διπλωνόμαστε ο ένας πάνω στον άλλο εφ όσον ο χώρος είναι αρκετά περιορισμένος και βγάζουμε τα βρεγμένα ρούχα. Το μόνο που έχω στεγνό είναι μια λεπτή μπλούζα που είχα στο σακκιδιο. Φοράω τη μπλούζα αυτή και βγάζοντας μια αλουμινοκουβέρτα τυλιγόμαστε μέσα σε αυτή.

Η φάση της αναμονής αρχίζει. Περιμένουμε να ξημερώσει. Κάθε τόσο ο ένας σκουντάει τον άλλο ώστε να μην τον αφήσει να κοιμηθεί. Κάτι τέτοιο θα είχε σαν αποτέλεσμα να πάθει αμέσως υποθερμία καθώς είμαστε και οι δύο μισοβρεγμένοι και αρκετά εξαντλημένοι. Κοιτάω το ρολόι μου. Μοιάζει σαν να έχει σταματήσει. Μα δε θα ξημερώσει ποτέ; Μήπως δε πρόκειται να ξημερώσει; Μήπως από εδώ και πέρα θα είμαστε σε ένα αιώνιο σκοτάδι;

Πάλι η φαντασία μου αρχίζει να οργιάζει. Ο αέρας ακούγεται δυνατός καθώς χτυπάει στα τοιχώματα του κουτιού και εμείς περιμένουμε. Κοιτάμε κάθε τόσο τα ρολόγια μας, τα λεπτά περνούν απελπιστικά αργά. Ο ένας τρίβει τον άλλον για να ζεσταθούμε. Η αλουμινοκουβέρτα φαίνεται να παρέχει κάποια μόνωση γιατί όταν κάποιο μέρος του σώματος βγαίνει έξω από αυτή αμέσως αισθάνεσαι τη διαφορά θερμοκρασίας.

Κάθε τόσο αλλάζουμε στάση γιατί μουδιάζουμε όπως είμαστε σφηνωμένοι μέσα στο κουτί. Κοιτάζω το άνοιγμα απ όπου μπήκαμε στο κουτί. Κάτι μου τραβάει την προσοχή. Πράγματι, ένα αχνό φως μπαίνει από το άνοιγμα. Ξημερώνει. Επιτέλους σε λίγο θα είμαστε έξω και στο φως της ημέρας θα ψάξουμε για το καταφύγιο. Ας περιμένουμε λίγο ακόμη να φέξει καλύτερα. Σε λίγο αρχίζουμε να μαζεύουμε την αλουμινικουβέρτα. Είμαι έτοιμος να φορέσω το βρεγμένο μπουφάν μου όταν ακούμε αρκετά κοντά μας ένα βουητό.

Αραγε από που να προέρχεται αυτός ο θόρυβος; Το μυαλό πηγαίνει σε χιονοστοιβάδα. Οχι, ο ήχος δε μοιάζει για χιονοστοιβάδα. Και τότε ο Δημήτρης μου φωνάζει Ρατράκ, πρέπει να είναι ρατράκ. Γρήγορα να βγούμε έξω να το προλάβουμε.

Πάνω στη βιασύνη μου, για να προλάβουμε το ρατράκ, αφήνω το μπουφάν και βγαίνω έξω μέσα στη χιονόπτωση και στον παγωμένο αέρα φορώντας μόνο το στεγνό μου μπλουζάκι. Βλέποντας μας ο οδηγός του ρατράκ, ένας Ιταλός, μένει αποσβωλωμένος, σαν να βλέπει δύο φαντάσματα και μάλιστα το ένα από τα δύο να φοράει μέσα στη χιονοθύελλα ένα λεπτό μπλουζάκι.

Με νοήματα και με κάποιες αγγλικές λέξεις του λέμε να μας πάρει μέχρι το καταφύγιο. Αυτός μας γνέφει να ανεβούμε πάνω στο ρατράκ. Γρήγορα μαζεύουμε τα πράγματά μας, ξεθάβουμε το σχοινί από το χιόνι που είχε σκεπαστεί όλο το βράδυ από τη χιονόπτωση, σκύβω μέσα στο κουτί παίρνω το βρεγμένο μου μπουφάν το φοράω και ανεβαίνουμε πάνω στο ρατράκ.

Σε δέκα λεπτά φθάνουμε στο καταφύγιο. Εκεί είχανε πληροφορηθεί για την απουσία μας από τους άλλους σχοινοσυντρόφους μας που βρισκόνταν στο καταφύγιο και οι οποίοι ετοιμάζονταν να έρθουν για διάσωση. Δύο ζεστά ροφήματα είναι ότι καλύτερο μπορούσαν να μας προσφέρουν εκείνη τη στιγμή. Βγάζω το βρεγμένο μπουφάν και κάτι παλιά δερμάτινα γάντια που φορούσα τα οποία οποία έχουν ξεβάψει από το χιόνι και προσπαθώ με δυσκολία να πιάσω το ποτήρι με το ζεστό ρόφημα που μου προσφέρουν.

Τα χέρια μου είναι τόσο παγωμένα που είναι αδύνατο να κλείσουν και έτσι ζητάω ένα καλαμάκι για να πιώ το ρόφημα. Ξαφνικά βλέπω δύο Ιταλούς, που ο ένας φαίνεται να είναι γιατρός, να έρχονται προς το μέρος μου. Μου πιάνουν τα χέρια μου τα εξετάζουν και αρχίζουν να λένε κάτι μεταξύ τους. Από ότι μου εξηγεί ο Δημήτρης πιστεύουν ότι έχω πάθει κρυοπαγήματα. Δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς κάτι τέτοιο αν κοιτάξει το χρώμα που έχει πάρει το δέρμα των δακτύλων μου από τα γάντια.

Τελικά τους δίνουμε να καταλάβουν ότι το σκούρο χρώμα στα χέρια μου οφείλεται από τα γάντια που έχουν ξεβάψει και όχι από κρυοπαγήματα.

Λίγο αργότερα εξηγούμε στον υπεύθυνο του καταφυγίου ότι πρέπει να παραμείνουμε στο καταφύγιο μέχρι να φτιάξει ο καιρός για να πάμε πάλι στη βάση της διαδρομής να πάρουμε τα σακκίδια μας. Ταυτόχρονα όμως του εξηγούμε ότι δεν έχουμε και πολλά χρήματα για να πληρώσουμε τη διαμονή και το φαγητό. Ο υπεύθυνος του καταφυγίου φαίνεται να μας καταλαβαίνει, πιθανότατα για αυτό να βοηθά και η ταλαιπωρημένη εμφάνισή μας. Μας παραχωρεί ένα δωμάτιο-αποθήκη του καταφυγίου και μας λέει ότι δε χρειάζεται να πληρώσουμε τη διαμονή. Ξαπλώνουμε σε δύο κρεβάτια-ράντσα που υπάρχουν μέσα στο δωμάτιο. Υπνόσακκους δεν έχουμε, αυτοί βρίσκονται στη βάση της διαδρομής. Ετσι, τυλιγόμαστε με τις μισοβρεγμένες βρώμικες βέστες μας. Θα περιμένουμε να φτιάξει ο καιρός. Η φάση της αναμονής αρχίζει πάλι, αυτή τη φορά όμως στο υπόγειο ενός Ιταλικού καταφυγίου

Χριστόφορος Κουνιάκης, Αλπεις 1980

 

Βουλγαρία 2009 – Σεμινάριο αναρρίχησης στον πάγο

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο ΕΟΣ Αθηνών διοργανώνει κάθε χειμώνα σεμινάριο αναρρίχησης στον πάγο, σε παγοκαταρράκτες κοντά στο καταφύγιο Σκακαβίτσα σε υψόμετρο 1.876 μ. στο όρος Ρίλα της Βουλγαρίας. Υπεύθυνος εκπαιδευτής ήταν όλες τις χρονιές, ο εμπνευστής και πρώτος διοργανωτής του σεμιναρίου, Βαγγέλης Βρούτσης. Το σεμινάριο, παρά τον αναπάντεχο χαμό του Βαγγέλη, διεξήχθη και φέτος με τον Σταύρο Μωραιτίνη υπεύθυνο εκπαιδευτή.

Συμμετείχαν οι:
Μπέλσης Γιάννης, Παπαμάρκος Γιώργος, Καρακίτσος Θανάσης, Τζιλιασκόπουλος Γιώργος, Σπανός Γιώργος, Τσαγκούρος Βαγγέλης από τον ΕΟΣ Αθηνών και Καβαληνάκης Κώστας από τον ΕΟΣ Χανίων.

Κοντά στο καταφύγιο, όπου έμεινε η ομάδα, υπάρχουν αρκετοί παγοκαταρράκτες με ανάπτυγμα από μία έως τρεις σχοινιές και εκεί η ομάδα έκανε τα πρώτα της βήματα στην αναρρίχηση στον πάγο. Το σεμινάριο υπήρξε παραγωγικό σε δράση και γέλιο.

Θερμές ευχαριστίες προς τα καταστήματα ΟΔΥΣΣΕΙΑ, POLO και PATHFINDER τα οποία στήριξαν το σεμινάριο παγοαναρρίχησης του ΕΟΣ Αθηνών, χορηγώντας τεχνικά πιολέ και παγόβιδες. Η βοήθειά τους υπήρξε σημαντική, δεδομένης της δύσκολης οικονομικής περιόδου που δυσκολεύει τους μαθητές στην αγορά υλικών. Τα υλικά αυτά παραμένουν στην αποθήκη του σωματείου προς όφελος των μαθητών του σεμιναρίου που θα διοργανωθεί του χρόνου.

Και μια και το σωματείο προτίθεται να συνεχίσει τον χρήσιμο αυτό θεσμό και του χρόνου στο Cogne με υγεία και όρεξη για παγάκια, όπως είπε ο Σταύρος Μωραιτίνης.

ΝΝ

Αποστολή στο Έβερεστ-Νότια πλευρά 2004

26-03-2004 
Σήμερα το μονοπάτι μας έφερε στo Namche Bazaar. Ο καιρός σχετικά καλός με σύννεφα όμως, πράγμα που δεν βοήθησε και πολύ τον Παύλο στα γυρίσματα του.

Η σύντομη αλλά συναρπαστική θέα του Kusum Kanguru έφερε αναμνήσεις σε όσους το έχουν επισκεφτεί στο παρελθόν και άνοιξε την όρεξη σε όσους θα το έβαζαν σαν στόχο στο μέλλον. Καλή επιτυχία στους φίλους από την Κρήτη και Αθήνα που θα το επισκεφτούν στον επόμενο μήνα.

Στη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε, η ομάδα κάλυψε όλες τις τυπικές υποχρεώσεις που προηγούνται μιας αποστολής στα Ιμαλάια: οργάνωση εξοπλισμού, αγορά τελευταίων τροφίμων, οριστικοποίηση της άδειας (65.000 $) και άλλες προσωπικές αγορές της τελευταίας στιγμής.

Με ανακούφιση και ανυπομονησία η ομάδα έφυγε από το πολύβουο Kathmandu και Σάββατο 20 Μαρτίου ξεκίνησε την πρόσβαση στο βουνό. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αρχικά ανάβαση στο ISLAND PEAK (6.180 μ.) για λόγους εγκλιματισμού και ύστερα προσέγγιση στην κατασκήνωση βάσης του EVEREST, από όπου θα ξεκινήσει η πολυήμερη προσπάθεια για την κατάκτησή του.

Στην κατασκήνωση βάσης η ομάδα πρόκειται να φθάσει στις 2 Απριλίου.

01-04-2004 
Για τρίτη ημέρα, συνεχίζονται οι προσπάθειες για το στήσιμο της βασικής κατασκήνωσης στα 5.200 μέτρα. Η δουλειά δεν είναι εύκολη.

Φανταστείτε ένα απέραντο τοπίο που αποτελείται από μικρούς και μεγαλύτερους κρατήρες από πάγο ενώ το οξυγόνο φτάνει μόλις το 50% του οξυγόνου στο επίπεδο της θάλασσας, Έπειτα, χρησιμοποιώντας τις πέτρες, τα χαλίκια και τελικά τον ίδιο τον πάγο στρώνεται μία σχετικά επίπεδη επιφάνεια πάνω στην οποία θα στηθούν οι σκηνές οι οποίες με τη σειρά τους θα αποτελέσουν την κουζίνα, την τραπεζαρία και όλα τα «δωμάτια» εκείνα που είναι χρήσιμα στους ορειβάτες για την προετοιμασία τους.

Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Σπύρος Σούλης, ο οποίος έφτασε πρώτος στο σημείο μαζί με τους sherpas που θα τον βοηθήσουν για αυτόν ακριβώς τον σκοπό, πρόκειται να στηθεί ένα ολόκληρο χωριό, πράγμα αληθινά κουραστικό.

Η όλη διαδικασία θα κρατήσει περίπου 10 ημέρες και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς ξεκινά το μεσημέρι, όταν ο ήλιος, με όση δύναμη μπορεί να έχει με την θερμοκρασία στους -10ο βαθμούς Κελσίου, λιώνει κάπως τον πάγο και έτσι κάνει ευκολότερη την διαμόρφωση του χώρου.

Αξίζει δε να σημειώσουμε ότι η ελληνική αποστολή ήταν μία από τις πρώτες ομάδες που έφτασαν στο σημείο οπότε και εξασφάλισε την καλύτερη θέση, «πρώτο τραπέζι πίστα» θα λέγαμε μπροστά στην μεγάλη πρόκληση των επομένων ημερών, το περίφημο Kumbu Icefall, με λίγα λόγια, το δυσκολότερο σημείο της ανάβασης.

Η ανάβαση του Kumbu Icefall θα ξεκινήσει στις 5 Απριλίου, αφού προηγουμένως, στις 4 Απριλίου, θα προηγηθεί η θρησκευτική τελετή που είναι υποχρεωτική για κάθε αποστολή πριν ξεκινήσει για την ανάβαση του μεγάλου βουνού.

Πρόκειται για την τελετή που ονομάζεται Phuja και στόχο έχει την επίκληση της θεάς του Βουνού ώστε να είναι στο πλάι των ορειβατών και ακόμη περισσότερο στο πλευρό των sherpas οι οποίοι πιστεύουν σε αυτήν ακράδαντα!

«Κατευθείαν στα δύσκολα και στα πιο επικίνδυνα» λέει ο Σπύρος καθώς μετά το Kumbu Icefall οι ορειβάτες φτάνουν στα 5.700 μέτρα για την πρώτη κατασκήνωση και επόμενος στόχος είναι τα 6.400 μέτρα.

07-04-2004
Με ιδιαίτερα αναπτερωμένο το ηθικό, τα υπόλοιπα πέντε μέλη της ομάδας, εκτός του Σπύρου Σούλη, κατάφεραν να ανέβουν στην κορυφή του Island Peak, στα 6.189 μέτρα.

Αύριο αναμένεται να φθάσουν στην κατασκήνωση βάσης όπου τους περιμένει ο Σπύρος, μαζί με τον φωτογράφο της αποστολής, Ken Ferguson, και τους sherpas, έχοντας διαμορφώσει τον χώρο όπου θα στηθούν οι βασικές σκηνές. Εκεί θα ξεκουραστούν, μετά από ένα κοπιαστικό μεν αλλά εξαιρετικά ικανοποιητικό εγχείρημα, το οποίο ήταν βασικό κομμάτι της προετοιμασίας τους.

«Όλοι είμαστε πολύ καλά, υγιείς, με ηθικό ιδιαίτερα ανυψωμένο, και πολύ χαρούμενοι γιατί έχουμε πετύχει τους στόχους μας μέχρι στιγμής, ενώ είμαστε μέσα στο χρονοδιάγραμμα που είχαμε καταρτίσει», λέει ο αρχηγός της αποστολής, Παναγιώτης Κοτρωνάρος, μέλος του ΕΟΣ Αθηνών. Τα υπόλοιπα μέλη είναι ο Μιχάλης Στύλλας, ο Γιώργος Βουτυρόπουλος, ο Παύλος Τσιαντός και ο Αντώνης Αντωνόπουλος.

Η προσαρμογή στο υψόμετρο εξελίσσεται πολύ θετικά ενώ η κατάκτηση της κορυφής του Island Peak θεωρείται πολύ σημαντική για τα μέλη της αποστολής γιατί τους δίνει μία καλή εμπειρία για αυτό που έπεται. Η ανάβαση ξεκίνησε από τα 5.150 μέτρα και εξελίχθηκε πολύ καλά για όλους. Μόνο ο Αντώνης έμεινε στα 6.000 μέτρα εξαιτίας ενός μικρού τραυματισμού στο πόδι του.

Όλοι όμως είναι καλά στην υγεία τους και πολύ χαρούμενοι. Ανυπομονούν δε να φθάσουν στην κατασκήνωση βάσης ώστε να προχωρήσουν περαιτέρω το πρόγραμμά τους, να κάνουν την καταγραφή του εξοπλισμού και γενικά να προετοιμαστούν όσο το δυνατόν καλύτερα για τις επόμενες ημέρες.

Βασική δυσκολία που τα παιδιά αντιμετώπισαν ήταν η πολύ χαμηλή θερμοκρασία αφού ο χειμώνας ακόμη επιμένει στα βουνά, με θερμοκρασίες που αγγίζουν τη νύχτα τους -10ο βαθμούς Κελσίου στους πρόποδες.

Η ορατότητα επίσης είναι πολύ περιορισμένη και το χιόνι πέφτει πυκνό όμως αυτό δεν ανησυχεί τα μέλη της αποστολής αφού έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους να προσαρμοστούν σταδιακά στο υψόμετρο, περιμένοντας τον καιρό να βελτιωθεί.

«Υπολογίζουμε ότι θα έχουμε ολοκληρώσει το στήσιμο των 4 βασικών κατασκηνώσεων έως τα τέλη Απριλίου. Από τις αρχές Μαΐου ο καιρός παρουσιάζει συνήθως αισθητή βελτίωση», λέει ο Παναγιώτης. «Τότε κι εμείς θα είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη ανάβαση».

Προς το παρόν, δηλώνουν χαρούμενοι, ξεκούραστοι, με εξαίρετη ψυχολογία και ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ!

Έχοντας εξασφαλίσει τις ευλογίες της θεάς του Βουνού, τα μέλη της ελληνικής εθνικής αποστολής από τη νότια πλευρά, με αρχηγό τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο, ξεκινούν την ανάβασή τους σε ένα από τα δυσκολότερα σημεία του βουνού, το περίφημο Khumbu Icefall.

Καλύπτοντας τα πρόσωπά τους με αλεύρι, πετώντας ρύζι στον αέρα και κάνοντας τις αναγκαίες προσφορές στην Θεά του Βουνού, οι Έλληνες ορειβάτες δέχθηκαν τις ευλογίες του Λάμα που βρέθηκε στην κατασκήνωση βάσης για αυτόν ακριβώς το σκοπό.

Περιττό να σημειώσουμε ότι η ολοκλήρωση της παραδοσιακής τελετής που ονομάζεται Phuja, γιορτάστηκε δεόντως, με άφθονη κατανάλωση της τοπικής μπύρας Change αλλά και του ελληνικότατου Metaxa 7 αστέρων!

Την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τα μέλη της αποστολής, με ιδιαίτερα αναπτερωμένο το ηθικό τους χάριν στην επιτυχή ανάβασή τους στην κορυφή του Island Peak, ξεκινούσαν το πέρασμά τους από το «παγωμένο τοπίο» του Khumbu Icefall.

Για τον λόγο αυτό, ο επικεφαλής και χορηγός της αποστολής, Παύλος Αγγελάτος, είχε χθες τηλεφωνική επικοινωνία με τον γνωστό ορειβάτη-θρύλο Pete Athans, ο οποίος μετέχει στην ελληνική αποστολή με την ιδιότητα του τεχνικού συμβούλου.

Ο ίδιος επεσήμανε την ανάγκη να παραμεριστούν οι εγωισμοί και να επικρατήσει η λογική και η σύνεση, καθώς το βουνό εν γένει, αλλά και το συγκεκριμένο σημείο ειδικότερα, δημιουργούν έντονο ανταγωνισμό σε όλες τις αποστολές.

Αξίζει να σημειώσουμε ωστόσο ότι η ελληνική αποστολή βρέθηκε πολύ νωρίς πολύ κοντά στο Khumbu Icefall και είχε όλο τον αναγκαίο χρόνο να προσαρμοστεί τόσο σωματικά (επιτυγχάνοντας ένα πολύ καλό εγκλιματισμό) όσο και ψυχολογικά, γεγονός που διασφαλίζει ότι τόσο η λογική όσο και η σύνεση θα επικρατήσουν.

Ακόμη, ο Pete Athans έδωσε σημαντικές συμβουλές σχετικά με την μαγνητοσκόπηση της αποστολής, καθώς ο ίδιος έχει σημαντική εμπειρία στον τομέα αυτό έχει συμμετάσχει στην παραγωγή της κινηματογραφικής ταινίας «Επτά χρόνια στο Θιβέτ» αλλά και στην παραγωγή του επετειακού ντοκιμαντέρ για τα 50 χρόνια από την πρώτη ανάβαση στο Έβερεστ.

Να σημειώσουμε ότι από την έναρξη της αποστολής, στις 13 Μαρτίου 2004, ο Παύλος Τσιαντός, ο οποίος συμμετέχει στην αποστολή με την διπλή ιδιότητα του ορειβάτη και κινηματογραφιστή, έχει αιχμαλωτίσει μοναδικές εικόνες των Ιμαλαΐων.

Η συμβολή του Pete Athans σε αυτή του την προσπάθεια πρόκειται να είναι πολύ σημαντική.

08-04-2004
Εξαιρετική υπήρξε η πρώτη γνωριμία των μελών της «νότιας ομάδας» με το Khumbu Icefall. «Δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου, αντιθέτως το περιμέναμε πιο δύσκολο» είναι η φράση στα χείλη όλων, που συμπυκνώνει με τον καλύτερο τρόπο την εμπειρία της ομάδας από το πρώτο, δύσκολο κομμάτι της ανάβασης.

Όπως επισημαίνει ο αρχηγός της ομάδας, Παναγιώτης Κοτρωνάρος, καθοριστικής σημασίας ήταν η προετοιμασία των μελών, τις προηγούμενες ημέρες, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, ενώ εξίσου σημαντική ήταν η δουλειά των «Icefall Doctor», της εξειδικευμένης ομάδας sherpa η οποία αναλαμβάνει να σταθεροποιήσει στον βαθμό που αυτό είναι δυνατό τον μετακινούμενο πάγο, χρησιμοποιώντας σχοινιά και μεταλλικές σκάλες.

Να σημειώσουμε ότι, καθώς πρόκειται στην ουσία για ένα «ποτάμι από πάγο», όπως μας το περιγράφουν οι ορειβάτες, κάποια τμήματά του μετακινούνται με τις εναλλαγές της θερμοκρασίας, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ρήγματα πλάτους έως και 150 μέτρων. Υπολογίζεται δε ότι, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, το «ποτάμι» αυτό μετακινείται από 40 έως 400 μέτρα το χρόνο.

«Αύριο Πέμπτη ξεκινάμε για την κατασκήνωση 1, που βρίσκεται στα 5.950 μέτρα και σταδιακά από την Παρασκευή θα μεταφέρουμε τον εξοπλισμό μας από εκεί στην κατασκήνωση 2, στα 6.400 μέτρα.

Σχηματίζουμε με αυτό τον τρόπο μια γραμμή ανεφοδιασμού, ακολουθώντας την πάγια τακτική των αποστολών στα Ιμαλάια», τονίζει ο Παναγιώτης για τον οποίο το Khumbu υπήρξε μια πάρα πολύ καλή εμπειρία, όπως ο ίδιος επισημαίνει.

«Αντιμετωπίζουμε το βουνό με σύνεση και σεβασμό και ξέρουμε καλά ότι ο άνθρωπος είναι πολύ μικρός για να χρησιμοποιεί την λέξη «κατάκτηση» για κάτι τόσο μεγάλο όσο το Έβερεστ.

Μας ενδιαφέρει η διαδικασία να φθάσουμε στην κορυφή και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι την τελευταία λέξη την έχει πάντα το βουνό. Για εμάς, το να καταφέρουμε να φθάσουμε στην κορυφή θα είναι το «κερασάκι στην τούρτα», γιατί και μόνο ο δρόμος για εκεί είναι μοναδική εμπειρία.

Βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει κανένας ανταγωνισμός μεταξύ μας κι αυτό γιατί η ορειβασία είναι άθλημα, δεν πρόκειται για αγώνισμα στο οποίο θα κερδίσουμε κάποιο έπαθλο. Το έπαθλο για εμάς είναι η ίδια η διαδικασία».

Από την πλευρά του, ο Αντώνης Αντωνόπουλος αναφέρεται στην δυναμική του «κινούμενου ποταμού», όπως μας περιγράφει το Khumbu Icefall και τονίζει ότι σε κάθε περίπτωση χρειάζεται προσοχή. Ο ίδιος μας περιγράφει γελώντας πως από το Διαδίκτυο πληροφορήθηκε για το «τραύμα» του στο πόδι, και ξεκαθαρίζει ότι επρόκειτο απλώς για μια μικρή γρατσουνιά η οποία πλέον δεν υπάρχει.

Να σημειώσουμε τέλος την πολύ καλή ψυχολογία όλων των μελών της ομάδας, στοιχείο το οποίο αποτελεί «κύριο μέλημα» του αρχηγού της ομάδας, όπως ο ίδιος εξηγεί. «Έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας, δεν βιαζόμαστε και περιμένουμε την βελτίωση του καιρού».

11-04-2004
Τις ευχές τους για Χρόνια Πολλά σε όλους τους φίλους της ορειβασίας στέλνουν οι αρχηγοί των δύο ομάδων της Εθνικής αποστολής Hellas Everest 2004, Παναγιώτης Κοτρωνάρος και Κώστας Τσιβελέκας, καθώς και όλα τα μέλη της αποστολής που περνούν αυτές τις γιορτινές ημέρες μακριά από την Ελλάδα.

Ωστόσο, δηλώνουν αρκετά ευχαριστημένοι καθώς πραγματοποιούν σημαντική πρόοδο στην αποστολή τους. Τις ευχές του σε όλους τους ορειβάτες που συμμετέχουν στην αποστολή εξέφρασε από την πλευρά του ο Παύλος Αγγελάτος, ο επικεφαλής και χορηγό της αποστολής, ο οποίος συνομίλησε με όλα τα μέλη και τους ευχήθηκε να είναι όλοι καλά και να θέτουν την ασφάλειά τους πάνω απ όλα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα μέλη της νότιας ομάδας έχουν επιτυχώς προσεγγίσει στην δεύτερη κατασκήνωση βάσης (στα 6.400 μέτρα), πρώτοι από όλες τις άλλες αποστολές που βρίσκονται στην περιοχή.

Όπως επεσήμανε ο αρχηγός της νότιας ομάδας Παναγιώτης Κοτρωνάρος, η εξέλιξη αυτή δεν είναι τόσο σημαντική σε σχέση με την πρόοδο των υπολοίπων ομάδων αλλά είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ίδια την ομάδα καθώς προσφέρει την δυνατότητα «να επωφεληθούμε από ένα ενδεχόμενο «παράθυρο καλοκαιρίας» ώστε να συνεχίσουμε πιο αποτελεσματικά την προπόνησή μας».

Με τον τρόπο αυτό, τα μέλη της ομάδας «δουλεύουν» τον εγκλιματισμό τους κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο. Ο Παναγιώτης αναφέρεται μάλιστα στην «σημαντικότατη συμβολή» της έμπειρης ομάδας sherpas που πλαισιώνει την ελληνική ομάδα, προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια σε κάθε στάδιο της προσπάθειας.

19-04-2004
Ομαλά εξελίσσεται η αποστολή των Ελλήνων ορειβατών, και από τις δύο πλευρές του βουνού, καθώς και οι δύο ομάδες ακολουθούν με σχετική συνέπεια το προκαθορισμένο πρόγραμμά τους.

Πιο συγκεκριμένα, η νότια ομάδα, με αρχηγό τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο, βρίσκεται στην κατασκήνωση 2, στα 6.400 μέτρα, και αναχωρεί αύριο για στην κατασκήνωση 3, στα 7.400 μέτρα, όπου και προβλέπεται πιθανότατα να διανυκτερεύσει αύριο το βράδυ, πριν ξανακατέβει στην κατασκήνωση 2.

Όλα τα μέλη της αποστολής, με μόνη εξαίρεση τον Σπύρο Σούλη ο οποίος συντονίζει την αποστολή από την κατασκήνωση 2, θα βρεθούν στην κατασκήνωση 3 και θα επιχειρήσουν από εκεί αναβάσεις σε υψηλότερα επίπεδα αλλά και καταβάσεις σε χαμηλότερα υψόμετρα προκειμένου να τελειοποιήσουν τον εγκλιματισμό τους που ήδη βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο.

Να σημειώσουμε ότι καθώς σταδιακά βελτιώνεται ο καιρός, τα μέλη της νότιας ομάδας περιμένουν το λεγόμενο «παράθυρο καλοκαιρίας» το οποίο και θα εκμεταλλευθούν δεόντως από τις αρχές του επόμενου μήνα.

Όλο το διάστημα αυτό λοιπόν είναι κρίσιμο για την προετοιμασία της ομάδας , τα μέλη της οποίας τις επόμενες ημέρες θα φροντίσουν να «γεμίσουν» τα πνευμόνια τους με όσο το δυνατόν περισσότερο οξυγόνο αλλά και το στομάχι τους με θρεπτικές τροφές, ώστε να είναι έτοιμοι για τη μεγάλη πρόκληση όταν τους δοθεί η ευκαιρία.

Όπως μας ενημερώνει ο Σπύρος πάντως, αρκετές αποστολές έχουν μείνει πίσω στο πρόγραμμά τους εξαιτίας της κατάρρευσης του Khumbu Icefall τις προηγούμενες ημέρες, γεγονός που τις ανάγκασε να παραμείνουν στην βασική κατασκήνωση. Η ελληνική ομάδα ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα καθώς βρίσκεται ήδη σε αρκετά υψηλότερο υψόμετρο.

21-04-2004
Ακόμη μία διανυκτέρευση (τη δεύτερη στη σειρά) πραγματοποιούν απόψε στην κατασκήνωση 3 (7.400 μέτρα) τα μέλη της νότιας ομάδας της αποστολής Hellas Everest 2004.

Αύριο προβλέπεται να κατέβουν στην κατασκήνωση 2 όπου θα μείνουν το βράδυ, ενώ την Παρασκευή πρόκειται να κατέβουν ακόμη χαμηλότερα, στην κατασκήνωση βάσης (5.220 μέτρα). Ήδη πάντως, τα μέλη της ομάδας οργανώνονται για την κατασκήνωση 4, την οποία προβλέπεται να προσεγγίσουν στις αρχές του επόμενου μήνα.

Εν τω μεταξύ, με στόχο την όσο το δυνατόν καλύτερη προετοιμασία αλλά και τον πληρέστερο εγκλιματισμό, οι ορειβάτες πρόκειται να βρεθούν στις αρχές της επόμενης εβδομάδας σε ακόμη χαμηλότερο υψόμετρο, συγκεκριμένα στα 4.200 μέτρα, στο Pheriche, ώστε να βελτιώσουν την αντοχή τους και την φυσική τους κατάσταση, με καλό φαγητό και περισσότερο οξυγόνο.

Από την πλευρά του, ο γενικός αρχηγός και χορηγός της αποστολής δηλώνει ικανοποιημένος για την πρόοδο που έχει συντελεστεί μέχρι στιγμής και αισιόδοξος για την επιτυχή έκβαση της αποστολής, υπογραμμίζοντας ότι τα μέλη της αποστολής έχουν επιτύχει τον καλύτερο δυνατό εγκλιματισμό την καταλληλότερη χρονική στιγμή, πληρώντας όλες τις προϋποθέσεις ασφάλειας. Ο ίδιος βρίσκεται πολύ κοντά στην κατασκήνωση βάσης της νότιας πλευράς, όπου αναμένεται να συναντήσει τις επόμενες ημέρες τα μέλη της ομάδας.

Ο Παύλος Aγγελάτος, ο οποίος συνοδεύεται από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας που οργάνωσε το ταξίδι, Thamserku, περιγράφει το ταξίδι του συναρπαστικό και δηλώνει απόλυτα γοητευμένος από το μεγαλείο της φύσης, την κουλτούρα των Νεπαλέζων και το τοπίο που αντικρίζει στην διαδρομή του.

“Tα πρόσωπα των ανθρώπων του Nεπάλ αποτελούν έμπνευση για εμάς τους Δυτικούς καθώς το χαμόγελο δεν τους λείπει παρά τις δυσκολίες και τις ελλείψεις που αντιμετωπίζουν σε σχέση με τον δυτικό τρόπο ζωής”, δηλώνει και υπογραμμίζει ότι “αυτό που τελικά είναι σημαντικό είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός”.

Ο Pete Athans αναμένεται να φθάσει το Σάββατο, 24 Aπριλίου, στο Singboche (3.900 μέτρα).

25-04-2004
Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από την απόδοση της ομάδας μέχρι στιγμής, αναφέρει ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος. Δουλεύοντας με σωστή στρατηγική και ομαδικό πνεύμα καταφέραμε να ολοκληρώσουμε με επιτυχία την περίοδο του εγκλιματισμού πριν καλά, καλά βγει ο Απρίλης.

Έτσι τώρα έχουμε στη διάθεση μας ολόκληρο τον Μάιο, προκειμένου να εκμεταλλευτούμε τα πολυπόθητα ¨παράθυρα καλοκαιρίας¨ για τα οποία ενημερωνόμαστε ήδη από έγκυρα, διεθνή δελτία πρόγνωσης καιρού, ειδικά για την περιοχή του Everest.

Οι χρόνοι όλων των μελών της ομάδας για τις αποστάσεις ανάμεσα στις κατασκηνώσεις είναι μέσα στα όρια ασφαλείας και αποδεικνύουν την άριστη φυσική τους κατάσταση καθώς και τη θετική έκβαση της μακρόχρονης περιόδου εγκλιματισμού.

Η ομάδα μας παρέμεινε για 48 περίπου ώρες (2 νύχτες) στην αετοφωλιά της κατασκήνωσης 3 στα 7.300μ, στo μέσον περίπου της παγωμένης ορθοπλαγιάς Lhotse Face (30-40 μοίρες) μια τοποθεσία ανάμεσα σε ρήγματα πάγου (κρεβάς), όχι μεγαλύτερη από 10x10m που περιορίζει πολύ την κίνηση γύρω από τα αντίσκηνα.

Το χρονικό αυτό διάστημα στο συγκεκριμένο υψόμετρο θεωρείται από τους ειδικούς των αναβάσεων στα Ιμαλάια απόλυτα επαρκές, για την ασφαλή συνέχεια ακόμα ψηλότερα.

Καθοριστικής σημασίας είναι η προσπάθεια των εκπληκτικών σε απόδοση ντόπιων Sherpas οι οποίοι κάτω από αντίξοες πολλές φορές συνθήκες κρατούν ανοιχτή τη γραμμή ανεφοδιασμού μεταξύ της βασικής κατασκήνωσης, κατασκήνωσης 2 και υψηλών κατασκηνώσεων, με τρόφιμα, καύσιμα και οξυγόνα. Τώρα μας χωρίζουν 600 μ. από το South Col, οπού θα αρχίσει η χρήση του συμπληρωματικού οξυγόνου τόσο κατά την διάρκεια του ύπνου όσο και κατά την διάρκεια ολόκληρης της ανάβασης και κατάβασης την ημέρα κορφής.

Τόσο η δική μας αποστολή όσο και οι υπόλοιπες 12 που βρίσκονται εδώ, ακολουθεί τον παραδοσιακό τρόπο ανάβασης τον οποίο ακολούθησαν και οι προτωπόροι Hillary και Tenzing το 1953.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η προσαρμογή του ανθρώπινου οργανισμού σε αυτά τα ύψη, είναι ιδιαίτερα απαιτητική και επώδυνη με συμπτώματα όπως πονοκέφαλος, ανορεξία, αϋπνία, αδυναμία κ.α. Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, επιμονή και ισχυρή θέληση καθώς ο ορειβάτης καλείται να παράγει μυϊκό και διανοητικό έργο ενώ στη ουσία νοσεί από την έλλειψη του σημαντικότερου για τη ζωή αγαθού: του οξυγόνου, το οποίο είναι μειωμένο κατά 50-67% σε σχέση με την επιφάνεια της θάλασσας.

Μετά το τέλος της φάσης του εγκλιματισμού η ομάδα θα κατέβει για 4-5 μέρες σε χαμηλότερα υψόμετρα (περίπου 4.000μ), στα χωριά των Sherpas, για ξεκούραση και ανάκτηση δυνάμεων και θα επιστρέψει στη κατασκήνωση βάσης του Everest για την τελική προσπάθεια στις 30 Απριλίου.

26-04-2004
Συνάντηση κορυφής» είχαν χθες τα μέλη της νότιας ομάδας με τον γενικό αρχηγό και χορηγο της αποστολής Hellas Everest 2004, Παύλο Aγγελάτο, στα 3.900 μέτρα.

Τα μέλη της ομάδας, με στόχο την βελτίωση της προσαρμογής τους στο υψόμετρο, κατέβηκαν χθες χαμηλότερα, όπως ακριβώς είχαν προαναγγείλει, και σήμερα θα βρίσκονται ακόμη πιο χαμηλά για να επιστρέψουν στα τέλη της εβδομάδας στην κατασκήνωση βάσης.

Αύριο, φθάνει στα 4.900 μέτρα ο Pete Athans όπου θα συναντηθεί με τον Παύλο Aγγελάτο και τον Σπύρο Σούλη για να παρωθηθούν στην συνέχεια προς την βασική κατασκήνωση.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η ελληνική ομάδα έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή και αγαπητή από όλες τις ξένες αποστολές που βρίσκονται στο βουνό αυτή την περίοδο, χάριν της ομαδικότητας και του προγραμματισμού που την χαρακτηρίζει.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι αρκετοί ορειβάτες άλλων αποστολών αναφέρουν ότι η καλύτερη στρατηγική ανάβασης είναι αυτή που ακολουθούν οι Έλληνες, με βάση την φιλία που ενώνει τα μέλη της ομάδας και η οποία δημιουργεί ένα ωραίο κλίμα μιας μεγάλης και δεμένης παρέας.

01-05-2004
Επιστροφή στην κατασκήνωση βάσης για τις δύο ομάδες της αποστολής Hellas Everest 2004.

Τα μέλη της νότιας ομάδας βρίσκονται ήδη στη νότια κατασκήνωση βάσης ενώ τα μέλη της βόρειας ομάδας ξεκινούν αύριο κατά πάσα πιθανότητα για την βόρεια κατασκήνωση βάσης μετά από αρκετές ημέρες προετοιμασίας και εγκλιματισμού σε διαφορετικά υψόμετρα.

Το μόνο ζητούμενο σε αυτή τη φάση είναι πλέον η περαιτέρω βελτίωση του καιρού, στοιχείο αναγκαίο ώστε τα μέλη της αποστολής, και από τις δύο πλευρές του βουνού, να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα.

Όπως τονίζει ο αρχηγός της νότιας ομάδας, Παναγιώτης Κοτρωνάρος, όλοι είναι από σήμερα «stand by» ώστε να επωφεληθούν από ένα ενδεχόμενο «παράθυρο καλοκαιρίας». «Μέχρι στιγμής έχουμε ακολουθήσει σχεδόν κατά γράμμα το πρόγραμμά μας και τώρα είμαστε πλήρως προετοιμασμένοι, και καταλλήλως εγκλιματισμένοι, να επωφεληθούμε από την βελτίωση του καιρού και να αναρριχηθούμε στην κορυφή», δηλώνει ο Παναγιώτης.

Ο ίδιος εξηγεί ότι, τα μέλη της ομάδας προβλέπεται να κάνουν μια διανυκτέρευση στην προωθημένη κατασκήνωση, στα 6.400 μέτρα, και στην συνέχεια να προχωρήσουν διαδοχικά στην κατασκήνωση 3, στα 7.300 μέτρα, και στην συνέχεια στο νότιο διάσελο, στα 7.950 μέτρα. «Τα μεσάνυχτα της ίδιας ημέρας θα ξεκινήσουμε την ανάβασή μας για την κορυφή.

Η όλη προσπάθεια εκτιμούμε ότι θα χρειαστεί γύρω στις 6 ημέρες και αυτό που μας ενδιαφέρει κυριότερα είναι να έχει καλό καιρό την ημέρα που θα προσεγγίζουμε την κορυφή», λέει ο Παναγιώτης.

Από την πλευρά του, ο Αντώνης Αντωνόπουλος περιγράφει μια μάλλον ειδυλλιακή κατάσταση… «Τις τελευταίες ημέρες ξεκουραστήκαμε πολύ, κοιμηθήκαμε και φάγαμε καλά, αφού βρισκόμασταν στα χωριά των sherpa, κι έτσι πλέον είμαστε πίσω στην βασική κατασκήνωση πανέτοιμοι. Κι εδώ είναι πολύ καλή ατμόσφαιρα γιατί υπάρχουν πολλοί επισκέπτες και δεν υπάρχει κλίμα πανικού ή άγχους. Πρέπει όμως να περιμένουμε την βελτίωση του καιρού καθώς τα δελτία προγνώσεως που λαμβάνουμε προς το παρόν δεν είναι ενθαρρυντικά».

Όσο για το Kumbu Icefall και την κατάρρευσή του τις προηγούμενες ημέρες, ο Αντώνης εξηγεί ότι αυτό είναι αναμενόμενο καθώς και ότι δεν είναι κάτι που τρομάζει τα μέλη της ομάδας. «Είναι η δυναμική του παγετώνα, την έχουμε αντιμετωπίσει ήδη 3 φορές, και πιστεύω ότι δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα και την 4η φορά που θα περάσουμε».

Από χθες, στη νότια κατασκήνωση βάσης βρίσκεται επίσης ο Ελληνοαμερικανός Pete Athans.

Ο ίδιος τόνισε ότι δεν βλέπει κάποιο άνοιγμα του καιρού πριν τις 5 ή 6 Μαϊου, δηλαδή αμέσως μετά την πανσέληνο στις αρχές της εβδομάδας.

«Τα παιδιά έχουν κάθε λόγο να έχουν αυτοπεποίθηση αφού έχουν κάνει την καλύτερη δυνατή προετοιμασία. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι εδώ αναφέρονται στους Έλληνες με τα καλύτερα λόγια», λέει ο Pete.

Ο ρόλος του από εδώ και στο εξής θα είναι αρκετά κρίσιμος για την επιτυχία της αποστολής, καθώς, κατέχοντας το μοναδικό ρεκόρ 7 αναβάσεων στο Έβερεστ από Δυτικό, έχει πολύτιμη εμπειρία την οποία θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να καταστρώσει την καλύτερη δυνατή στρατηγική ανάβασης του βουνού, τόσο από τη νότια όσο και από τη βόρεια πλευρά. Ο ίδιος είχε χθες μάλιστα τηλεφωνική επικοινωνία και με τη βόρεια ομάδα, προσφέροντας τις πολύτιμες συμβουλές του.

Τις επόμενες ημέρες, ο Pete Athans θα έχει περισσότερη επαφή και με τον Παύλο Τσιαντό, τον ορειβάτη-εικονολήπτη της νότιας ομάδας, προκειμένου να εμπλουτίσει την ήδη πολύ καλή δουλειά που ο Παύλος κάνει όσον αφορά την λήψη εκπληκτικών πλάνων από τα τοπία των Ιμαλαΐων. Ο ίδιος ο Παύλος τόνισε ότι μέχρι στιγμής όλα δουλεύουν ρολόι καθώς και ότι ο ίδιος δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα όσον αφορά τον διπλό αυτό ρόλο του.

«Έχω ήδη μαγνητοσκοπήσει μοναδικά πλάνα μέχρι το ύψος των 7.300 μέτρων, με την βοήθεια ενός sherpa που με βοηθάει πολύ, και πιστεύω ότι το τοπίο του Kumbu Icefall είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον», λέει ο Παύλος που χαρακτηρίζει την φυσική και ψυχολογική κατάσταση των μελών της ομάδας, απλώς SUPER! Την ίδια άποψη φαίνεται ότι έχει και ο συντονιστής των sherpa στην κατασκήνωση βάσης, Angtemba, ο οποίος συνεργάστηκε φέτος για πρώτη φορά με ελληνική ομάδα.

«Είναι πολύ ικανοί ορειβάτες και πολύ καλοί άνθρωποι», λέει ο ίδιος, με την εμπειρία του συντονισμού 16 αποστολών μέχρι σήμερα, και τονίζει ότι πρόκειται για μία από τις πιο δυνατές ομάδες στην βασική κατασκήνωση. «Με λίγη τύχη και βοήθεια από την Θεά του Βουνού, πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν 100%. Τεχνικά είμαστε σχεδόν έτοιμοι, με μόνη εξαίρεση την κατασκήνωση 4, η οποία θα είναι έτοιμη σε 3-4 ημέρες».

06-05-2004 
Υπομονή και επιμονή είναι το σύνθημα πλέον για τους ΄Eλληνες ορειβάτες της αποστολής Hellas Everest 2004 καθώς τα μέλη των δύο ομάδων, από βορρά και νότο, βρίσκονται αυτές τις ημέρες στις αντίστοιχες κατασκηνώσεις βάσης, περιμένοντας την βελτίωση του καιρού. Πάντως, οι sherpa της νότιας ομάδας ολοκλήρωσαν την οργάνωση και τον εφοδιασμό των κατασκηνώσεων μέχρι το south cole.

Ως εκ τούτου, και με δεδομένη την βελτίωση του καιρού τις αμέσως επόμενες ημέρες, εκτιμάται η ανάβαση της ομάδας στην “στέγη του κόσμου” προς το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας, μετά τις 12 Mαϊου. Μέχρι τότε, πολλή ξεκούραση, λίγη ψυχαγωγία και αρκετή υπομονή είναι η συνταγή της επιτυχίας!

07-05-2004 
Ο αρχηγός της νότιας ομάδας Παναγιώτης Κοτρωνάρος τονίζει:

«Στόχος μας είναι να ανέβουμε όσο το δυνατόν ψηλότερα με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια εφαρμόζοντας τους κανόνες που διέπουν τις αναβάσεις μεγάλου υψομέτρου. Αυτό προϋποθέτει κατάλληλες καιρικές συνθήκες κυρίως κατά την ημέρα της ανάβασης στην κορυφή, που σημαίνει ένταση ανέμων όχι μεγαλύτερη από 30 knots.

Δεν σκοπεύω να ρισκάρω κάποια βιαστική κίνηση καθώς η πρώτη προσπάθεια είναι συνήθως και η πιο αποτελεσματική δεδομένου του ενθουσιασμoύ και των αποθεμάτων δυνάμεων των ορειβατών.

Σχετικά με πέρσι υπάρχει μεγαλύτερη ποσότητα φρέσκου χιονιού πάνω από το South Col πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζεται ικανός αριθμός ξεκούραστων sherpas που θα βοηθήσουν την ομάδα στο άνοιγμα μονοπατιού μέσα στο βαθύ χιόνι κυρίως ως τη θέση ‘balcony’, στα 8.500μ.

Για λόγους ασφαλείας περιορίσαμε τις μετακινήσεις στο Ice Fall προκειμένου να αποφύγουμε δυσάρεστες κατακρημνίσεις λόγω της αισθητής αύξησης της θερμοκρασίας σε σχέση με τον Απρίλιο.

Έτσι η προπόνηση μας γίνεται στις γύρω κορφές με καθημερινή 3ώρη αερόβια άσκηση πράγμα πολύ ευεργετικό τόσο για την απόδοση της καρδιάς, του αναπνευστικού και του κυκλοφοριακού συστήματος κάτω από συνθήκες μειωμένου κατά 50% οξυγόνου, όσο και για την ψυχολογία και το ηθικό της ομάδος κατά την διάρκεια της αναμονής.

Σήμερα επιστρέφει στην βασική κατασκήνωση για ξεκούραση η ομάδα των sherpas, αφού ολοκληρώθηκε η μεταφορά και των τελευταίων προμηθειών (τρόφιμα και οξυγόνα) στο South Col καθώς και η επισκευή των αντίσκηνων της κατασκήνωσης 3 (7.300μ) που είχε πληγεί από θυελλώδεις ανέμους εντάσεως μέχρι και 75 knots τις τελευταίες μέρες. Όπως δείχνουν τα πράγματα, ο καλός καιρός αναμένεται κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαΐου, κάτι το οποίο άλλωστε ήταν από την αρχή και το πιο πιθανό.

Προς το παρόν περιμένουμε την Quomolugma, το αγαπημένο μας βουνό να καλμάρει και να μας επιτρέψει την ανάβαση, σύμφωνα με τις οδηγίες που μας έδωσε πριν από μερικές μέρες και ο τοπικός Λάμα στο μοναστήρι Pangboche».

11-05-2004
Μετά από δύο σχεδόν μήνες παραμονής στο βουνό και 10 ημέρες αναμονής στην βασική κατασκήνωση περιμένοντας τη βελτίωση των καιρικών συνθηκών, εχτές το μεσημέρι άναψε επιτέλους το πράσινο φως για την αναχώρηση της Ελληνικής αποστολής, που επιχειρεί ανάβαση στο Everest από την Νότια πλευρά (South Col route).

Ο αρχηγός της ομάδας, Κοτρωνάρος Παναγιώτης από την κατασκήνωση Βάσης του EVEREST μια μέρα πριν την αναχώρηση της ομάδας (10/5), αναφέρει:

«Τα νέα δελτία πρόγνωσης του καιρού που λάβαμε μόλις χτες, δίνουν ένα ελπιδοφόρο ”παράθυρο” με μείωση των ανέμων για την περίοδο 14-16 Μαΐου, ενώ μετά αναμένεται κατά πάσα πιθανότητα νέα επιδείνωση. Το ηθικό της ομάδος ανέβηκε κατακόρυφα χωρίς όμως να παίρνουν τα μυαλά μας αέρα. Είμαστε απόλυτα έτοιμοι.

Το μόνο που φοβόμαστε είναι κάποια άσχημη επιδείνωση του καιρού κατά την διάρκεια της ημέρας κορυφής που ίσως δεν μπορέσουν να πιάσουν τα σύγχρονα ”weather report” με τα οποία συνεργαζόμαστε.

Σε περίπτωση που δεν επιβεβαιωθούν οι προγνώσεις, θα επιστρέψουμε ή στην προωθημένη βάση (κατασκήνωση 2), ή στη βάση και θα ξαναδοκιμάσουμε μετά τις 20/5. Έχουμε μελετήσει πολύ καλά την διαδρομή κυρίως πάνω από το South Col. Μετά από προτροπή του συμβούλου σε τεχνικά θέματα της αποστολής Pete Athans, η ομάδα μας αποφάσισε να ξεκινήσει τη χρήση του συμπληρωματικού οξυγόνου από τα 7.300μ της κατασκήνωσης 3.

Αυτό έχει σαν σκοπό να γίνει οικονομία δυνάμεων, προκειμένου οι ορειβάτες να μπορέσουν να αποδώσουν καλύτερα και με μεγαλύτερη ασφάλεια κατά τη διάρκεια της κρίσιμης ημέρας κορφής. Με δεδομένο ότι είναι η πρώτη αποστολή που χρησιμοποιούμε οξυγόνο, η ανάβαση από την κατασκήνωση 3 στην κατασκήνωση 4 με οξυγόνο, θα αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μας, ώστε να εξοικειωθούμε τόσο χρησιμοποιώντας τη μάσκα κατά τη ανάβαση (περιορισμένη ορατότητα), όσο και στο βάλε-βγάλε κατά τις αλλαγές με τις φιάλες και τους ρυθμιστές.

Θέλουμε να αποφύγουμε με κάθε τρόπο λάθη και παραλείψεις που έγιναν σε προηγούμενες αποστολές και μας στοίχισαν πολύ ακριβά. Κάθε ορειβάτης θα έχει στη διάθεση του συνολικά 6 φιάλες οξυγόνου. Οι δύο προορίζονται για την ανάβαση στην κορυφή, μία για την κατάβαση, μία για τον ύπνο κατά την παραμονή στο South Col, μια για την ανάβαση στο South Col, και μία εφεδρική.

Η ομάδα κορυφής θα αποτελείται από τους εξής 5 ορειβάτες: Κοτρωνάρο Παναγιώτη (αρχηγός), Τσιαντό Παύλο (αναπληρωτή αρχηγό-καμεραμάν), Στύλλα Μιχάλη, Βουτυρόπουλο Γιώργο και Αντωνόπουλο Αντώνη οι οποίοι θα πλαισιώνονται κατά την ανάβαση στην κορυφή από τους Sherpas: Mingma, Tashi, Tshering, Pempa και Nawang.

Έτσι σε περίπτωση που κάποιος από την ομάδα εγκαταλείψει την προσπάθεια για οποιονδήποτε λόγο, δε θα αναγκαστεί να επιστρέψει μόνος στο South Col. Επίσης στο South Col θα παραμείνει ως υποστήριξη της ομάδας ο Ang Pempa Sherpa ο οποίος θα εκτελεί και χρέη μάγειρα, γνωστός και ως «Mr. South Col» εξαιτίας των πολλών αναβάσεων του στο μέρος αυτό.

Το πρόγραμμα της ανάβασης έχει ως έξης:

11/5 ανάβαση στην κατασκήνωση 2 (6.480m),

12/5 ξεκούραση-παραμονή στην κατασκήνωση 2,

13/5 ανάβαση στην κατασκήνωση 3 (7.300m),

14/5 ανάβαση στο South Col κατασκήνωση 4 (7.950m),

15/5 ΗΜΕΡΑ ΚΟΡΥΦΗΣ και επιστροφή στην κατασκήνωση 4,

16/5 κατάβαση στην κατασκήνωση 2,

17/5 επιστροφή στην βασική κατασκήνωση.

Μια μέρα νωρίτερα, στις 14/5 προγραμματίζει την ανάβαση της η αμερικανική αποστολή στην οποία μετέχουν οι πολύ έμπειροι Ed Viestrus, Veika Gustafson και David Bresiers. Μαζί με εμάς θα δοκιμάσουν κατά πάσα πιθανότητα οι Mεξικανοκαναδοί (προσπάθεια χωρίς οξυγόνο) οι Κορεάτες, και οι Χιλιανοί.

Έτσι θα αποφύγουμε τον συνωστισμό από τις μεγάλες εμπορικές αποστολές που προγραμματίζουν τις αναβάσεις τους για μετά τις 20/5. Κάθε ορειβάτης θα φέρει υποχρεωτικά μαζί του τον προσωπικό του ασύρματο ενώ θα υπάρχει τακτική επικοινωνία με τη βάση για τις τελευταίες εξελίξεις του καιρού.

Τέλος για πάν ενδεχόμενο ανεβάσαμε ένα από τους δυο υπερβαρικούς σάκους (Gamow Bag) στη C2. Παρόλα τα μέτρα ασφαλείας που έχουμε πάρει, το απρόοπτο και το αναπάντεχο είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Στην τελευταία μου ομιλία προς τα μέλη της αποστολής απόψε το βράδυ έκανα γνωστό ότι ως αρχηγός, δεν έχω σκοπό να ρισκάρω ανθρώπινες ζωές για κανένα βουνό στο κόσμο, ακόμα και αν αυτό ακούει στο όνομα Everest.

Επίσης ότι είναι προσωπική η ευθύνη του καθενός για το πόσο ψηλά θα φτάσει πάνω από το South Col αφού όπως όλοι πολύ καλά ξέρουμε είναι πολύ περιορισμένες οι δυνατότητες διάσωσης, εφ΄ όσον δεν υπάρχουν τα απαραίτητα αποθέματα χρόνου και δυνάμεων από τους υπόλοιπους ορειβάτες, λόγω τις υποξίας και των ακραίων συνθηκών που επικρατούν μέσα στη «Ζώνη Θανάτου» (πάνω από τα 7.500m).

Η ανάβαση στην κορυφή θα ξεκινήσει στις 23.00 το βράδυ της Παρασκευής 14/5 και υπολογίζουμε να ολοκληρωθεί στις 11.00 π.μ. του Σαββάτου 15/5/2004. Ανώτατο όριο ασφαλείας πέρα από το οποίο οι ορειβάτες δεν επιτρέπεται να συνεχίζουν την ανάβαση ορίζεται η 13.00 μ.μ.»

13-05-2004 
Η νότια ομάδα βρίσκεται στην κατασκήνωση 3, στα 7.300 μέτρα και η όλη προσπάθεια βαίνει καλώς μέχρι στιγμής, αφού οι καιρικές συνθήκες από αυτή την πλευρά του βουνού είναι καλύτερες. Ο Mιχάλης Στύλλας, έκανε λόγο για το «ακμαιότατο ηθικό» της ομάδας και τόνισε ότι αύριο είναι πολύ πιθανό να προσεγγίσουν τα 8.000 μέτρα.

Από εκεί, η ανάβαση στην κορυφή θα εξελιχθεί σύμφωνα με το πρόγραμμα που περιέγραψε ο αρχηγός της ομάδας, Παναγιώτης Kοτρωνάρος, με πιθανή ημέρα κορυφής το Σάββατο 15 Mαϊου ή την Kυριακή, 16 Mαϊου. Ο τεχνικός σύμβουλος της αποστολής τέλος, Pete Athans, αναφέρθηκε στα ιδιαίτερα ευνοϊκά προγνωστικά καιρού για τις επόμενες ημέρες, κάνοντας λόγο για ένα πραγματικά μοναδικό παράθυρο καλοκαιρίας από το οποίο τα μέλη της νότιας ομάδας μπορούν να επωφεληθούν στο έπακρο, χάριν στην άρτια προετοιμασία τους και το υψηλό επίπεδο ικανοτήτων τους.

Οι ορειβάτες πληροφορήθηκαν σήμερα για το θανατηφόρο ατύχημα του Γιάννη Kινατίδη, ο οποίος βρισκόταν στην κορυφή Kussum Kanguru των Iμαλαϊων, και εκφράζουν την βαθύτατη θλίψη τους για την απώλεια ενός ακόμη μέλους της ελληνικής ορειβατικής οικογένειας.

Η πληροφόρηση έφτασε στα μέλη της αποστολής από τον γενικό αρχηγό και χορηγό, Παύλο Aγγελάτο, σε μία προσπάθεια να αποκατασταθούν οι λανθασμένες φήμες που διέρρευσαν από κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης, σχετικά με την απώλεια ενός εκ των δύο αρχηγών της αποστολής, γεγονός που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.

14-05-2004
Ακόμη πιο κοντά στο όνειρο βρίσκονται τα μέλη της νότιας ομάδας, καθώς σήμερα θα προσεγγίσουν τα 7.950 μέτρα και πριν τα μεσάνυχτα αναμένεται να ξεκινήσουν την ανάβασή τους προς την «στέγη του κόσμου».

Tα μέλη της ομάδας, Παναγιώτης Kοτρωνάρος, Παύλος Tσιαντός, Mιχάλης Στύλλας, Γιώργος Bουτυρόπουλος και Aντώνης Aντωνόπουλος βρίσκονται πλέον μια «ανάσα» από το μεγάλο επίτευγμα για το οποίο προετοιμάζονται μήνες τώρα. Σήμερα ξεκουράζονται λίγο, λαμβάνουν τους αναγκαίους υδατάνθρακες και αναχωρούν το βράδυ, γύρω στις 23:00 τοπική ώρα (20:00 ώρα Ελλάδας) για την αναρρίχησή τους στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου.

Αν όλα πάνε καλά, η αυριανή ημέρα θα μείνει στην ιστορία της χώρας μας καθώς οι Έλληνες θα έχουν επιτύχει να υψώσουν την ελληνική σημαία για πρώτη φορά στο Έβερεστ!

15-05-2004 
Οι ισχυροί άνεμοι που πνέουν κοντά την κορυφή του Έβερεστ εμπόδισαν τελικά τα μέλη της νότιας ομάδας να προσεγγίσουν την κορυφή, αργά χθες τη νύχτα. Αν και αρχικά οι ορειβάτες ξεκίνησαν την αναρρίχησή τους, σύμφωνα με το αρχικό τους πρόγραμμα, τελικά αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο south cole.

Η προσπάθεια θα συνεχιστεί απόψε, καθώς οι πέντε ορειβάτες πρόκειται να ξεκινήσουν περίπου στις 20:00 τοπική ώρα για την κορυφή.

Τα προγνωστικά καιρού, από τρεις διαφορετικές πηγές, συγκλίνουν στο γεγονός ότι ο καιρός θα είναι πολύ καλύτερος αύριο, οπότε και ελπίζουν ότι θα κάνουν το όνειρο πραγματικότητα, προσεγγίζοντας τη «στέγη του κόσμου».

15-05-2004 
Απολύτως ομαλά εξελίσσεται η προσπάθεια των μελών της νότιας ομάδας. Οι ορειβάτες ξεκίνησαν ήδη εδώ και μερικές ώρες την αναρρίχησή τους και όλα βαίνουν καλώς. Όπως επεσήμανε ο γενικός αρχηγός και χορηγός της αποστολής, Παύλος Αγγελάτος, το ηθικό τους είναι ανεβασμένο και όλοι είναι αρκετά αισιόδοξοι αφού το βασικό εμπόδιο της προσπάθειας, ο καιρός, είναι πλέον με το μέρος τους.

Ο Pete Athans τόνισε σχετικά ότι την στιγμή που οι πέντε ορειβάτες, συνοδευόμενοι από ισάριθμους sherpas ξεκινούσαν, υπήρχε απόλυτη νηνεμία, γεγονός που επαληθεύει τα προγνωστικά καιρού που έλαβαν νωρίτερα.

16-05-2004
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

Ο Γιώργος Βουτυρόπουλος, μέλος του ΕΟΣ Αθηνών, έγινε ο πρώτος Έλληνας που ανέβηκε στην κορυφή του Έβερεστ μετά από μια διαδρομή 9,5 ωρών συνεχούς αναρρίχησης ενώ σταδιακά φθάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της νότιας ομάδας. Ο Γιώργος ύψωσε την ελληνική σημαία καθώς και την σημαία των Ολυμπιακών Αγώνων στην «στέγη του κόσμου», μαζί με μία φωτογραφία του Χρήστου Μπαρούχα, του ορειβάτη που έχασε την ζωή του κατεβαίνοντας από την κορυφή Cho Oyu το περασμένο φθινόπωρο, όπου βρισκόταν για να προετοιμαστεί για το Έβερεστ.

«Ήταν χρέος μας να τιμήσουμε τον Χρήστο» λέει συγκινημένος ο Παύλος Αγγελάτος ο οποίος είναι σε συνεχή επικοινωνία τόσο με τους ορειβάτες που κατάφεραν να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα, Παναγιώτη Κοτρωνάρο, Παύλο Τσιαντό, Μιχάλη Στύλλα, Αντώνη Αντωνόπουλο και Γιώργο Βουτυρόπουλο, όσο και με τον Pete Athans και τον επικεφαλής των sherpa, Ang Temba στην βασική κατασκήνωση, και τον Σπύρο Σούλη στην προωθημένη βασική κατασκήνωση. Τα συναισθήματα δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια όμως σαφώς πρόκειται για την επίτευξη ενός μεγαλεπήβολου και δύσκολου στόχου που απαιτούσε ιδιαίτερες ικανότητες, καλό συντονισμό, απόλυτη ασφάλεια και αρκετή τύχη, παράγοντες που φαίνεται ότι για τα μέλη της νότιας ομάδας συνέκλιναν απόψε στο επιθυμητό αποτέλεσμα!

16-05-2004 
Στον δρόμο της επιστροφής βρίσκονται ήδη οι πέντε ορειβάτες της νότιας ομάδας που κατάφεραν να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα, ανεβαίνοντας στην κορυφή του Έβερεστ, τα ξημερώματα.

Ο Γιώργος Βουτυρόπουλος ο οποίος ανέβηκε πρώτος, βρίσκεται ήδη στο south cole, ενώ και οι υπόλοιποι 4 πλησιάζουν. Όλοι είναι πανευτυχείς που η προσπάθειά τους στέφθηκε από επιτυχία ενώ είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι και οι πέντε ορειβάτες είχαν από μία φωτογραφία του αδικοχαμένου φίλου και συνοδοιπόρου τους, Χρήστου Μπαρούχα, τις οποίες εναπόθεσαν στην κορυφή, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τον Έλληνα ορειβάτη.

Λιγότερο ενθουσιασμένος από όλους είναι ο Μιχάλης Στύλλας ο οποίος έχασε έναν καλό του φίλο στο πρόσωπο του Γιάννη Κινατίδη, του ορειβάτη που έχασε την ζωή του την περασμένη εβδομάδα σε μία άλλη κορυφή του Έβερεστ.

Αποστολή στο Έβερεστ-Βόρεια πλευρά 2004

north_face-2

01-04-2004 
H ομάδα αναχώρησε με αρχηγό τον Κώστα Τσιβελέκα από τo Eλ. Βενιζέλος και με προορισμό το Θιβέτ. H ομάδα αυτή, αποτελούμενη από τους Γιώργο Αργύρη, Κώστα Αποστολόπουλο, Γιάννη Τηλιo, Πέτρο Καψομενάκη και Γιώργο Tσιάνo, με αρχηγό τον Κώστα Τσιβελέκα, θα προσπαθήσει να κατακτήσει την κορυφή του Έβερεστ από την βόρεια πλευρά του βουνού. Tόσο τα μέλη της ομάδας όσο και ο επικεφαλής και χορηγός της αποστολής Παύλος Aγγελάτος, ο νομικός σύμβουλος Θέμης Σοφός και ο executive director της αποστολής Νίκος Παπαδόπουλος, παρέλαβαν τις ολυμπιακές κονκάρδες από την εταιρεία EYΣHMON, επίσημο αντιπρόσωπο ολυμπιακών προϊόντων, σε ένα κλίμα αισιοδοξίας για την επίτευξη του στόχου.

O επικεφαλής της απoστολής, Παύλος Aγγελάτος, υπογράμμισε ότι η ασφάλεια είναι το σημαντικότερο στοιχείο σε αυτή την αποστολή και για τον λόγο αυτό έχουν ληφθεί τα καλύτερα δυνατά μέτρα. Για τον λόγο αυτό “επιστρατεύτηκε” και συμμετέχει στην αποστολή o Γιώργος Tσιάνος, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Berkeley των Ηνωμένων Πολιτειών, με εξειδίκευση στη Nόσο του Yψoμέτρου και τις Τεχνικές Εγκλιματισμού, ο οποίος προβλέπεται να βοηθήσει σημαντικά το έργο των ορειβατών. Aν και προστέθηκε τελευταίος στην ομάδα, πέρα από τις επιστημονικές του γνώσεις, διαθέτει σημαντικές ορειβατικές ικανότητες, όπως δήλωσε ο Asmus, γνωστός στους ορειβατικούς κύκλους για την διπλή κατάκτηση του Έβερεστ, ο οποίος βρέθηκε πρόσφατα με τον Γιώργο στις γαλλικές ‘Aλπεις.

07-04-2004 
Σε κινεζικό έδαφος βρίσκεται πλέον η ομάδα που θα επιχειρήσει την ανάβαση στο Έβερεστ από την βόρεια πλευρά. Τα μέλη της αποστολής κατευθύνονται προς την πρώτη κατασκήνωση βάσης, η οποία βρίσκεται στα 5.200 μέτρα. Έχοντας επιθεωρήσει τον αναγκαίο εξοπλισμό και κάνοντας τις απαραίτητες προσαρμογές, τα μέλη της αποστολής έκαναν μία διανυκτέρευση στο χωριό Zangmu, τον πρώτο σταθμό τους από την στιγμή που έφθασαν στην Κίνα, και στην συνέχεια ξεκίνησαν το ταξίδι τους για την κορυφή. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι στην ομάδα συμμετέχει επίσης ένας καταξιωμένος επιστήμονας, ο γιατρός Kim Christi, αγγλικής καταγωγής, ο οποίος φέρνει στην ομάδα μία πολύ σημαντική καινοτομία.

Για πρώτη φορά θα χρησιμοποιηθεί ένα νέο είδος φιάλης οξυγόνου, το επονομαζόμενο «Summit Oxygen», το οποίο ο ίδιος χρησιμοποίησε πέρσι στην επιτυχημένη αποστολή των Βρετανών στα Ιμαλάια, στην οποία συμμετείχε ως ιατρικός σύμβουλος. Βασικό πλεονέκτημα αυτής της νέας φιάλης οξυγόνου είναι το μικρό της βάρος, στοιχείο πολύ σημαντικό για κάθε αποστολή που στοχεύει στην κορυφή και απαιτείται να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο βάρος. Ωστόσο, στην αποστολή θα χρησιμοποιηθεί και η δοκιμασμένη «συνταγή» της κλασικής ορειβατικής φιάλης οξυγόνου (Poisk), για παν ενδεχόμενο.

11-04-2004 
Τις ευχές τους για Χρόνια Πολλά σε όλους τους φίλους της ορειβασίας στέλνουν οι αρχηγοί των δύο ομάδων της Εθνικής αποστολής Hellas Everest 2004, Παναγιώτης Κοτρωνάρος και Κώστας Τσιβελέκας, καθώς και όλα τα μέλη της αποστολής που περνούν αυτές τις γιορτινές ημέρες μακριά από την Ελλάδα. Ωστόσο, δηλώνουν αρκετά ευχαριστημένοι καθώς πραγματοποιούν σημαντική πρόοδο στην αποστολή τους.

Ο αρχηγός της βόρειας ομάδας, Κώστας Τσιβελέκας, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον επικεφαλής και χορηγό της αποστολής, Παύλο Αγγελάτο, επεσήμανε ότι το Πάσχα είναι πάνω απ’ όλα γιορτή αγάπης και ευχήθηκε πολύ αγάπη σε όλους. Τις ευχές του σε όλους τους ορειβάτες που συμμετέχουν στην αποστολή εξέφρασε από την πλευρά του ο Παύλος Αγγελάτος, ο οποίος συνομίλησε με όλα τα μέλη και τους ευχήθηκε να είναι όλοι καλά και να θέτουν την ασφάλειά τους πάνω απ όλα. Τις ευχαριστίες του για την συμπαράσταση που δείχνουν οι φίλοι της ορειβασίας προς τα μέλη της αποστολής εξέφρασε από την πλευρά του ο Γιώργος Βουτυρόπουλος, ανταποδίδοντας τις ευχές για Χρόνια Πολλά προς όλους, «από ψηλά».

15-04-2004 
Μετά από κάποιες ημέρες ξεκούρασης και προετοιμασίας στην κατασκήνωση βάσης, τα μέλη της αποστολής Hellas Everest 2004 που επιχειρούν την ανάβασή τους από την βόρεια πλευρά του βουνού, ξεκινούν αύριο την προώθησή τους στα 5.800 μέτρα και στην συνέχεια, στην κατασκήνωση 2 που βρίσκεται στα 6.400 μέτρα.

Όλα τα μέλη της αποστολής δηλώνουν έτοιμοι για τη μεγάλη περιπέτεια και είναι καλά τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό. Βρίσκονται μάλιστα σε μια διαδικασία γνωριμίας και με άλλες αποστολές ενώ πολύ κοντά έχουν έλθει ιδιαίτερα με την ιταλική αποστολή που αριθμεί συνολικά 30 άτομα και βρίσκεται μαζί τους στην κατασκήνωση βάσης. Σε επαφή βρίσκονται βεβαίως και με τη ομάδα που επιχειρεί την ανάβαση από τη νότια πλευρά η οποία τους ενημέρωσε ότι τα μέλη της βουλγαρικής αποστολής -που είναι επίσης κοντά στους “βόρειους”- είναι γνώριμοι του Παύλου Tσιαντού, του ορειβάτη και κάμεραμάν των “νοτίων”. Μικρός ο κόσμος.

Στο μεταξύ, ο χορηγός και γενικός αρχηγός της αποστολής, Παύλος Aγγελάτος, είχε εκ νέου επικοινωνία με τον τεχνικό σύμβουλο της αποστολής, Pete Athans, ο οποίος τον ενημέρωσε για ζητήματα ασφάλειας και στρατηγικής. Οι δυο τους πρόκειται να συναντηθούν στα τέλη της ερχόμενης εβδομάδας στο Namche Bazaar προκειμένου να συζητήσουν τις λεπτομέρειες για τον στρατηγικό και οργανωτικό σχεδιασμό της πορείας τόσο της νότιας όσο και της βόρειας ομάδας της αποστολής.

17-04-2004 
Καθηλωμένα στην κατασκήνωση βάσης βρίσκονται τις τελευταίες δύο ημέρες τα μέλη της βόρειας ομάδας, εξαιτίας της παρατεταμένης κακοκαιρίας που πλήττει την περιοχή. Οι ορειβάτες έφθασαν χθες μέχρι τα 5.800 μέτρα, με κατεύθυνση την πρώτη κατασκήνωση, στο πλαίσιο της προπόνησής τους και στην συνέχεια επέστρεψαν στην κατασκήνωση βάσης (5.200 μέτρα).

Ωστόσο σήμερα βρίσκονται ουσιαστικά εγκλωβισμένοι εκεί καθώς επικρατούν άσχημες καιρικές συνθήκες στην περιοχή με παρατεταμένη χιονοθύελλα. Όπως επεσήμανε ο αρχηγός της ομάδας, Κώστας Τσιβελέκας, η ομάδα θα ξεκινήσει αύριο την ανάβασή της στα 6.000 μέτρα, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι η κακοκαιρία θα κοπάσει, και τη Δευτέρα προβλέπεται η προώθησή της σε υψηλότερα επίπεδα, στην κατασκήνωση 2, στα 6.400 μέτρα. «Εάν όλα πάνε καλά, προβλέπεται στις 19 Απριλίου να βρισκόμαστε στην δεύτερη κατασκήνωση κι εκεί να οργανώσουμε την προωθημένη κατασκήνωση βάσης στην οποία πρόκειται να μείνουμε για τις επόμενες ημέρες και να δουλέψουμε τον εγκλιματισμό μας», λέει ο Κώστας Τσιβελέκας.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στην βόρεια ομάδα συμμετέχουν επίσης ο Κύπριος πρωταθλητής Κυριάκος Ονησιφόρου καθώς επίσης και η Τασία Ηλιοπούλου, ως ομάδα υποστήριξης. Μάλιστα, ο Κυριάκος φέρει μαζί του την κυπριακή σημαία την οποία η αποστολή παρέλαβε πριν την αναχώρησή της από τα χέρια του προέδρου της κυπριακής Βουλής, κ. Χριστόφια. Τα μέλη της αποστολής έκαναν Πάσχα στα υψίπεδα του Θιβέτ όπου οι ντόπιοι συμμετείχαν στους εορτασμούς τους, χορεύοντας παραδοσιακούς χορούς και ψήνοντας αρνιά.

Η ψυχολογία των μελών της ομάδας είναι πολύ καλή, όπως επισημαίνει ο Κώστας Τσιβελέκας, παρά το γεγονός ότι η κακοκαιρία τους αναγκάζει να περιορίζονται ο καθένας στην σκηνή του, εμπνέοντος μια σχετική εσωστρέφεια σε καθένα από τα μέλη. «Απολαμβάνουμε τις καιρικές συνθήκες, έστω και κακές και κρατάμε το ημερολόγιο της αποστολής, καταγράφοντας καθετί αξιομνημόνευτο», υπογραμμίζει.Να σημειώσουμε τέλος ότι η νότια ομάδα έφτασε σήμερα στην κατασκήνωση 2, σύμφωνα με το πρόγραμμά της, και για τις επόμενες ημέρες τα μέλη της ομάδας θα «δουλεύουν» τον εγκλιματισμό τους, επιχειρώντας αναβάσεις σε μεγαλύτερα υψόμετρα, σε αναμονή περαιτέρω βελτίωσης των καιρικών συνθηκών.19-04-04

Η βόρεια ομάδα, ξεκίνησε σήμερα το πρωί από την κατασκήνωση βάσης (5.200 μέτρα), όπου είχε αποκλειστεί λόγω κακοκαιρίας το Σαββατοκύριακο, και θα διανυκτερεύσει απόψε στα 5.800 μέτρα. Αύριο το πρωί προβλέπεται να αναχωρήσει για την κατασκήνωση 2 στα 6.400 μέτρα. Ωστόσο, τα μέλη της βόρειας ομάδας βρίσκονται αντιμέτωπα με σχετική κακοκαιρία, γεγονός που τους υποχρεώνει να προχωρούν αργά, σταθερά και προσεκτικά.

Όπως επισημαίνει ο Γιώργος Τσιάνος, μέλος και επιστημονικός σύμβουλος της ομάδας, ο εγκλιματισμός των μελών της αποστολής είναι απόλυτα ικανοποιητικός και ο μόνος παράγοντας ανησυχίας προέρχεται από την εξέλιξη του καιρού καθώς, όπως η ομάδα πληροφορείται, επικρατεί κακοκαιρία ψηλότερα στο βουνό. Προς το παρόν πάντως, ο καιρός δεν πρόκειται να εμποδίσει τα σχέδιά τους για την προσέγγιση της προωθημένης κατασκήνωσης βάσης στα 6.400 όπου προβλέπεται να βρεθούν αύριο.

26-04-2004 
«Συνάντηση κορυφής» είχαν χθες τα μέλη της νότιας ομάδας με τον γενικό αρχηγό και χορηγό της αποστολής Hellas Everest 2004, Παύλο Aγγελάτο, στα 3.900 μέτρα. Τα μέλη της ομάδας, με στόχο την βελτίωση της προσαρμογής τους στο υψόμετρο, κατέβηκαν χθες χαμηλότερα, όπως ακριβώς είχαν προαναγγείλει, και σήμερα θα βρίσκονται ακόμη πιο χαμηλά για να επιστρέψουν στα τέλη της εβδομάδας στην κατασκήνωση βάσης.

Αύριο, φθάνει στα 4.900 μέτρα ο Pete Athans όπου θα συναντηθεί με τον Παύλο Aγγελάτο και τον Σπύρο Σούλη για να προωθηθούν στην συνέχεια προς την κατασκήνωση βάσης. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι η ελληνική ομάδα έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή και αγαπητή από όλες τις ξένες αποστολές που βρίσκονται στο βουνό αυτή την περίοδο, χάριν της ομαδικότητας και του προγραμματισμού που την χαρακτηρίζει.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι αρκετοί ορειβάτες άλλων αποστολών αναφέρουν ότι η καλύτερη στρατηγική ανάβασης είναι αυτή που ακολουθούν οι Έλληνες, με βάση την φιλία που ενώνει τα μέλη της ομάδας και η οποία δημιουργεί ένα ωραίο κλίμα μιας μεγάλης και δεμένης παρέας. Δυστυχώς ο γιατρός Kim Christi που συνοδεύει την βόρεια ομάδα, παρουσίασε κάποια ελαφριά συμπτώματα στομαχικής ενόχλησης (διάρροια) και κατόπιν συνεννοήσεως με τον χορηγό της αποστολής, αναχωρεί αύριο με jeep για το Kατμαντού.

Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας παραμένουν στην προωθημένη κατασκήνωση βάση, όπου βρίσκονται τις τελευταίες ημέρες και περιμένουν την βελτίωση των καιρικών συνθηκών προκειμένου να προχωρήσουν με κατεύθυνση τα 7.100 μέτρα. Όλοι είναι πολύ καλά στην υγεία τους ενώ και η ψυχολογία τους είναι πολύ καλή. Έχουν ήδη αναπτύξει μάλιστα επαφές με άλλες αποστολές που βρίσκονται στην περιοχή ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί οποιαδήποτε ιατρική συμβουλή ή βοήθεια να την έχουν.

27-04-2004 
Αναχώρησε ο γιατρός της ομάδας Kim Christi για το Κατμαντού ενώ ελαφρώς ασθενείς είναι επίσης 3 sherpas της ομάδας -μάλλον εξαιτίας της ταχείας ανάβασής τους σε υψηλό υψόμετρο- και βρίσκονται στην κατασκήνωση βάσης. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο εγκλιματισμός από την βόρεια πλευρά του Έβερεστ είναι ομολογουμένως πολύ δυσκολότερος, καθώς η προσέγγιση στο βουνό γίνεται με jeep και επομένως δε δίνει τον απαιτούμενο χρόνο στον ανθρώπινο οργανισμό να προσαρμοστεί στο υψόμετρο.

Τα μέλη της ομάδας πάντως είναι όλοι πολύ καλά στην υγεία τους και δηλώνουν έτοιμοι να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα με την βοήθεια βεβαίως των υπολοίπων τριών sherpas που είναι μαζί τους.

Μόνη δυσκολία είναι το γεγονός ότι αναγκάζονται να μεταφέρουν μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες τους εξαιτίας της έλλειψης των τριών οδηγών. Ο αρχηγός της ομάδας πάντως, Κώστας Τσιβελέκας, είχε σήμερα επικοινωνία με τον γενικό αρχηγό και χορηγό της αποστολής, Παύλο Αγγελάτο, προκειμένου να καθορίσουν τις λεπτομέρειες ώστε η ομάδα να είναι καλυμμένη από την άποψη του προσωπικού υποστήριξης και ιατρικής βοήθειας.

01-05-2004 
Τα μέλη της ομάδας βρίσκονται σήμερα στην κατασκήνωση 2, στα 6.300 μέτρα και σχεδιάζουν να κατέβουν αύριο προς την κατασκήνωση βάσης. Όπως επισημαίνει ο αρχηγός της ομάδας, Κώστας Τσιβελέκας, οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή είναι πολύ άσχημες καθώς πνέουν ισχυροί άνεμοι, ταχύτητας 120 χλμ. την ώρα.

“Είμαστε όλοι υγιείς και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η βελτίωση του καιρού αφού ο εγκλιματισμός της ομάδας εξελίσσεται πολύ ομαλά. Έχουμε ήδη οργανώσει τρεις κατασκηνώσεις μέχρι τα 7.500 μέτρα, και χρειαζόμαστε ακόμη δύο προκειμένου να ολοκληρώσουμε την προετοιμασία για την κορυφή. Οι sherpa όμως δεν είναι σε θέση να δουλέψουν εξαιτίας των ισχυρών ανέμων που πνέουν στην ευρύτερη περιοχή”, λέει ο Κώστας Τσιβελέκας. Στην περιοχή βρίσκονται συνολικά 14 αποστολές, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, και καμία δεν έχει καταφέρει να ανέβει πάνω από τα 7.500 μέτρα εξαιτίας των κακών καιρικών συνθηκών.

Η ελληνική ομάδα έχει ήδη κάνει δύο διανυκτερεύσεις στα 7.050 μέτρα. Από αύριο προγραμματίζεται η επιστροφή στην κατασκήνωση βάσης όπου και πρόκειται να παραμείνει για τις επόμενες 5 περίπου ημέρες εφόσον οι καιρικές συνθήκες είναι κακές, και στην συνέχεια να είναι έτοιμη για την τελική εξόρμηση. Να σημειώσουμε ότι οι 3 sherpa που είχαν αδιαθετήσει τις προηγούμενες ημέρες είναι καλά στην υγεία τους και μπορούν πλέον να βοηθήσουν τα μέλη της ομάδας στο έργο τους. Μόνο ζητούμενο, η βελτίωση των καιρικών συνθηκών.

06-05-2004 
Υπομονή και επιμονή είναι το σύνθημα πλέον για τους Έλληνες ορειβάτες της αποστολής Hellas Everest 2004 καθώς τα μέλη των δύο ομάδων, από βορρά και νότο, βρίσκονται αυτές τις ημέρες στις αντίστοιχες κατασκηνώσεις βάσης, περιμένοντας την βελτίωση του καιρού. Ως εκ τούτου, και με δεδομένη την βελτίωση του καιρού τις αμέσως επόμενες ημέρες, ο αρχηγός της βόρειας ομάδας τοποθετεί την ανάβαση της ομάδας στην “στέγη του κόσμου” προς το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας, μετά τις 12 Μαΐου.

Το ίδιο περίπου διάστημα εκτιμάται και από τη νότια πλευρά ότι οι συνθήκες θα είναι οι κατάλληλες για την προώθηση της ομάδας στην κορυφή. Μέχρι τότε, πολλή ξεκούραση, λίγη ψυχαγωγία και αρκετή υπομονή είναι η συνταγή της επιτυχίας! 10-05-04Απόλυτα έτοιμοι για την τελική προσπάθεια δηλώνουν οι ορειβάτες που αποτελούν την ομάδα του Κώστα Τσιβελέκα, οι οποίοι αποπειρώνται την ανάβαση στο Έβερεστ από την βόρεια πλευρά του βουνού. Σήμερα αναχώρησαν από την κατασκήνωση βάσης με προορισμό την κατασκήνωση 2 στα 6.400 μέτρα, όπου αναμένεται όμως να φθάσουν μόνο αύριο το απόγευμα.

Απόψε προβλέπεται να κάνουν μια διανυκτέρευση σε ενδιάμεση κατασκήνωση, στα 5.800 μέτρα. «Δυστυχώς η κατάσταση είναι απαγορευτική ψηλά στο βουνό από την άποψη του καιρού. Στην κατασκήνωση βάσης τα πράγματα έχουν βελτιωθεί αρκετά αλλά στην κορυφή επικρατούν θυελλώδεις άνεμοι», λέει ο Κώστας Τσιβελέκας. Ο ίδιος επισημαίνει ότι η αισιοδοξία περισσεύει στα μέλη της ομάδας καθώς όλοι είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι και αναμένουν σαφή βελτίωση του καιρού τις επόμενες ημέρες. «Τοποθετούμε χρονικά την ημέρα κορυφής μετά τις 15 Μαΐου, ίσως μετά και τις 17 Μαΐου», λέει ο Κώστας, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι και από τεχνικής πλευράς η ομάδα είναι έτοιμη καθώς έχει ολοκληρωθεί το στήσιμο των σταθερών σχοινιών μέχρι και τα 8.300 μέτρα και οι κατασκηνώσεις είναι πλέον όλες οργανωμένες.

Τα μέλη της βόρειας ομάδας προβλέπεται να μείνουν στην κατασκήνωση 2 για αρκετές ημέρες μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα, αναμένοντας την βελτίωση του καιρού η οποία θα τους επιτρέψει την προώθησή τους σε υψηλότερο υψόμετρο.

13-05-2004 
«Kολλημένοι» στα 6.400 μέτρα, στην κατασκήνωση 2, παραμένουν οι ορειβάτες της ομάδας, εξαιτίας των ιδιαίτερα αντίξοων καιρικών συνθηκών που επικρατούν εκεί. Ο αρχηγός της ομάδας, περιγράφει την κατάσταση ιδιαίτερα γλαφυρά, αναφέροντας ότι επικρατούν θυελλώδεις άνεμοι τόσο στην κατασκήνωση που βρίσκεται η ομάδα, μαζί με όλες τις άλλες αποστολές, όσο και στα υψηλότερα σημεία του βουνού.

«H σημερινή ήταν η χειρότερη ημέρα από πλευράς καιρού αφού πέρα από τους θυελλώδεις ανέμους κάνει επίσης πολύ κρύο», λέει χαρακτηριστικά ο Κώστας, υπογραμμίζοντας την ίδια στιγμή ότι το ηθικό της ομάδας παραμένει ακμαίο αλλά η στάση αναμονής ευνοεί την εσωστρέφεια. Έτσι, τα μέλη της ομάδας περιορίζονται στις σκηνές τους, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική ή συνομιλούν με τα μέλη των άλλων αποστολών, όπως είπε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Tσιάνος.

Η αναμονή τους ωστόσο δε θα κρατήσει περισσότερο εφ΄ όσον, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, στις 15 Μαΐου προγραμματίζεται να αναχωρήσουν για τα 7.050 μέτρα, στις 16 Μαΐου εκτιμάται ότι θα βρίσκονται στα 7.900 μέτρα, για να καταλήξουν στα 8.300 μέτρα τη Δευτέρα 17 Μαΐου. «Μεταξύ 17 και 19 Μαΐου προβλέπεται ότι θα υπάρχει ένα καλό παράθυρο καλοκαιρίας», λέει ο Κώστας, τοποθετώντας το ενδεχόμενο προσέγγισης της κορυφής πιθανόν στις 19 Μαΐου, μέχρι τις 11 το πρωί.

14-05-2004 
Η βόρεια ομάδα χωρίζεται στα δύο για την καλύτερη προσέγγιση της κορυφής. Ο αρχηγός Κώστας Tσιβελέκας μαζί με τον Γιώργο Aργύρη και τον Κώστα Aποστολόπουλο αναχωρούν αύριο για τα 8.300 μέτρα όπου πρόκειται να στήσουν την κατασκήνωση και να διανυκτερεύσουν. Από το σημείο αυτό θα αποπειραθούν να προσεγγίσουν την κορυφή.

O Γιάννης Tήλιος μαζί με τον Γιώργο Tσιάνο πρόκειται να αναχωρήσουν την Κυριακή 16 Μαΐου για τα 7.900 μέτρα, να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα ξεκούρασης και στην συνέχεια από εκείνο το σημείο να αναρριχηθούν προς την κορυφή. Να σημειώσουμε ότι ο διαχωρισμός αυτός προέκυψε γιατί ο επιστημονικός σύμβουλος της βόρειας ομάδας, ο Γιώργος Tσιάνος, εκτιμά ότι είναι καλύτερο για τον ανθρώπινο οργανισμό να παραμείνει όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες στην ονομαζόμενη «Zώνη Θανάτου» -δηλαδή πάνω από τα 8.000 μέτρα- ώστε να καταφέρει να αποδώσει καλύτερα στις αυξημένες απαιτήσεις της προσέγγισης της κορυφής. Πάντως, και για τις δύο «υποομάδες» της βόρειας ομάδας, ημέρα κορυφής ορίζεται η Τρίτη 18 Μαΐου.

Να σημειώσουμε ότι από σήμερα, στην κατασκήνωση βάσης της βόρειας ομάδας βρίσκεται πλέον και ο γενικός αρχηγός και χορηγός της αποστολής, Παύλος Aγγελάτος.

Ο ίδιος επισημαίνει την ιδιαίτερα καλή φυσική κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα μέλη της αποστολής αλλά την ίδια στιγμή υπογραμμίζει ότι το δυστύχημα που έγινε χθες, με θύμα τον Γιάννη Kινατίδη, έχει επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία των ορειβατών. Τονίζει μάλιστα ότι κάποια MME παρουσίασαν το θέμα συνδέοντάς το με το Έβερεστ δημιουργώντας κλίμα ανησυχίας στις οικογένειες των μελών της αποστολής, γεγονός που επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία των ορειβατών σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη χρονική στιγμή.

Ο ίδιος δηλώνει συντετριμμένος από το συμβάν, όπως είναι και όλα τα μέλη της αποστολής, και εκφράζει εξ ονόματος όλων τα ειλικρινά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του άτυχου ορειβάτη.

17-05-2004 
Η ολοκληρωτική επιτυχία της αποστολής εξαρτάται σήμερα από την έκβαση των προσπαθειών των δύο “υποομάδων” της βόρειας ομάδας, οι οποίες ξεκινούν σήμερα από διαφορετικά υψόμετρα για την αναρρίχησή τους στην κορυφή, μετά την εξαιρετική επίδοση των μελών της νότιας ομάδας. Ήδη η ομάδα του Κώστα Τσιβελέκα -Κώστας Αποστολόπουλος και Γιώργος Αργύρης- βρίσκεται στα 8.300 μέτρα, στην τελευταία κατασκήνωση, και αναμένεται να ξεκινήσει απόψε μεταξύ 23:00 και 24:00 για την κορυφή.

Ο Γιώργος Τσιάνος και ο Γιάννης Τήλιος προσέγγισαν πριν λίγο τα 7.900 μέτρα, έχοντας ξεκινήσει από τα 7.000 μέτρα. Αξίζει μάλιστα να σημειώσουμε ότι ο Γιώργος διένυσε την απόσταση σε χρόνο-ρεκόρ λιγότερο των 6 ωρών! Οι δυο τους ξεκινούν απόψε στις 21:00 περίπου τοπική ώρα με τελικό προορισμό την κορυφή, την οποία εκτιμάται ότι θα προσεγγίσουν νωρίς αύριο το πρωί. Πριν από αυτό, θα έχουν πραγματοποιήσει μια στάση στα 8.300 μέτρα, για ξεκούραση αλλά και αλλαγή των φιάλων οξυγόνου.

Σε όλη τη διάρκεια της προσπάθειας, και οι δύο υποομάδες θα βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία με τον Παύλο Αγγελάτο, για τον καλύτερο συντονισμό αλλά και την συνεχή ροή πληροφοριών που θα εγγυηθούν την ασφάλεια των ορειβατών. Όσον αφορά τα προγνωστικά καιρού, η αποψινή νύχτα προβλέπεται ήσυχη, χωρίς ιδιαίτερους ανέμους -εκτιμάται ότι δεν θα υπερβούν τα 60 χλμ την ώρα, ενώ περαιτέρω βελτίωση θα σημειωθεί το πρωί. Τα μέλη της ομάδας ωστόσο θα πρέπει να ξεκινήσουν την κατάβασή τους πριν το μεσημέρι οπότε αναμένεται σχετική επιδείνωση του καιρού με χιονοπτώσεις.

18-05-2004 
Ολοκληρωμένη είναι πλέον η επιτυχία της αποστολής Hellas Everest 2004 καθώς τα ξημερώματα, ο Γιώργος Τσιάνος έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατάφερε να ανέβει στην κορυφή του Έβερεστ από την βόρεια πλευρά!Η προσπάθεια του Γιώργου στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία καθώς ο ίδιος συνδύασε την σύνεση με το σωστό προγραμματισμό και την ταχύτητα.

Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι διένυσε την απόσταση από τα 8.300 μέτρα, την τελευταία κατασκήνωση, μέχρι την κορυφή σε περίπου 7 ώρες, χρόνος-ρεκόρ καθώς συνήθως απαιτούνται τουλάχιστον 10 ώρες! Εξίσου σημαντικό είναι να τονίσουμε ότι το επίτευγμα του Γιώργου αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς ο ίδιος είχε ξεκινήσει από 7.000 μέτρα, κάνοντας μια μικρή στάση στα 8.300 όπου συναντήθηκε με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και συνεχίζοντας κατόπιν την αναρρίχηση. «Σε ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα» ήταν η πρώτη του δήλωση στην επικοινωνία που είχε με τον Παύλο Αγγελάτο την στιγμή που έφτασε στην κορυφή. Αυτή την στιγμή βρίσκεται στον δρόμο της επιστροφής ενώ περισσότερα νέα θα υπάρξουν τις αμέσως επόμενες ώρες.

Όσον αφορά τον Γιάννη Τήλιο, ο ίδιος αποφάσισε να μην επιχειρήσει την ανάβαση στην κορυφή. Πέτυχε όμως έναν δικό του στόχο, να φθάσει στα 8.300 μέτρα χωρίς να χρησιμοποιήσει οξυγόνο, και αυτό αποτελεί σημαντικό, προσωπικό του επίτευγμα. Συγχαρητήρια στους Έλληνες ορειβάτες της βόρειας ομάδας που για άλλη μια φορά κάνουν την Ελλάδα υπερήφανη!

18-05-2004 
Τόσο ο Κώστας Αποστολόπουλος όσο και ο Γιώργος Αργύρης πέτυχαν να ανέβουν στην κορυφή του Έβερεστ νωρίς το πρωί σήμερα, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την ελληνική δυναμική και ανεβάζοντας στην στέγη του κόσμου την ελληνική αλλά και την κυπριακή σημαία. Οι δύο ορειβάτες είχαν ξεκινήσει αργά χθες το βράδυ την αναρρίχησή τους με στόχο να προλάβουν την μεταβολή του καιρού πριν το μεσημέρι σήμερα. Οι προσπάθειές τους ευοδώθηκαν τα ξημερώματα, λίγες ώρες μετά την ανάβαση του Γιώργου Τσιάνου, επισφραγίζοντας με επιτυχία τη δίμηνη σχεδόν παραμονή της βόρειας ομάδας στο βουνό.

Να σημειώσουμε ότι το παράθυρο καλοκαιρίας ήταν τόσο σύντομο ώστε αρκετές αποστολές δεν τόλμησαν να προσεγγίσουν την κορυφή, προτιμώντας να αφήσουν και αυτή την εβδομάδα να περάσει ώστε να επωφεληθούν από την βελτίωση των καιρικών συνθηκών από την ερχόμενη εβδομάδα. Το γεγονός αυτό καθιστά ακόμη σημαντικότερο το επίτευγμα της μελών της βόρειας ομάδας, τόσο του Κώστα Αποστολόπουλου και του Γιώργου Αργύρη όσο και του Γιώργου Τσιάνου. Οι τρεις τους και ο Γιάννης Τήλιος βρίσκονται στον δρόμο της επιστροφής, όλοι πολύ καλά στην υγεία τους. Να σημειώσουμε επίσης ότι ο αρχηγός της ομάδας, Κώστας Τσιβελέκας, βρίσκεται στην κατασκήνωση 2 μετά από την απόφασή του να μη συμμετάσχει στη χθεσινή τελική προσπάθεια, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση. Αύριο πρόκειται να βρεθεί μαζί με τον Κυριάκο Ονησιφόρου στα 7.000 μέτρα προκειμένου να συναντήσει και να υποστηρίξει τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Αποστολή ΕΟΣ Αθηνών 1997 Huascaran 6.768 μ.

Print PDF
HUASCARAN 6.768 Μ.

SANTA CRUZ 6.259 Μ.

ΠΕΡΟΥ

του Κουνιάκη Χριστόφορου

ΤΑ ΒΟΥΝΑ

Το Huascaran και το Santa Cruz με ύψος 6.768 μ. και 6.269 μ. αντίστοιχα, βρίσκονται στη Cordillera Blanca των Περουβιανών Άνδεων, 400 χιλιόμετρα Βορειο-Ανατολικά της πρωτεύουσας του Περού, τη Λίμα. Η περιοχή της Cordillera Blanca θεωρείται η πιο όμορφη των Άνδεων και είναι γνωστή σ’ όλο τον κόσμο από το εξαιρετικό ορειβατικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει. Πάνω από 300 κορυφές βρίσκονται στην Cordillera Blanca εκ των οποίων οι 27 υπερβαίνουν τα 6.000 μ.

Η ανάβαση στο Huascaran είναι χωρίς αμφιβολία η πιο ενδιαφέρουσα και πιο σημαντική των αναβάσεων στο Περού. Η κορυφή του, με ύψος 6.768 μ., είναι η ψηλότερη στις Περουβιανές Άνδεις και θεωρείται το ψηλότερο σημείο του Ισημερινού. Η κλασσική διαδρομή που ακολουθείται για την ανάβαση στο Huascaran δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες αλλά απαιτούνται δύο ενδιάμεσες κατασκηνώσεις.

Η ανάβαση στο Santa Cruz θεωρείται από τις πιο τεχνικές αναβάσεις της Cordillera Blanca. Εκτός από τη δυσκολία του υψομέτρου, το Santa Cruz παρουσιάζει και αξιόλογες τεχνικές δυσκολίες σε αναρριχητικά πεδία βράχου και ιδιαίτερα πάγου. Τα τελευταία 1000 μέτρα η ανάβαση γίνεται σε ένα αναρριχητικό πεδίο πάγου του οποίου η κλίση δεν πέφτει κάτω από 650 ενώ σε πολλά σημεία φθάνει στις 900.

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

Τα κριτήρια για την επιλογή των μελών της αποστολής ήταν οι τεχνικές ικανότητες, η σωματική και η ψυχική αντοχή και η ομοιογένεια της ομάδας. Παράλληλα, επιδιώχτηκε η φιλική σχέση μεταξύ των μελών της ομάδας. Έτσι, τον κορμό της ομάδας τον αποτελούν ορειβάτες που συνεργάζονται χρόνια.

Τα μέλη της αποστολής ανήκουν στον Ε.Ο.Σ. Αθήνας και είναι:

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΥΝΙΑΚΗΣ
ΜΩΡΑΙΤΙΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ
ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΓΑΠΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΙΔΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

14-7-97
Αναχώρηση από το Ανατολικό Αεροδρόμιο, στις 8 το βράδυ για Βαρκελώνη και Μαδρίτη.
15-7-97
Αναχώρηση από Μαδρίτη στις 3:30 π.μ. για Santa Dominiko. Ύστερα από πτήση οκτώ ωρών φθάσαμε στο διεθνές αεροδρόμιο του Santa Dominiko. Τέλος, με καθυστέρηση δυο ωρών, αναχωρήσαμε για τη Λίμα την πρωτεύουσα του Περού.
Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Λίμα στις 10:30 π.μ. τοπική ώρα. (Η διαφορά ώρας με την Ελλάδα είναι οκτώ ώρες). Μετά από τις τυπικές διαδικασίες στην έξοδο του αεροδρομίου (έλεγχος διαβατηρίων κ.λ.π.) μεταβήκαμε στο σταθμό λεωφορείων της εταιρείας Τransported Rondrigez και εκδώσαμε εισιτήρια για την πόλη Huaraz. Το Huaraz βρίσκεται σε υψόμετρο 3.000 μ. και είναι η κοντινότερη μεγάλη πόλη στο ορεινό συγκρότημα του Huascaran. Στις 10 μ.μ. αναχωρήσαμε για το Huaraz το οποίο απέχει περίπου οκτώ ώρες από τη Λίμα.
16-7-97
Άφιξη στο Huaraz στις 6 π.μ. Η πρώτη μας ενέργεια ήταν να βρούμε ένα ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε από το συνεχές ταξίδι δύο ημερών. Μετά από μια μικρή αναζήτηση καταλήξαμε σ’ ένα καλό και φθηνό ξενοδοχείο το Hostal Samuel’s.
17-7-97
Αποφασίσαμε να παραμείνουμε και σήμερα στο Huaraz για λόγους εγκλιματισμού. Το πρωί πραγματοποιήσαμε μία πορεία σε μία κορυφή 3.500 μ. που βρίσκεται κοντά στην πόλη ώστε να εγκλιματιστούμε καλύτερα. Το απόγευμα επήγαμε στο γραφείο Montrek για να κανονίσουμε μαζί του την μεταφορά μας στη βάση του Huascaran και την οργάνωση της βασικής κατασκήνωσης (αντίσκηνο κουζίνα, μάγειρας, κ.λ.π.). Κατόπιν επήγαμε στην αγορά της πόλης για να κάνουμε τις τελευταίες αγορές τροφίμων και κουζινικών σκευών για την βάση.
18-9-97
Το πρωί στις 10 π.μ. ξεκινήσαμε για το χωριό Musho το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 3.050 μ. στους πρόποδες του Huascarn. Μετά από δύο ώρες ταξίδι φθάσαμε στο Musho και αρχίσαμε να φορτώνουμε τον εξοπλισμό μας σε δέκα γαϊδουριά και μουλάρια για τον μεταφέρουμε στη Βασική Κατασκήνωση. Ξεκινήσαμε το μεσημέρι να ανεβαίνουμε και μετά από πορεία τεσσάρων ωρών φθάσαμε στη βασική κατασκήνωση σε υψόμετρο 4.200 μ. Αμέσως, λίγο πριν σκοτεινιάσει, εγκαταστήσαμε τα αντίσκηνα βάσης και το αντίσκηνο κουζίνα.
19-9-97
Ο καιρός είναι καλός. Βρισκόμαστε σε καλή κατάσταση όλοι εκτός από τον Αγαπητίδη ο οποίος έχει πυρετό. Αποφασίζουμε να ανέβουμε μέχρι το Camp Moraine σε υψόμετρο 4.800 μ. και να αφήσουμε ένα αντίσκηνο με υλικά των κατασκηνώσεων 1 και 2. Η πορεία μέχρι το Camp Moraine είναι σε ξέχιονο πεδίο και διαρκεί δυόμισι με τρεις ώρες. Η ανάβαση αυτή εκτός από την προώθηση των υλικών θα βοηθήσει και τον εγκλιματισμό της ομάδας.
20-7-97
Ο Αγαπητίδης συνεχίζει να έχει υψηλό πυρετό και αποφασίζεται να πάει στο νοσοκομείο του Huaraz. Μαζί του θα πάει και ο Παπαγιάννης για να του προσφέρει τυχόν βοήθεια αν χρειαστεί. Οι υπόλοιποι τέσσερις της ομάδας ξεκινάμε να εγκαταστήσουμε την κατασκήνωση-1. Σε δυόμισι ώρες βρισκόμαστε στο Camp Moraine και από εκεί μετά από μία πορεία δύο ωρών πάνω σε παγετώνα φθάνουμε στην κατασκήνωση-1. Στήνουμε ένα αντίσκηνο, αφήνουμε τον εξοπλισμό της κατασκήνωσης-2 και επιστρέφομαι στη βασική κατασκήνωση.
21-7-97
Η σημερινή μέρα είναι μέρα ξεκούρασης και ανάληψης δυνάμεων. Έτσι όλη η ομάδα, εκτός από τον Αγαπητίδη και τον Παπαγιάννη που βρίσκονται στο Huaraz, ξεκουράζεται στη Βασική Κατασκήνωση.
22-7-97
Εγώ, ο Μωραιτίνης και ο Κανελλόπουλος ξεκινάμε για την κατασκήνωση-1. Σκοπός μας είναι να παραμείνουμε εκεί το βράδυ. Ο Τζαβέλας θα παραμείνει στη Βασική Κατασκήνωση για να περιμένει τον Αγαπητίδη και τον Παπαγιάννη.
23-7-97
Ο καιρός είναι σταθερά καλός. Εγώ, ο Μωραιτίνης και ο Κανελλόπουλος ξεκινάμε στις 8:30 π.μ. από την κατασκήνωση-1 για να εγκαταστήσουμε την κατασκήνωση-2 στον αυχένα μεταξύ του Βόρειου και Νότιου Huascaran στα 6.000 μ. Η διαδρομή ακολουθεί μία δαιδαλώδη πορεία ανάμεσα από Seracs και κρεβάς με κλίσεις 45°, σε κάποια σημεία, και είναι αρκετά επικίνδυνη λόγω χιονοστιβάδων ιδιαίτερα λίγο πριν την κατασκήνωση-2.

Huascaran1

Ο αυχένας μεταξύ του Βόρειου και Νότιου Huascaran στα 6.000 μ.

Μετά από δύο ώρες πορεία ο Κανελλόπουλος είναι αδύνατο να συνεχίσει λόγω εξάντλησης. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή μια χιονοστιβάδα πέφτει 300 μέτρα αριστερά μας. Τότε, παίρνω την απόφαση να κατέβουμε στην κατασκήνωση-1. Ασφαλίζω τα υλικά της κατασκήνωση-2 σε μία αλουμινογωνιά και σε μιάμιση ώρα βρισκόμαστε πίσω στην κατασκήνωση-1. Ο Κανελλόπουλος είναι αρκετά εξαντλημένος αλλά και ο Μωραιτίνης δεν αισθάνεται και αυτός καλά.
Το απόγευμα και ενώ βρισκόμαστε ξαπλωμένοι στα δύο αντίσκηνα, βλέπουμε τον Τζαβέλλα και τον Παπαγιάννη να έρχονται από κάτω. Λίγο αργότερα, ο Παπαγιάννης μας πληροφορεί ότι ο Αγαπητίδης έφυγε για την Ελλάδα γιατί στο Νοσοκομείο του Huaraz του είπανε ότι έχει κολλήσει ένα μικρόβιο που υπάρχει στο γάλα και στο γιαούρτι.
24-7-97
Η ώρα είναι 6:00 π.μ. Ο Κανελλόπουλος και ο Μωραιτίνης βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, λόγω εξάντλησης. Εγώ δεν αισθάνομαι καλά εξ’ αιτίας ενός πυρετού. Χθες στην προσπάθεια μας να ανέβουμε στην κατασκήνωση-2 δε φόρεσα το fleece μου και κρύωσα. Έτσι απομένουν ο Τζαβέλας και ο Παπαγιάννης να πάνε να στήσουνε την κατασκήνωση-2 οι οποίοι είναι και ξεκούραστοι. Στις 8:00 π.μ. αναχωρούν για επάνω. Σε μιάμιση ώρα φθάνουν στο σημείο που είχα αφήσει τα υλικά της κατασκήνωσης-2. Αφού τα φορτώνονται, συνεχίζουν την πορεία τους προς τα επάνω. Παρατηρώντας τον Μωραιτίνη και τον Κανελλόπουλο να μη δείχνουν σημεία καλυτέρευσης τους λέω να κατέβουν στη βασική κατασκήνωση. Λίγο αργότερα φορτωμένοι με τα προσωπικά τους πράγματα αρχίζουν να κατεβαίνουν προς κάτω. Εγώ θα παραμείνω στην κατασκήνωση-1 για να έχω επικοινωνία μέσω ασυρμάτου με τους Τζαβέλα και Παπαγιάννη που πάνε προς τον αυχένα Garganta, όπως τον ονομάζουν εδώ στο Περού, για να εγκαταστήσουν την κατασκήνωση-2. Δυστυχώς από τη βασική κατασκήνωση είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις μέσω ασυρμάτου με τον αυχένα γιατί δεν υπάρχει οπτική επαφή. Η ώρα είναι 3:00 μ.μ. όταν λαμβάνω σήμα στον ασύρματο από τον Τζαβέλα να με πληροφορεί ότι έχουν εγκαταστήσει την κατασκήνωση-2, ότι αισθάνονται καλά και ότι αύριο θα επιχειρήσουν να ανέβουν στην κορυφή όπως καθορίζει το πλάνο ανάβασης. Τους εύχομαι να έχουν καλή τύχη και κανονίζουμε την επόμενή μας επικοινωνία στις 12:00 το μεσημέρι της αυριανής ημέρας.
25-7-97
Έχω ξυπνήσει από τις 6:00 π.μ. και αισθάνομαι αρκετά καλά. Ο πυρετός έχει υποχωρήσει μετά από ένα ponstan που πήρα συνοδευόμενο με ένα καυτό τσάι. Κατά τις 8:00 π.μ. αισθάνομαι το αντίσκηνο να σείεται. ανοίγω το φερμουάρ και βλέπω δύο Περουβιανούς βαστάζους να μου λένε ότι ήρθανε να πάρουνε τα υλικά της κατασκήνωσης-1. είχα συνεννοηθεί με τον Μωραιτίνη από εχθές να στείλει δύο βαστάζους για να κατεβάσουμε την κατασκήνωση-1. Σε μισή ώρα έχουμε ξεστήσει τα δύο αντίσκηνα και πακετάρει όλα τα υλικά και ξεκινάμε για τη βασική κατασκήνωση. Εγώ όμως, θα παραμείνω λίγο πιο κάτω στο Camp Moraine μέχρι τις 12:00 το μεσημέρι όπου θα έχω επικοινωνία με τους Τζαβέλλα και Παπαγιάννη. Έτσι, οι αχθοφόροι συνεχίζουν μόνοι τους προς τη βασική κατασκήνωση.
Είναι ακριβώς 12:00 το μεσημέρι όταν ακούω τη φωνή του Τζαβέλλα από τον ασύρματο να με πληροφορεί ότι ανεβήκανε στην κορυφή και τώρα βρίσκονται πάλι στην κατασκήνωση-2. Ξεκινήσανε 3:00 π.μ. και η πορεία προς την κορυφή ήταν αρκετά κοπιαστική και επίπονη. Φθάσανε στο ψηλότερο σημείο των Περουβιανών Άνδεων σε πεντέμισι ώρες. Αισθάνομαι σαν να ανέβηκα και εγώ μαζί τους. Δίνω συγχαρητήρια στα παιδιά και σε όλη την ομάδα γιατί όλοι βοηθήσανε και προσπαθήσαμε να ανέβουν ο Τζαβέλας και ο Παπαγιάννης στην κορυφή. Τους ειδοποιώ από τον ασύρματο να μην κατέβουνε προς τα κάτω αλλά να περιμένουν το απόγευμα ή την άλλη μέρα το πρωί, γιατί τώρα είναι μεσημέρι και ο κίνδυνος χιονοστιβάδων μεγάλος. Σε μια ώρα φθάνω στη βασική κατασκήνωση και ενημερώνω τον Μωραιτίνη και τον Κανελλόπουλο για την επιτυχία.

Huascaran2

Ο Θοδωρής Παπαγιάννης στην κορυφή του Huascaran

26-7-97
Το ρολόι δείχνει 11:30 π.μ. όταν ξεκινάω από τη βασική κατασκήνωση προς τα πάνω φορτωμένος με τα trekking παπούτσια του Παπαγιάννη και του Τζαβέλλα. Σκοπεύω να τους συναντήσω λίγο πριν από κάτι βράχινες απότομες πλάκες για να τους δώσω τα trekking παπούτσια τους. Κουρασμένοι όπως θα είναι, σίγουρα αυτό θα τους ανακουφίσει από τις άκαμπτες πλαστικές μπότες τους. Πράγματι λίγο αργότερα τους συναντώ να κατεβαίνουν κουρασμένοι αλλά ευτυχισμένοι από την επιτυχία τους. Τους σφίγγω το χέρι, τους δίνω τα trekking παπούτσια και ξεκινάμε προς τη βασική κατασκήνωση για να γιορτάσουμε όλοι μαζί την επιτυχία.
27-7-97
Βρισκόμαστε από τις 7:30 π.μ. στο πόδι. Στη βασική κατασκήνωση επικρατεί μια μεγάλη κινητικότητα. Όλοι μαζί συσκευάζουμε τα πράγματα στους σάκους και στα βαρέλια τα οποία φορτώνονται επάνω στα εννέα γαϊδούρια που έφεραν δύο arrieros. Κατά τις 9:00 π.μ. ξεκινάμε άνθρωποι και ζώα προς το χωριό Musho για να βρεθούμε εκεί μετά από δυόμισι ώρες. Αφού παίρνουμε ένα πρόχειρο γεύμα, φορτώνουμε τα πράγματα σ’ ένα φορτηγάκι μπαίνουμε και εμείς σ’ ένα collectivo (μισθωμένο όχημα) και αναχωρούμε για το Huaraz.
28-7-97
Η σημερινή μέρα είναι μία μέρα ξεκούρασης για όλη την ομάδα. Ο Τζαβέλας και ο Κανελλόπουλος έχουν στομαχικά προβλήματα. Έτσι, αποφασίζουμε να παραμείνουμε και άλλη μία μέρα στο Huaraz.
29-7-97
Ο Τζαβέλας και ο Κανελλόπουλος επισκέπτονται το νοσοκομείο του Huaraz για να διαγνώσουν την αιτία των στομαχικών τους προβλημάτων. Εν το μεταξύ εγώ μαζί με τον Μωραιτίνη τον Παπαγιάννη και τον Valerio (το νέο μάγειρά μας) πηγαίνουμε στην αγορά για να αγοράσουμε τρόφιμα για το επόμενο βουνό το Santa-Cruz.
30-7-97
Το πρωί ο Τζαβέλας και ο Κανελλόπουλος πήγανε ξανά στο νοσοκομείο του Huaraz για να κάνουνε εξέταση αίματος. Χθες κάποιος γιατρός είπε στον Τζαβέλα ότι πιθανόν να έχει Ηπατίτιδα-Α.
Περιμένοντας τα αποτελέσματα των εξετάσεων αίματος κάναμε τις τελευταίες αγορές για το Santa-Cruz. Όταν πήραμε τις εξετάσεις αίματος διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Έτσι στις 3:30 μ.μ. ξεκινήσαμε μαζί με τον μάγειρα μας Valerio για το χωριό Cashabamba. Το Cashabamba είναι το πλησιέστερο χωριό προς το Santa-Cruz και βρίσκεται σε υψόμετρο 2.900μ. Χρειάστηκε δυόμισι ώρες για να φτάσουμε το χωριό.
Κατασκηνώνοντας σε ένα πράσινο λιβαδάκι σκεφτόμαστε τον επιβλητικό όγκο του Santa-Cruz που αντικρίσαμε καθώς πλησιάζαμε προς το χωριό. Φαίνεται δύσκολο και τεχνικό βουνό, δυσκολότερο από το Alpamayo και με λίγες προσπάθειες ανάβασης.
31-7-97
Είναι 10 π.μ. όταν έχουμε φορτώσει τα πράγματα σε δέκα γαϊδούρια και ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε προς το Santa-Cruz. Λίγο αργότερα ξεκινάμε μαζί με τον Valerio και τους δύο Arierros (ημιονηγοί) ακολουθώντας το μονοπάτι το οποίο οδηγεί προς τις λίμνες που βρίσκονται κάτω από το Alpamayo. Το μονοπάτι αυτό ανεβαίνει τη χαράδρα Santa-Cruz κάνει ένα μεγάλο κύκλο και καταλήγει στο χωριό Yungay. Θεωρείται το μεγαλύτερο trekking στις Άνδεις και ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Εμείς αφού ακολουθήσουμε το μονοπάτι αυτό για δυόμισι ώρες, θα στρίψουμε αριστερά προς τη χαράδρα Ρacharruri. Η χαράδρα αυτή θα μας οδηγήσει στη βασική κατασκήνωση του Santa-Cruz. Μετά από πορεία τεσσάρων ωρών, στο σημείο στροφής προς τη χαράδρα Ρacharruri, σταματάμε και κατασκηνώνουμε σε κάτι λιβαδάκια δίπλα στο ποτάμι σε υψόμετρο 3.500μ.
1-8-97
Μετά από ένα ανήσυχο ύπνο εξ’ αιτίας του θορύβου των νερών του ποταμού και των τσιμπημάτων των μολυσμένων κουνουπιών της περιοχής, ξεκινάμε το πρωί την ανάβαση της χαράδρας Pacharruri που θα μας οδηγήσει στη βασική κατασκήνωση του Santa-Cruz. Μετά από τρεις ώρες πορεία στη χαράδρα με τις απόκρημνες ορθοπλαγιές συναντάμε ένα μικρό λιβαδάκι σε υψόμετρο 4000 μ. Ξαφνικά βλέπουμε τους arierros να σταματούν και να ξεφορτώνουν τα γαϊδούρια. Όταν τους ρωτάμε τι συμβαίνει μας απαντούν ότι εδώ βρίσκεται η βασική κατασκήνωση και δεν συνεχίζουν πιο πάνω. Προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι η βασική κατασκήνωση βρίσκεται ψηλότερα και ότι κάνουν λάθος αλλά αυτοί είναι ανένδοτοι. Τελικά μετά από τρεις ώρες διαπραγματεύσεων και συζητήσεων και όταν τους υποσχόμαστε ότι θα πληρωθούν και την ημέρα επιστροφής από το βουνό, δέχονται να συνεχίσουν. Μετά από δύο ακόμη ώρες πορεία φθάνουμε σ’ ένα μεγάλο λιβάδι περικυκλωμένο από βουνά το οποίο διασχίζει ένας ποταμός από την παγετώνα του Santa-Cruz. Βρισκόμαστε σε υψόμετρο 4.300 μ. και είναι η βασική κατασκήνωση του βουνού. Το Santa-Cruz βρίσκεται μπροστά και αριστερά μας επιβλητικό και απότομο, χαμένο μέσα στα σύννεφα. Στήνουμε τα αντίσκηνα βάσης και το αντίσκηνο κουζίνα και καθώς ξεκουραζόμαστε η σκέψη μας είναι στο βουνό που έχουμε μπροστά μας.
2-8-97
Είναι 11:00 π.μ. όταν έχουμε ετοιμάσει τα πολύ βαριά σακίδια μας και ξεκινάμε προς τα επάνω με προορισμό έναν αυχένα στα 5.200 μ. Ανεβαίνουμε μέσα σε μία χαράδρα με σπασμένες πέτρες χωρίς να υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μονοπάτι, καθιστώντας έτσι την ανάβασή μας κουραστική. Γύρω στις 12:30 μ.μ. ένα ακόμη εμπόδιο έρχεται να προστεθεί στην ανάβασή μας, η χιονόπτωση. Από το πρωί ο καιρός είναι κλεισμένος και η χιονόπτωση αρχίζει να γίνεται σφοδρότερη. Μέσα σε μισή ώρα όλες οι ξέχιονες πλαγιές έχουν ασπρίσει και ο καιρός δε δείχνει σημεία καλυτέρευσης. Ο Παπαγιάννης έχει στομαχικά προβλήματα και αισθάνεται εξαντλημένος. Τελικά, αποφασίζουμε να στήσουμε τα αντίσκηνα λίγο πριν τον αυχένα σε υψόμετρο 4.900 μ. αφού διαμορφώνουμε ένα χώρο πάνω στις σπασμένες πέτρες. Θα περιμένουμε την εξέλιξη του καιρού και αύριο ανάλογα με τις συνθήκες που θα επικρατούν στο βουνό θα αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε την ανάβαση.
3-8-97
Ο καιρός αν και είναι κλεισμένος δείχνει σημεία καλυτέρευσης. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε, να αξιολογήσουμε τις συνθήκες που επικρατούν στο βουνό (ποιότητα χιονιού) και ανάλογα να επιχειρήσουμε την ανάβαση ή να επιστρέψουμε. Μαζεύουμε τα αντίσκηνα και σε μισή ώρα βρισκόμαστε στον παγετώνα που οδηγεί στην νότιο-δυτική κόψη του Santa Cruz. Ασφαλισμένος από τον Παπαγιάννη προχωρώ ανάμεσα από τις κρεβάς του παγετώνα. Παρατηρώ ότι η πρόσφατη χιονόπτωση έχει συσσωρεύσει κακής ποιότητας χιόνι, πάχους τριάντα περίπου πόντων, επάνω στον πάγο του παγετώνα. Θεωρώ ότι το πεδίο είναι αρκετά επικίνδυνο και η κόψη που σχεδιάζουμε να ανέβουμε έχει κακές συνθήκες χιονιού-πάγου. Έτσι παίρνω την απόφαση να υποχωρήσουμε. Είναι μεσημέρι όταν φθάνουμε στη βασική κατασκήνωση, συνοδευόμενοι με μια καινούργια χιονόπτωση. Ενημερώνουμε τον Βαλέριο για τις συνθήκες στο βουνό και του λέμε να ειδοποιήσει τους arierros να ανέβουν αύριο να κατεβάσουν τα πράγματά μας στο χωριό Cashabamba.
4-8-97
Ο καιρός δείχνει αρκετά καλός αν εξαιρέσεις την υγρασία που επικρατεί. Στις 11 π.μ. βλέπουμε τους arierros να έρχονται από το χωριό με οκτώ γαϊδούρια. Αφού γευματίζουμε όλοι μαζί, φορτώνουμε τον εξοπλισμό στα γαϊδούρια και ξεκινάμε για το χωριό Cashabamba. Φθάνουμε εκεί μετά από τέσσερις ώρες πορεία και συμπτωματικά βρίσκουμε ένα collectivo το οποίο θα μας μεταφέρει στην πόλη Huaraz. Φθάνοντας στο Huaraz νύχτα, γρήγορα κατευθυνόμαστε στο ξενοδοχείο Samuel’s hotel. Ένα καλό μπάνιο και ένα καλό δείπνο είναι κάτι που έχει λείψει από όλους μας.
5-8-97
Τη σημερινή μέρα την αφιερώσαμε στις αγοροπωλησίες. Μαζί με τον Τζαβέλλα γυρνάμε στα ορειβατικά μαγαζιά και πουλάμε τις περισσευούμενες τροφές υψομέτρου, τα φιαλίδια και τους καυστήρες γκαζιού αποφέροντας έτσι ένα σημαντικό ποσό χρημάτων στο κοινό ταμείο. Το απόγευμα πηγαίνουμε στα τουριστικά μαγαζιά του Huaraz για να αγοράσουμε τα δώρα για τους φίλους και γνωστούς κάνοντας ταυτόχρονα και μία τελευταία βόλτα στην πόλη. Αύριο φεύγουμε για τη Λίμα με το πρωινό λεωφορείο.
6-8-97
Η σημερινή μέρα θα την ονομάσω μέρα του λεωφορείου. Επί εννέα ώρες ταξιδεύουμε με το λεωφορείο από το Huaraz στη Λίμα. Στην πραγματικότητα η διαδρομή απαιτεί μία με δύο ώρες λιγότερο, αλλά οι πολλαπλές στάσεις, η αδύναμη μηχανή του λεωφορείου και το μποτιλιάρισμα στη Λίμα συντελούν να χαθεί πολλή ώρα και να μας κουράσει αρκετά. Δυστυχώς στην όλη κατάσταση δε βοηθά ούτε το τοπίο το οποίο είναι μονότονο. Προχωρώντας προς τα νότια τα γυμνά χωματοβούνια της Μαύρης Κορντιγγιέρα τα διαδέχονται οι αμμόλοφοι της ερήμου. Είναι 7:30 μ.μ. όταν φθάνουμε στο σταθμό. Σε μία ώρα έχουμε καταφέρει να βρούμε ένα ξενοδοχείο σχετικά κοντά στο σταθμό με αξιοπρεπή δωμάτια.
7-8-97
Ο ουρανός στη Λίμα είναι μόνιμα γκριζωπός αυτή την εποχή για αυτό οι κάτοικοι της Λίμας θεωρούν αυτή την εποχή χειμώνα. Στο κέντρο της Λίμα (Old Colonial Centro) τα κτίρια που έχουν διασωθεί και αναστηλωθεί ξεχωρίζουν από τον Ισπανικό και αποικιοκρατικό χαρακτήρα τους. Η συνοικία Miraflore χαρακτηρίζεται από τα μοντέρνα, εμπορικά κέντρα και τη νυχτερινή ζωή. Σε επίσκεψή μας στα γραφεία της αεροπορικής εταιρείας Iberia διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν δυνατό να αλλάξουν την ημερομηνία επιστροφής και στα έξη εισιτήρια. Έτσι, μετά από συζητήσεις μεταξύ μας, αποφασίζεται ο Παπαγιάννης και ο Κανελλόπουλος να πάνε στο Cusho, ενώ οι υπόλοιποι να μείνουν στη Λίμα και να προσπαθήσουν να επιστρέψουν νωρίτερα στην Ελλάδα.

Αποστολή ΕΟΣ Αθηνών 1996 Muztag Ata 7.546 μ.

MUZTAG ATA (7.546 μ.)

ΚΙΝΑ

Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι 1 9 9 6

ΤΟ ΒΟΥΝΟ

Ο στόχος της ορειβατικής ομάδας του Ε.Ο.Σ. Αθηνών για το καλοκαίρι ’96, ήταν το Muztag Ata. Το Muztag Ata που σημαίνει “ο πατέρας των παγωμένων βουνών” έχει ύψος 7.546 μ. είναι μεταξύ των 50 μεγαλύτερων κορυφών της γης και δεν έχει δεχθεί Ελληνική Αποστολή. Ο ορεινός του όγκος βρίσκεται στο δυτικότερο άκρο της ερήμου Τακλαμακάν (Taklimakan Desert) της επαρχίας Χινζιάνγκ (Xinjiang) της Κίνας.

Η ιστορία της ανάβασης του βουνού αρχίζει από το 1894. Πολλές αποστολές προσπάθησαν να ανέβουν στη κορυφή του, χωρίς επιτυχία όμως. Μερικές από τις αποστολές αυτές απέτυχαν ελάχιστα μέτρα, στην κυριολεξία, πριν την κορυφή. Τελικά το 1956 μια μεγάλη Κινέζικη – Ρώσικη αποστολή ανέβασε στη κορυφή 19 Ρώσους και 12 Κινέζους ορειβάτες. Το 1980 έγινε η πρώτη ανάβαση του βουνού με σκι από μια Αμερικάνικη αποστολή υπό την αρχηγία του Ned Gillette.

Η επιλογή του βουνού έγινε, με προσεκτικό συνδυασμό κριτηρίων υψομέτρου, ασφάλειας και τεχνικής δυσκολίας, ώστε να μεγιστοποιηθούν οι πιθανότητες επιτυχίας.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΥΝΙΑΚΗΣ Αρχηγός της αποστολής.

ΘΟΔΩΡΟΣ ΔΑΡΜΑΡΟΣ Υπεύθυνος κατασκήνωσης βάσης.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Υπεύθυνος των οικονομικών της αποστολής.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΙΑΔΗΣ Υπεύθυνος υλικών

ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΚΕΔΑΚΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΧΑΝΤΖΗΣ

ΑΓΑΠΙΟΣ ΑΓΑΠΙΤΙΔΗΣ

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΜΟΡΟΣΟΥΛΗΣ

ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Γραφείο στη Κίνα : XINJIANG NATURE TRAVEL SERVICE

Yπεύθυνος γραφείου : WANG CHUN LEI

Liaison Officer : CHEN JIAN GUO

Μεταφραστής : WANG TAO

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ MUZTAG ATA

Πέμπτη 11 Ιουλίου
Έχουμε αφήσει το Ισλαμαμπάντ (Islamabad) την πρωτεύουσα του Πακιστάν με κατεύθυνση βόρεια προς τα σύνορα Κίνας-Πακιστάν ακολουθώντας τον περίφημο δρόμο του Καρακοράμ (Karakoram Highway). Προχωράμε παράλληλα με τον Ινδό ποταμό ανάμεσα από βουνά του ορεινού συγκροτήματος Karakoram. Καθώς κατευθυνόμαστε βόρεια το τοπίο γίνεται πιο άγριο και η βλάστηση μειώνεται αισθητά. Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει όταν φθάνουμε στη τελευταία μεγάλη πόλη του βόρειου Πακιστάν το Gilgit. Πάνω από εκατό κορυφές με ύψος μεγαλύτερο 5.500 μ. βρίσκονται στη περιοχή του Gilgit – μεταξύ αυτών το περίφημο Nanga Parbat (8.124 μ.) που η κορυφή του μοιάζει σαν μια ξαπλωμένη γυναίκα και το επιβλητικό Rakaposhi (7.788 μ).

Παρασκευή 12 Ιουλίου
H εμπειρία να ταξιδεύει κάποιος στο δρόμο του Καρακοράμ είναι μοναδική. Ο δρόμος ανηφορικός ανεβαίνει στις απόκρημνες πλαγιές των βουνών του Καρακοράμ περνάει ανάμεσα από βράχινες ορθοπλαγιές και παγετώνες και διασχίζει απότομα φαράγγια που στο βάθος τους κυλούν ορμητικά νερά από τους παγετώνες. Οι συνεχείς κατολισθήσεις “κλείνουν” πολλές φορές το δρόμο για ώρες ή ακόμη και για μήνες ιδιαίτερα το χειμώνα. Δεκάδες είναι τα μικρά χωριά που προσπερνάμε καθώς κατευθυνόμαστε βόρεια για να φθάσουμε μετά από ένα κοπιαστικό ταξίδι δώδεκα ωρών στο μικρό συνοριακό χωριό το Sust.

Σάββατο 13 Ιουλίου
Το πρωί της τρίτης μέρας μας βρήκε στο ψηλότερο σημείο του δρόμου στα 4.733 μ. στο πέρασμα Κούνζεραμπ (Khunjerab Pass) στα σύνορα Κίνας-Πακιστάν. Για περισσότερο από δύο μέρες ταξιδεύαμε στη δύσβατη περιοχή του Καράκοραμ, σ’ ένα δρόμο που στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων για να κατασκευασθεί, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή μέσω της οποίας, παλιά, το μετάξι έφθανε στη δύση. Μετά από τη διευθέτηση των τυπικών διαδικασιών στα σύνορα Κίνας – Πακιστάν κατηφορίσαμε προς τη πόλη Τασκουργκάν (Tashkurghan) τη δυτικότερη συνοριακή πόλη της Κίνας. Καθώς περάσαμε τα σύνορα το τοπίο άλλαξε δραματικά. Από τις μικρές κοιλάδες και τις απότομες πλαγιές με τις βελονοειδείς κορυφές του Πακιστάν μεγάλα πράσινα οροπέδια βρίσκονται μπροστά μας. Η διανυκτέρευση στο Τασκουργκάν που βρίσκεται σε ύψος 3.600 μ. – το χαμηλότερο σημείο μετά τα σύνορα -θα μας βοηθήσει στον εγκλιματισμό μας.

Κυριακή 14 Ιουλίου
Ο ορεινός όγκος του Muztag Ata διαγράφεται μπροστά μας καθώς κατευθυνόμαστε βόρειο-ανατολικά. Μετά από μια απόσταση 150 περίπου χιλιομέτρων πλησιάζουμε στο σημείο από όπου προσέγγιση στη βάση του βουνού θα γίνει με τα πόδια και η μεταφορά των φορτίων με την βοήθεια καμήλων. Είναι απόγευμα όταν φθάνουμε στο σημείο αυτό που βρίσκεται δίπλα από μια λίμνη την Κάρακουλ (Karakol Lake). Στα νερά της λίμνης καθρεπτίζεται ο χιονισμένος κώνος του Muztag Ata ενώ ο ήλιος δύει πίσω από τις γιούρτες (τέντες σε σχήμα θόλου) κάποιων Κινέζων και Κιργιζιανών βοσκών. Θα χρησιμοποιήσουμε δύο από αυτές για να διανυκτερεύσουμε σήμερα και αύριο καθώς θα παραμείνουμε άλλη μια μέρα εδώ πριν αναχωρήσουμε για τη βάση του βουνού κατορθώνοντας έτσι ένα καλύτερο εγκλιματισμό στο αραιό αέρα του υψομέτρου.

Τρίτη 16 Ιουλίου
Η βροχή που πέφτει από το πρωί έχει μετατρέψει την μεγάλη κοιλάδα της επαρχίας Χινζιάνγκ της Κίνας σε βαλτότοπο. Μεγάλα σύννεφα κινούνται αργά πάνω από τις γιούρτες. Οι απότομοι λόφοι που μας περιβάλλουν έχουν σκεπαστεί από φρέσκο χιόνι που έπεφτε όλο το βράδυ ενώ στα νερά της λίμνης Κάρακουλ το Muztag Ata καθρεπτίζεται χαμένο μέσα σε πυκνά σύννεφα. Χρειάζεται να περιμένουμε δύο ώρες για μια μικρή καλυτέρευση του καιρού. Γρήγορα, εκμεταλευόμενοι αυτή τη καλυτέρευση και ελπίζοντας ότι θα διατηρηθεί για το υπόλοιπο της ημέρας, φορτώνουμε τις καμήλες με τα δέκα πλαστικά βαρέλια και άλλους τόσους μεγάλους σάκους όπου βρίσκονται τα υλικά της αποστολής και ξεκινάμε για τη βάση του βουνού. Μετά από μια πορεία μισής μέρας θα αντικρίσουμε ένα μικρό επίπεδο χώρο σε υψόμετρο 4.600 μ. ο οποίος φιλοξενεί τα αντίσκηνα βάσης και τα μαγειρεία μιας Ταιβανέζικης και μιας Γερμανικής αποστολής. Ύστερα από τους καθιερωμένους χαιρετισμούς με τα μέλη των άλλων αποστολών και λίγο πριν βραδιάσει στήνουμε τα αντίσκηνα βάσης και μια μεγάλη τέντα-σκηνή που θα χρησιμοποιηθεί για τραπεζαρία.

ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Τετάρτη 17 Ιουλίου
Η παραμονή στη βάση, τόσο για λόγους εγκλιματισμού όσο και για μια εξοικείωση με το χώρο και το βουνό που βρίσκεται από πάνω μας, θεωρείται αναγκαία. Άλλωστε υπάρχουν πολλά ζητήματα που πρέπει να διευθετηθούν και δουλειές να γίνουν όπως η τακτοποίηση και ο διαχωρισμός των υλικών για την κατασκήνωση βάσης και τις τρεις ενδιάμεσες κατασκηνώσεις που θα στηθούν στο βουνό, οι συμφωνίες στα θέματα διατροφής και τις ώρες των γευμάτων στη βάση με τον Κινέζο μάγειρα, η τακτική ανάβασης που πρόκειται να ακολουθήσουμε στο βουνό και πολλά άλλα.

Πέμπτη 18 Ιουλίου
Η πρώτη κατασκήνωση βρίσκεται περίπου χίλια μέτρα πιο ψηλά από τη βάση στα 5.600 μ. Αν και η υψομετρική διαφορά είναι μεγάλη η ανάβαση στην πρώτη κατασκήνωση είναι εφικτή αφ’ ενός γιατί το υψόμετρο δεν είναι πολύ μεγάλο σε σχέση με το ύψος του βουνού και αφ’ ετέρου οι συνθήκες χιονιού και γενικά όλου του πεδίου είναι καλύτερες από ότι είναι ψηλότερα. Έτσι μερικοί από μας, όσοι αισθανόμαστε καλύτερα, μετά από μια πορεία 4-5 ωρών εγκαθιστούμε ένα αντίσκηνο της πρώτης κατασκήνωσης στα 5.600 μ. αφήνοντας σε αυτό τα υπόλοιπα υλικά της κατασκήνωσης (καυστήρες, φαγητά υψομέτρου, υπνόσακους). Στην πρώτη περίοδο του εγκλιματισμού όταν ο οργανισμός αρχίζει να προσαρμόζεται στις συνθήκες του υψομέτρου υπάρχει ένας γενικός κανόνας που πρέπει να ακολουθείται : Ανέβα ψηλά αλλά κοιμήσου χαμηλότερα. Βασιζόμενοι στο κανόνα αυτό το απόγευμα της μέρας αυτής θα μας βρει πάλι στη βάση του βουνού μεταφέροντας στα άλλα μέλη της ομάδας την εμπειρία μας από τη πρώτη αυτή επαφή με το βουνό.

Παρασκευή 19 Ιουλίου
Η μέρα αυτή είναι μια μέρα ξεκούρασης για αυτούς που ανεβήκανε στην πρώτη κατασκήνωση αλλά και μια μέρα καλυτέρευσης για όσους είχανε κάποια προβλήματα υγείας. Έτσι κάποιες βόλτες στους γύρω παγετώνες ήταν επιθυμητό από όλους βοηθώντας ταυτόχρονα και τον οργανισμό μας στην επίτευξη του εγκλιματισμού που είναι απαραίτητος.

Σάββατο 20 Ιουλίου – Τρίτη 23 Ιουλίου
Για τέσσερις συνεχείς μέρες γίνεται η προώθηση υλικών της δεύτερης και τρίτης κατασκήνωσης προς τα πάνω. Στην προσπάθεια μας να εγκαταστήσουμε την δεύτερη κατασκήνωση στα 6.100 μ. αντιμετωπίζουμε πλήθος δυσκολιών. Πολλά μέλη της αποστολής εγκαταλείπουν την προσπάθεια υποφέροντας από στομαχικές διαταραχές ή από πυρετό και άλλα προβλήματα Muztag1υγείας και κόπωσης. Αποδυναμωμένη η ομάδα έχει να αντιμετωπίσει ένα δύσκολο και επικίνδυνο πεδίο μεταξύ της πρώτης και δεύτερης κατασκήνωσης γεμάτο από μεγάλα και πολλά ανοίγματα στο βαθύ χιόνι (crevasse) και κομμάτια χιονιού έτοιμα να υποχωρήσουν (seracs). Η προώθηση των υλικών και η εγκατάσταση της δεύτερης κατασκήνωσης σταμάτησε απότομα στα 5.900 μ., διακόσια μέτρα πιο κάτω από το προβλεπόμενο ύψος, όταν μία ξαφνική επιδείνωση του καιρού, ανάγκασε και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας να κατέβουν στη βάση.

Muztag2

Τετάρτη 24 Ιουλίου – Πέμπτη 25 Ιουλίου
Δύο μέρες περιμένουμε στη βάση για μία καλυτέρευση του καιρού. Είναι μια περίοδος λίγο εκνευριστική διότι δεν ξέρουμε πότε θα βελτιωθεί ο καιρός όπως επίσης δεν γνωρίζουμε πως θα είναι οι συνθήκες στο βουνό μετά από τόσες μέρες συνεχής χιονόπτωσης. Είναι μια περίοδος συζητήσεων και σκέψης για τη τακτική ανάβασης που πρέπει να ακολουθήσουμε τώρα με τα καινούργια δεδομένα αλλά ταυτόχρονα η αναμονή αυτή μας βοηθάει να ξεκουραστούμε και να αναλάβουμε δυνάμεις που θα τις χρειαστούμε για τη τελική εξόρμηση προς τη κορυφή.

Παρασκευή 26 Ιουλίου
Ο καιρός καλυτερεύει και από ότι μας πληροφορούν οι Κινέζοι η καλοκαιρία θα διαρκέσει μερικές μέρες. Είναι η ευκαιρία που περιμέναμε. Πολλές φορές στις αποστολές σε μεγάλα βουνά η επιτυχία της ανάβασης έγκειται στο να εκμεταλλεύεσαι οποιαδήποτε ευκαιρία που σου παρουσιάζεται αρκεί να έχεις την εμπειρία και την ικανότητα να αξιολογείς σωστά τα εκάστοτε δεδομένα και την ευελιξία να αναθεωρείς και να προσαρμόζεις την τακτική ανάβασης στις καινούργιες συνθήκες. Η απόφαση πάρθηκε. Θα επιχειρήσουμε την ανάβαση στη κορυφή. Έτσι το βράδυ μας βρίσκει στα αντίσκηνα της πρώτης κατασκήνωσης να ετοιμάζουμε φαγητό και νερό για την επόμενη μέρα.

Σάββατο 27 Ιουλίου
Δεν θα χρειαστούμε περισσότερο από τρεις ώρες για να φθάσουμε στο σημείο που είχαμε αφήσει τα υλικά της δεύτερης και τρίτης κατασκήνωσης. Προχωρώντας προσεκτικά και δεμένοι ανά δύο στην επικίνδυνη ζώνη μεταξύ των 5.500 μ. και 6.500 μ. μετά από άλλες 2.5 ώρες φθάνουμε στο σημείο που θα εγκαταστήσουμε την δεύτερη κατασκήνωση σε υψόμετρο 6.100 μ. Είναι ένα επίπεδο πλατώ προστατευμένο από τον αέρα και χιονοστιβάδες.

Κυριακή 28 Ιουλίου
Η μέρα μας βρίσκει να ανεβαίνουμε απότομες πλαγιές με βαθύ χιόνι. Ο αραιός αέρας και το φορτίο της τρίτης κατασκήνωσης μας δυσκολεύουν αρκετά στην ανάβαση. Προχωράμε αρκετές ώρες αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε κάποιο κατάλληλο σημείο για να εγκαταστήσουμε την τρίτη κατασκήνωση. Το αλτίμετρο δείχνει ότι έχουμε ξεπεράσει τα 6.500 μ. Έχει αρχίσει να δύει ο ήλιος όταν στην πλαγιά που βαδίζουμε βλέπουμε ένα σημείο που η κλίση της μικραίνει. Γρήγορα με τη βοήθεια δύο φτυαριών δημιουργούμε ένα επίπεδο οριζόντιο χώρο που θα φιλοξενήσει τα αντίσκηνα της τρίτης κατασκήνωσης σε υψόμετρο 6.750 μ. Είναι σκοτάδι πια όταν μπαίνουμε στα αντίσκηνα μας να ξεκουραστούμε για την επόμενη κρίσιμη μέρα.

Muztag3

Δευτέρα 29 Ιουλίου
Μόλις αρχίζει να φωτίζει όταν βγαίνουμε από τα αντίσκηνα έτοιμοι για τη τελική προσπάθεια προς τη κορυφή. Το κρύο είναι αρκετό, περίπου -18 C, αλλά ξέρουμε ότι μόλις βγει ο ήλιος η θερμοκρασία θα ανέβει αρκετά. Παίρνοντας μαζί μας τα απαραίτητα, όπως μπισκότα, νερό, κάποιο πουπουλένιο μπουφάν ξεκινάμε προς τη κορυφή. Οι απότομες πλαγιές διαδέχονται η μία την άλλη και κάθε φορά που βγαίνουμε στη κορυφή μιας πλαγιάς μια καινούργια ορθώνεται μπροστά μας παίζοντας πολλές φορές με τα νεύρα μας. Κορυφή δεν βλέπουμε πουθενά και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν προχωράμε στη σωστή κατεύθυνση. Είναι σχεδόν πέντε η ώρα το απόγευμα χωρίς να διακρίνουμε κορυφή, όταν ξαφνικά βγαίνοντας στο επάνω μέρος μιας πλαγιάς βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας ένα βράχινο εξόγκωμα. Είναι η κορυφή. Μετά από δέκα ώρες προσπάθειας τέσσερα άτομα θα ανεβούμε στη κορυφή. O Παπαγιάννης, ο Κεκεδάκης, ο Αγαπητίδης και εγώ βγάζουμε τις καθιερωμένες φωτογραφίες και συγχαίρουμε ο ένας τον άλλο για την επιτυχία της ανάβασης. Μια ανάβαση, η πραγματοποίηση της οποίας, οφείλεται στην ομοιογένεια της ομάδας, στο ομαδικό πνεύμα, στα σωματικά και ψυχικά χαρίσματα των μελών της με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί ένα κλίμα συνεργασίας και εμπιστοσύνης μεταξύ μας το οποίο συνέβαλλε αποφασιστικά ώστε εμείς οι τέσσερις να ανέβουμε στη κορυφή.

Muztag4
H κορυφή του Muztag Ata (7.546 μ.)

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ – ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ

1. Η Αποστολή πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ η οποία χρηματοδότησε την αποστολή με το ποσό των 2.000.000 δρχ.

2. Ο ΑΡΜΟΥΤΗΣ υποστήριξε την αποστολή με τη προσφορά των παρακάτω υλικών:

6 αντίσκηνα υψομέτρου Ferrino, 10 χειμερινοί υπνόσακοι Ferrino, 10 ζευγάρια μπατόν Ferrino και 4 σκεύη μαγειρικής Trangia

3. O κ. ΣΤΑΜΑΤAΚΗΣ συνέβαλλε θετικά στην επιτυχία της αποστολής με την ευγενή προσφορά του δέκα ζευγαριών ρακέτες χιονιού Salomon.

4. H INTRAKOM χρηματοδότησε την αποστολή με το ποσό των 500.000 δρχ.

5. Η AGFA χορήγησε δωρεάν το φωτογραφικό υλικό της αποστολής.

6. Ο Ραδιοφωνικός σταθμός 9,84 FM χρηματοδότησε την αποστολή με το ποσό των 200.000 δρχ.

7. O ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΑΘΗΝΩΝ χρηματοδότησε την αποστολή με το ποσό των 100.000 δρχ.

του Χριστόφορου Κουνιάκη

Η διαδρομή Nose στο El Capitan 1993

Επανάληψη της θρυλικής Nose από αναρριχητές του ΕΟΣ Αθηνών

Nose10

Οι αναρριχητές του ΕΟΣ Αθηνών Χριστόφορος Κουνιάκης και Δημήτρης Τιτόπουλος που επανέλαβαν την διαδρομή

Το πατάρι του πύργου Dolt είναι ένα επίπεδο και ευρύχωρο πατάρι και το πρώτο μέρος της διαδρομής που μπορείς να ακουμπήσεις πίσω να ηρεμήσεις και να κάνεις ένα απολογισμό της πρώτης ημέρας στη Nose. Δώδεκα σχοινιές πάνω από την κοιλάδα του Yosemite ή οκτώ σχοινιές πάνω από ένα μικρό παταράκι ονομαζόμενο Sickle, ήταν όπως ακριβώς το είχαμε προγραμματίσει.

Περίπου 20% των ομάδων υποχωρούν από εδώ, διότι ο βράχος από κάτω μας βυθίζεται σχεδόν κάθετα 400 μέτρα μέχρι τη βάση ενώ, η κορυφή φαίνεται να είναι χιλιόμετρα μακριά. Αν βρεθείς εδώ, δεν πρέπει να ξεγελαστείς από αυτό και ούτε να σε αφήσει να σε νικήσει. Ανεβαίνοντας στο ΕΙ Capitan είναι περισσότερο μια Οδύσσεια στο μυαλό σου παρά μία φυσική δοκιμασία.

Nose2
το 1o εκκρεμές και η σχισμή Stoveleg

Είχαμε κερδίσει πολύτιμο χρόνο με το να ανεβούμε μερικές μέρες πριν, τις τέσσερις πρώτες σχοινιές μέχρι το Sickle και να προωθήσουμε τους δύο σάκους μας βάρους 90 κιλών (48 λίτρα νερό). Ενώνοντας και σταθεροποιώντας τα τρία σχοινιά μας στο Sickle κατεβήκαμε πάλι στη βάση. Είναι μία τακτική που την ακολουθούν όλοι όσοι σχεδιάζουν να ανέβουν τη Nose σε περισσότερο από μία μέρα.

Η πρώτη αυτή επαφή με την Nose, μέχρι το Sickle, δεν ήτανε και τόσο ευχάριστη διότι έπρεπε να αναρριχηθούμε ένα μεγάλο τμήμα χωρίς καλές ασφάλειες με τεχνικές δυσκολίες Α2 και ένα σημείο Α3. Μόνιμες ασφάλειες δεν υπήρχαν και στηριζόσουν είτε σε μικρά friends τα οποία σφηνώναμε μόνο τα δύο στελέχη, είτε σε μικρά καρυδάκια τα οποία στεκόντουσαν με τη δύναμη του βάρους σου. Κάθε ασφάλεια τη δοκίμαζες πρώτα αν στέκεται και ακολούθως μετέφερες επάνω σε αυτή, με απαλές κινήσεις, το βάρος του σώματός σου.

Nose3
πλησιάζοντας το Sickle

Φθάνοντας στο Sickle η επόμενη δοκιμασία ήταν να βρούμε τον κατάλληλο και γρηγορότερο τρόπο να ανεβάσουμε τους σάκους μας, τον οποίο και θα εφαρμόζαμε στην όλη ανάβαση. Τελικά μετά από αρκετούς πειραματισμούς καταλήξαμε στην αποφυγή του πολύσπαστου σαν πολύπλοκο και χρονοβόρο. Ο ιδανικότερος τρόπος είναι το τράβηγμα των σάκων μέσω μιας τροχαλίας με το βάρος του σώματος μας, δηλ. η τεχνική του ασανσέρ.

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 1993

Η ώρα είναι 7 το πρωί, δεύτερη μέρα στη Nose και μόλις έχουμε αφήσει το πατάρι του πύργου Dolt με κατεύθυνση προς ένα άλλο πατάρι, το οποίο βρίσκεται στον πύργο ΕΙ Cap (El Cap Tower). Τρεις σχοινιές με όχι ιδιαίτερες δυσκολίες ενώνουν τους δύο αυτούς πύργους. Το πατάρι του πύργου ΕΙ Cap, βρίσκεται στο μέσο της διαδρομής, περίπου 550 μέτρα πάνω από την κοιλάδα, και χρειαζόμαστε άλλα 120 μέτρα νια να φθάσουμε εκεί.

Παρακολουθώ το Δημήτρη να γέρνει με δύναμη προς τα δεξιά σε μία απότομη γωνία βράχου και με άψογη τεχνική ντούλφερ να οδηγεί τις επόμενες 2 σχοινιές. Μια εύκολη σχοινιά μας χωρίζει τώρα από το επίπεδο και μακρόστενο πατάρι του πύργου ΕΙ Cap.

Δεξιά μας προβάλλει η γυαλιστερή επιφάνεια της νοτιοανατολικής πλευράς του ΕΙ Capitan. Δέος και φόβος συνάμα σε διακατέχουν όταν σκέφτεσαι ότι εκεί βρίσκονται μερικές από τις πιο δύσκολες και επικίνδυνες αναρριχητικές διαδρομές στο κόσμο, διαδρομές 30 σχοινιών με συνεχείς τεχνικές δυσκολίες Α4 και Α5.

Τι ανθρώπινα θαύματα έχει δει η αχανής αυτή έκταση γρανίτη! Όλους αυτούς που με ένταση οδηγούν διαδρομές στο όριο, τους φόβους και ης αμφιβολίες τους, τα χτυπημένα χέρια τους, κρεμασμένοι να προσπαθούν να βρουν ένα δρόμο στη γρανιτένια απεραντοσύνη.

Ανεβαίνοντας τα τελευταία μέτρα προς το πατάρι El Cap ξαφνικά βλέπω τον Δημήτρη να διπλώνεται από δυνατούς πόνους στη μέση του. Μέσα σε λίγα λεπτά υποφέρει τόσο που του είναι αδύνατο να με ασφαλίσει. Του φωνάζω να μου ελευθερώσει εντελώς τα σχοινιά για να ανέβω μέχρι το πατάρι. Ανασφάλιστος με πολλή προσοχή καταφέρνω και ανεβαίνω στο πατάρι.

Γρήγορα σταθεροποιώ τα σχοινιά και επί μισή ώρα προσπαθώ να πείσω τον Δημήτρη να έλθει επάνω. Του είναι αδύνατο να κινηθεί από τους τρομερούς πόνους που αισθάνεται και στη κοιλιά του τώρα Κάποια στιγμή σε μία μικρή υποχώρηση των πόνων, αποφασίζει να ανεβεί. Παροτρύνοντας τον και βοηθώντας τον όσο μπορούσα ανεβαίνει μέχρι το πατάρι Του δίνω κάποια αναλγητικά χάπια, τον βάζω στον υπνόσακό του και αρχίζω να φτιάχνω ένα πρόχειρο φαγητό μ’ ένα διαλυμένο γκαζιεράκι βενζίνης που κάθε τόσο φυσούσες να σβήσεις τη φωτιά που έπιανε από τις διαρροές βενζίνης.

Λίγο αργότερα τρώγοντας αποφασίζουμε να μείνουμε στο πατάρι El Cap περιμένοντας και ελπίζοντας να σταματήσουν οι πόνοι, διαφορετικά πρέπει να υποχωρήσουμε. Βρισκόμενοι στο μέσο της διαδρομής η σκέψη της υποχώρησης μας απογοητεύει όχι τόσο για την δυσκολία της υποχώρησης όσο για το ότι ένα όνειρο χρόνων θα έμενε απραγματοποίητο.

Γνωρίζαμε ότι στην αναρρίχηση και γενικά στην ορειβασία το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι η απόφαση μιας ανάβασης αλλά η απόφαση μιας υποχώρησης. Ένα πράγμα δεν αρμόζει σαν κίνητρο για την αναρρίχηση: ο εγωισμός ή η υπερηφάνεια. Ναι, οι περισσότεροι από μας που αναρριχόμαστε σε μεγάλες διαδρομές, η αυτοεπιβεβαίωση, συνήθως, γρήγορα εξαντλείται. Για να συνεχίζεις να ανεβαίνεις μέρα με τη μέρα κάτω από πιεστικές για τον ψυχισμό σου συνθήκες, απαιτεί μία μεγαλύτερη πιο ισχυρή πίστη από την φιλαυτία ή οποιαδήποτε αίσθηση (σύμπλεγμα) ανωτερότητας.

Πέμπτη, 8 Ιουλίου 1993

Ο Ήλιος μόλις έχει αρχίσει να διαλύει την πρωινή ομίχλη κάτω στη κοιλάδα. Στο βράχο η μία απόχρωση διαδέχεται την άλλη καθώς ο Ήλιος προβάλλει αργά από δεξιά μας.

Βγαίνοντας από τον υπνόσακό παρατηρώ τον Δημήτρη ο οποίος δείχνει να μην πονάει καθόλου ή σχεδόν καθόλου. Ξέρω ότι αν έχει κάποιους πόνους δεν πρόκειται να το δείξει για να μην με επηρεάσει, αλλά θα συνεχίσει με το πείσμα που τον διακρίνει.

Παίρνουμε ένα γρήγορο πρωινό – ένα κοκτέιλ από καφέ, ασπιρίνη και μεταλλικά άλατα – και ξεκινώ να ανεβαίνω τη σχοινιά που βρίσκεται πάνω από το πύργο του El Cap. Η σχοινιά αυτή, είναι μια σχοινιά ανασφάλιστη και από τη μέση της και πάνω, για 20 περίπου μέτρα, σχηματίζεται μία φαρδιά σχισμή με λεία τοιχώματα χωρίς να δέχεται καμία απολύτως ασφάλεια μέχρι το ρελαί. Μετά από κάποιο ψάξιμο και προσπαθώντας να μη σκέπτομαι την έλλειψη ασφαλειών φθάνω με ανακούφιση στο ρελαί και με αρκετή αισιοδοξία ότι θα επιτύχουμε στο στόχο μας.

Την επόμενη σχοινιά, η σχοινιά Boot Flake, την οδηγεί ο Δημήτρης, ο οποίος αισθάνεται τώρα περίφημα. Μετά από 15 μέτρα σε μια εντελώς λεία πλάκα ασφαλισμένη με κάτι πρωτόγονα γκολό μπαίνει στο δεξιό μέρος μιας μεγάλης αποκολλημένης φλύδας σε σχήμα μπότας, από όπου πήρα και το όνομα της.

Είναι μια πανέμορφη σχοινιά με ωραίες κινήσεις ντούλφερ. Ακριβώς μετά, 650 μέτρα πάνω από την κοιλάδα, ακολουθεί το δεύτερο μεγάλο εκκρεμές της Nose, το περίφημο King Swing.

Κοιταζόμαστε με τον Δημήτρη και μου λέει ότι είναι η σειρά του να κάνει εκκρεμές. Τον κατεβάζω περίπου 20 μέτρα και αποκτώντας την ανάλογη ταχύτητα, τρέχει με δύναμη προς τα αριστερά για να πιάσει μία μικρή σχισμή και να τοποθετήσει μία ασφάλεια. Κρεμασμένος τώρα από την ασφάλεια αυτή, τον κατεβάζω άλλα 5 μέτρα και ξεκινάει ένα δεύτερο μικρότερο εκκρεμές για να πιάσει μία καλύτερη σχισμή. Μία από ης δυσκολίες της Nose, τα εκκρεμή, είναι πίσω μας.

Nose4
το δεύτερο μεγάλο εκκρεμές

Οι επόμενες τρεις σχοινιές μέχρι ένα πατάρι, το οποίο ονομάζεται Camp-4, οδηγούνται χωρίς καμιά ιδιαίτερη δυσκολία αν εξαιρέσουμε το κόλλημα των δύο σάκων μας ακριβώς κάτω από το πατάρι. Το πατάρι αυτό είναι μικρό, άβολο και γεμάτο αφημένες κονσέρβες από μία Κορεάτικη ομάδα Μετά από αρκετές μανούβρες και αρκετή καθυστέρηση καταφέρνουμε να ξεκολλήσουμε τον ένα σάκο που είχε σκαλώσει κάτω από ένα αρνητικό και να τον ανεβάσουμε στο πατάρι.

Η καθυστέρηση ήταν τόση όση χρειαζότανε ώστε το τελευταίο φως της ημέρας να βρίσκει το Δημήτρη στο πατάρι, το δεύτερο σάκο σφηνωμένο σε μια σχισμή δεξιά μας και εμένα κρεμασμένο στο στατικό σχοινί να έχω πιάσει έναν … ωραίο διάλογο με τη Nose.

Μετά από παρότρυνση του Δημήτρη αποφασίζω να ανέβω κι εγώ στο πατάρι και να ασχοληθούμε αργότερα με το σφηνωμένο σάκο. Αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε νερό, φαγητό και λίγη ξεκούραση, για να χαλαρώσουμε από την ένταση της ημέρας και να συζητήσουμε για τα σχέδια της επόμενης ημέρας ξαπλωμένοι στις … αιώρες μας.

Nose5
ξαπλωμένοι στις … αιώρες μας, στο Camp-4

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 1993

Παρόλο που έχει ξημερώσει εδώ και αρκετή ώρα οι ακτίνες του ηλίου δεν μας έχουν ανακαλύψει ακόμη. Ένας λόγος γι’ αυτό είναι ότι βρισκόμαστε στη νοτιοδυτική πλευρά του ΕΙ Capitan, ενώ ένας άλλος είναι ότι, 50 μέτρα ψηλότερα, μια μεγάλη βράχινη στέγη, Great Roof όπως την ονομάζουν, κυριολεκτικά μας σκεπάζει κρύβοντάς μας το δρόμο προς τα πάνω.

Ο Δημήτρης ξεκινάει πρώτος. Κατευθύνεται λίγο δεξιά και μετά ευθεία επάνω για να φθάσει μετά από μια, ευτυχώς μικρή, πτώση στο ρελαί, ακριβώς κάτω από τη μεγάλη στέγη. Φθάνοντας και εγώ στο ρελαί ο Δημήτρης μου λέει : “Θα οδηγήσεις μία από ης καλύτερες σχοινιές της Nose. Η μεγάλη στέγη είναι δικιά σου”.

Τοποθετώντας προσεκτικά μικρά καρυδάκια και friends σε μια σχισμή η οποία βρίσκεται κάτω και αριστερά από τη μεγάλη στέγη δεν αργώ να φθάσω στη βάση της στέγης. Εδώ η σχισμή λεπταίνει και διασχίζει όλη τη βάση της στέγης προς τα δεξιά.. Παρατηρώ ότι κατά μήκος της σχισμής υπάρχουν παλιά καρφιά και μερικά σφηνωμένα καρυδάκια. Περνώντας διαδοχικά δύο σκαλίτσες στις ασφάλειες αυτές τραβερσάρω όλη τη στέγη προς τα δεξιά για να μπω λίγο αργότερα σε μια πλάκα.

Nose6

Nose7
στη σχοινιά της μεγάλης στέγης

Λίγα μέτρα ακόμη και πατάω στη μοναδική προεξοχή της πλάκας στην οποία βρίσκεται και το ρελαί. Η μεγάλη στέγη είναι πίσω μας. Το ρελαί αυτό βρίσκεται σ΄ ένα μοναδικό σημείο, καθώς κάτω από αυτό βρίσκονται λείες πλάκες οι οποίες εκτείνονται μέχρι τη βάση, 650 μέτρα χαμηλότερα, ενώ πάνω από αυτό βρίσκεται η Pancake Flake, μια λεπτή σχισμή η οποία χωρίζει στη μέση την πλάκα που βρισκόμαστε.

Ο Δημήτρης μπαίνει μπροστά. Τοποθετεί με προσοχή καρυδάκια μικρού μεγέθους στη σχισμή – στη Nose τα υλικά που χρησιμοποιείς για ασφάλιση είναι μικρά καρυδάκια και friends, σχεδόν όλα τα καρφιά έχουν αφαιρεθεί – και δεν αργεί να φθάσει στο τέλος της. Η Pancake Flake μαζί με την Boot Flake, οι δύο αυτές φλύδες, σχηματίζουν μοναδικές σχισμές στις οποίες μπορείς να απολαύσεις την τεχνική ντούλφερ σ’ όλη τη διαδρομή.

Nose8
η Pancake Flake

Λίγο αργότερα, το μπέρδεμα των σχοινιών μας από το δυνατό αέρα που επικρατεί μας καθυστερεί για μισή ώρα. Ένας αέρας ο οποίος μας συνοδεύει σχεδόν από την πρώτη ημέρα της ανάβασης, δροσίζοντάς μας από τον καυτό ήλιο και μπερδεύοντας τα τρία σχοινιά μας. Έτσι μαζεύομαι τα μπόσικα από τα σχοινιά σε κουλούρες και τις κρεμάμε στο ρελαί αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο τη μεγάλη καθυστέρηση και τον εκνευρισμό που σου δημιουργεί το μπλέξιμο τριών σχοινιών.

Μπροστά μας τώρα, ένα δίεδρο μας χωρίζει από ένα σημείο το οποίο ονομάζεται Camp-5 και αποτελείται τρία μικρά ανεξάρτητα παταράκια. Είναι ένα δίεδρο στενό, άβολο και χωρίς καμία μόνιμη ασφάλεια, αν εξαιρέσουμε ένα σφηνωμένο friend στο μέσο του. Τοποθετώ τα μικρότερα καρυδάκια (ψείρες) σε μια λεπτή σχισμή στο μέσα μέρος του δίεδρου και αρχίζω να σκαρφαλώνω αργά. Οι λείες και στενές πλευρές του δίεδρου με κουράζουν εξαντλητικά.

Συνεχώς κοιτάω προς τα επάνω ψάχνοντας με απόγνωση για το τέλος του δίεδρου, μουρμουρίζοντας ακατάπαυστα ότι θα μπορούσα να βρισκόμουν σε μία ήσυχη παραλία στην Ελλάδα και όχι μέσα σ’ αυτό το αναθεματισμένο δίεδρο.

Λίγο αργότερα, βρισκόμενοι σε διαφορετικό παταράκι στο Camp-5, o Δημήτρης ξεκινάει στο λιγοστό φως που έχει μείνει, την επόμενη σχοινιά. Παρόλο που προχωρεί γρήγορα – όσο γρήγορα μπορεί να προχωρήσει κάποιος σε μια σχοινιά δυσκολίας εβδόμου βαθμού – και χωρίς την ύπαρξη μόνιμων ασφαλειών ανεβαίνει τα τελευταία μέτρα χωρίς να τοποθετεί ασφάλειες, ώστε να προλάβει να φθάσει στο ρελαί πριν σκοτεινιάσει. Φθάνοντας στο ρελαί, τοποθετεί γρήγορα το στατικό σχοινί και κατεβαίνει με ραπέλ στο Camp-5.

Δείχνει λίγο απογοητευμένος καθώς δεν προλάβαμε να φθάσουμε σε ένα πατάρι το οποίο βρίσκεται τρεις σχοινιές ψηλότερα από εμάς, στη θέση Camp-6.

Μετά από δέκα λεπτά, καθισμένοι στα στενά πατάρια του Camp-5 με τα πόδια μας να χάσκουν στο κενό, ετοιμάζουμε το δείπνο μας. Το σκοτάδι έχει σκεπάσει την κοιλάδα όταν μπαίνουμε υπνόσακους μας για τέταρτη φορά επάνω στον γρανιτένιο αυτό τοίχο. Ελπίζουμε ότι η σημερινή διανυκτέρευση να είναι και η τελευταία στη Nose.

Σάββατο, 10 Ιουλίου 1993

Μετά από ένα ανήσυχο ύπνο ξυπνάμε με δυνατούς πόνους στα χέρια μας και με μουδιασμένα δάκτυλα. Δυσκολευόμαστε αρκετά να μαζέψουμε τους υπνόσακους και να φορέσουμε τα παπούτσια Τα χέρια μας είναι πρησμένα από τη συνεχή αναρρίχηση αλλά πολύ περισσότερο από το τράβηγμα των σάκων. Η κατάσταση των χεριών καλυτερεύει σε λίγο όταν μαζί με το πρωινό παίρνουμε και τις καθημερινές μας ασπιρίνες. Τοποθετούμε τα πράγματα στους σάκους, οι οποίοι έχουν ελαφρύνει αισθητά καθώς το περισσότερο νερό έχει καταναλωθεί, και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε με ζουμάρ επάνω στο στατικό σχοινί το οποίο είχε σταθεροποιήσει ο Δημήτρης την προηγούμενη ημέρα. Γρήγορα και ξεκούραστα φθάνουμε στο ρελαί.

Από πάνω μας δύο σχοινιές ακόμη θα μας βγάλουν στο Camp-6, ένα ευρύχωρο πατάρι το οποίο μυρίζει σαν τουαλέτα. Χωρίς καμιά επιθυμία να καθίσουμε στο πατάρι αυτό ο Δημήτρης συνεχίζει για να φθάσει σ’ ένα άβολο ρελαί 30 μέτρα ψηλότερα. Γρήγορα θα ανεβάσουμε τους, ελαφρούς πλέον, σάκους μας – ένα από τα πιο χρονοβόρα και κουραστικά πράγματα στο Yosemite.

Το παράδοξο εδώ είναι ότι μια σχοινοσυντροφιά τριών ή τεσσάρων ατόμων ανεβαίνει γρηγορότερα από μια σχοινοσυντροφιά δύο ατόμων, καθώς το σκαρφάλωμα και το τράβηγμα των σάκων γίνονται ταυτόχρονα και επίσης αυτός που σκαρφαλώνει πρώτος, δεν ασχολείται καθόλου με το τράβηγμα των σάκων.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, όταν μετά από μια επίπονη αναρρίχηση σε δύσκολη σχοινιά να πρέπει να τραβήξεις και δύο βαρείς σάκους.

Στην επόμενη σχοινιά, πάνω σε μια λεία πλάκα, στα αριστερά μας, τρία ολοκαίνουργια γκολό γυαλίζουνε στο φως του ηλίου. Κρεμασμένος στο πρώτο από αυτά, μετά από κάποιους δισταγμούς, βγαίνω από την πλάκα και με μια μικρή ταλάντωση περνάω δεξιά σ’ ένα δίεδρο. Μας είχανε πληροφορήσει ότι τα γκολό αυτά δεν οδηγούν πουθενά και η διαδρομή συνεχίζεται προς τα δεξιά μέσα σε συνεχόμενα δίεδρα.

Στο δίεδρο που μπαίνω, είναι ένα δίεδρο αρκετά στενό ώστε να σου δυσκολεύει κάθε σου κίνηση και η τοποθέτηση ασφαλειών να είναι μια επίπονη υπόθεση. Ακολουθώντας το δίεδρο αυτό, θα φθάσω κάτω και αριστερά από μια εκτεθειμένη προεξοχή του βράχου όπου θα κάνω και το ρελέ.

Nose9
ένα τεχνητό κομμάτι στη Nose

Στην επόμενη σχοινιά, ο Δημήτρης τοποθετώντας για ασφάλεια ένα Chamelot μεγάλου μεγέθους, παρακάμπτει την εκτεθειμένη προεξοχή για να ακολουθήσει μια ανασφάλιστη σχισμή μέχρι το τέλος της σχοινιάς. Από εδώ, 80 μέτρα ψηλότερα, μπορούμε να δούμε έναν αρνητικό τοίχο μιας σχοινιάς περίπου, ο οποίος οδηγεί στο τέλος της διαδρομής. Καθώς αρχίζουμε να ανεβάζουμε τους σάκους, κοιτώντας προς τα κάτω, μια έκπληξη μας περιμένει.

Μια σχοινοσυντροφιά δύο ατόμων ανεβαίνει με εκπληκτική ταχύτητα και τεχνική. Χαζεύοντας για λίγο το θέαμα αυτό, γιατί για θέαμα πρόκειται, ξεκινάμε γρήγορα για τα τελευταία μέτρα που μας έχουν απομείνει. Χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες θα ανέβουμε τις δύο επόμενες σχοινιές κάνοντας ρελαί ακριβώς κάτω από τον αρνητικό τοίχο 35 περίπου μέτρων.

Στο ρελαί αυτό θα συναντηθούμε σε λίγο με την ταχύτατη σχοινοσυντροφιά. Είναι ο Scott Franklin – ένας από τους καλύτερους επαγγελματίες αναρριχητές στην Αμερική – μαζί με ένα φίλο του ο οποίος διαθέτει ιδιωτική πίστα αναρρίχησης. Αυτό που μας εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τέλειος συντονισμός που έχουν μεταξύ τους, η μεθοδικότητα που ανεβαίνουν στο βράχο. Δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από αυτό που χρειάζεται, αλλά και τίποτε λιγότερο από ότι χρειάζεται.

Είναι ένα σχολείο να παρακολουθείς τέτοια άτομα να ανεβαίνουν εδώ. Η αναρρίχηση στο Yosemite απαιτεί τελειότητα σε πολλά πράγματα και σίγουρα δε φθάνει μόνο να σκαρφαλώνεις υψηλό βαθμό δυσκολίας.

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, οι Αμερικάνοι, αφού μας ζητήσανε πρώτα την άδεια (!!!), μπαίνουν μπροστά στην τελευταία αρνητική σχοινιά της Nose (στο Yosemite υπάρχει μια ηθική στην αναρρίχηση η οποία τηρείται από όλους ανεξαιρέτως). Κατόπιν, ο Δημήτρης ξεκινάει και αυτός περνώντας τις σκαλίτσες στα γκολό που βρίσκονται στον αρνητικό τοίχο. Είναι ένας λείος τοίχος χωρίς καμία σχισμή ο οποίος φράζει το τέλος της διαδρομής. Στον τοίχο αυτό ο Whitmore, o Wayne και ο Harding, στην πρώτη ανάβαση της Nose, μείνανε 14 ώρες μέχρι να τον ασφαλίσουν με τα γκολό.

Περιμένοντας το Δημήτρη να κάνει το τελευταίο ρελαί, παρατηρώ το στατικό σχοινί να κατεβαίνει από πάνω, να βγαίνει έξω προς το κενό, καθώς προεξέχει ο αρνητικός τοίχος και διαγράφοντας μια καμπύλη να έρχεται σε μένα. Το Δημήτρη δε μπορώ να τον δω, καθώς τον κρύβει ο τοίχος, και έχω την εντύπωση ότι έχουν περάσει ώρες όταν τον ακούω να μου φωνάζει ότι η διαδρομή τελείωσε και να ξεκινήσω να ανέβω την τελευταία σχοινιά.

Περνώ τα δύο ζουμάρ στο στατικό σχοινί και πριν απασφαλιστώ από το ρελαί, κοιτάζω ξανά την καμπύλη που διαγράφει το σχοινί στο οποίο θα κρεμαστώ. Παρόλο που με ασφαλίζει και το αναρριχητικό σχοινί, με κυριεύει η σκέψη ότι μόνο το μόνο πράγμα που με ενώνει με το Δημήτρη ο οποίος βρίσκεται τώρα στον επίπεδο κόσμο, είναι το στατικό σχοινί.

Διώχνοντας τις σκέψεις αυτές, κρέμομαι στα ζουμάρ και με μια αποφασιστική κίνηση βγάζω την αυτασφάλειά μου από το ρελαί. Μια ισχυρή δύναμη με σπρώχνει προς τα έξω. Βλέπω το βράχο να απομακρύνεται από εμένα με ταχύτητα και την κοιλάδα να ταλαντώνεται μπροστά πίσω, 1000 μέτρα από κάτω μου. Καθώς περιστρέφομαι στο στατικό σχοινί βρίσκομαι στο κέντρο μιας δίνης σκέψεων και συναισθημάτων.

Για πέντε ημέρες η νότια πλευρά του El Capitan, κυριαρχούσε στις ζωές μας όπως μόνο η φύση μπορεί να κυριαρχήσει στις ζωές των ανθρώπων. Με το να φθάσει η προσπάθειά μας στο τέλος της και να έχει επιτευχθεί ο στόχος μας, αισθανόμαστε μια εσωτερική ηρεμία την οποία μόνο εδώ την έχουμε αισθανθεί.

Άσχετα με το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, η Nose μας ένωσε με ένα δεσμό τόσο δυνατό που σπάνια τον βρίσκεις στον κόσμο εκεί κάτω. Δίνοντας όσα μπορούσαμε να δώσουμε στην ανάβαση, είμαστε τώρα πιο πλούσιοι από μία εμπειρία ψυχική και σωματική και με μία νέα οπτική την οποία λίγοι άνθρωποι μπορούν να γνωρίσουν.

Έχοντας δεχθεί την κούραση σαν φυσικό επακόλουθο της προσπάθειάς μας και συνειδητοποιώντας από πριν για τις δυσκολίες και την ταλαιπωρία που θα αντιμετωπίζαμε, είμαστε τώρα κερδισμένοι με ένα δώρο νίκης και πληρότητας για το οποίο αισθανόμαστε σεβασμό και θα είμαστε πάντοτε ευγνώμονες για αυτό.

Όλα αυτά μας έκαναν να έρθουμε στη κοιλάδα του Yosemite και για όλα αυτά θα θέλουμε να έρθουμε ξανά.

του Χριστόφορου Κουνιάκη

Αποστολή ΕΟΣ Αθηνών 2004 στο Denali (McKinley)

2004 – Aποστολή του ΕΟΣ Αθηνών στο McKinley (Denali με την ινδιάνικη ονομασία)

Η αποστολή του ΕΟΣ Αθηνών στο McKinley (Denali με την ινδική ονομασία), ολοκληρώθηκε με επιτυχία ανεβάζοντας δύο μέλη του Συνδέσμου στην κορυφή, τους Βαγγέλη Βρούτση και Θοδωρή Παπαγιάννη. Η αποστολή αποτελούμενη από τους Ιωάννη Παπακωνσταντόπουλο (αρχηγός), Βαγγέλη Βρούτση, Κάτια Μαρινάκη και Θεόδωρο Παπαγιάννη, δραστηριοποιήθηκε στο βουνό από 1/6 έως 19/6 2004.

Οι Βαγγέλης Βρούτσης και Θοδωρής Παπαγιάννης στην κορυφή
McKinley12

Αρχικά, στις 1/6 μεταφέρθηκαν στον παγετώνα, με αεροπλάνο Cessna, ο Ι. Παπακωνσταντόπουλος και η Κ. Μαρινάκη και αργότερα, με καθυστέρηση δύο ημερών λόγω κακοκαιρίας, ο Θ. Παπαγιάννης με τον Β. Βρούτση.

McKinley09

Στη συνέχεια, τα μέλη της αποστολής με τη βοήθεια έλκηθρων προώθησαν τον αναγκαίο εξοπλισμό προς το βουνό. Κατόπιν, έστησαν πέντε διαδοχικές κατασκηνώσεις.

McKinley05

Συγκεκριμένα στις 3/6 έστησαν την κατασκήνωση-1 στα 2.200 μ., στις 4/6 την κατασκήνωση-2 στα 2.925 μ., και στις 6/6 την κατασκήνωση-3 στα 3.300 μ., και στις 7/6 την κατασκήνωση-4 στα 4.800 μ. Η ομάδα καθηλώθηκε από τις 7/6 μέχρι τις 11/6 στην κατασκήνωση-4, λόγω παρατεταμένης κακοκαιρίας. Στις 12/6, αφού πρώτα ξεπέρασαν τις δυσκολίες ενός παγωμένου περάσματος με κλίση 45ο -50ο και μιας βράχινης κόψης, έστησαν την κατασκήνωση-5 στα 5.200 μ.

McKinley04

Τέλος, στις 13-06-04 ο Βρούτσης με τον Παπαγιάννη, παρά την κακοκαιρία που επικρατούσε στην περιοχή, ανέβηκαν στην κορυφή του Denali (6.194 μ.) μετά από 10 ώρες προσπάθειας και έστησαν την Ελληνική σημαία μαζί με τη σημαία του `Αθήνα 2004`. Την επόμενη (14/6) επιχείρησαν να ανέβουν στην κορυφή ο Παπακωνσταντόπουλος με την Μαρινάκη, χωρίς όμως επιτυχία. Αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στα 5.500 μ. λόγω θυελλωδών ανέμων που έπνεαν στο βουνό.

McKinley14

Η αποστολή στη συνέχεια κατεβαίνοντας από το βουνό καθηλώθηκε για δύο ημέρες (15/6 και 16/6) στην κατασκήνωση-3, εξαιτίας σφοδρής χιονόπτωσης (1,5 μ.), ισχυρών ανέμων (100 χλμ.) και χαμηλών θερμοκρασιών (-30ο C). Τελικά, στις 18/6 η αποστολή κατέβηκε στην κατασκήνωση βάσης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ομάδα του ΕΟΣ Αθηνών είναι η πρώτη Ελληνική αποστολή που ανέβηκε στο Denali.

McKinley16